beran uzer

Kürt sorununu Müslüman Kürt kardeşliği ile çözmek mümkün mü?

2011-10-02T13:38:00.000+03:00

Başbakan’ın şimdiye kadar açıkça dile getiremediği buydu; “Türk üst kimliği tutmadı, Müslüman üst kimlği verelim”

‘Eğer ki Kürt sorununa “ümmetçilik” kavramı altında çözüm düşünülüyorsa, yani İslamiyet Türk’ü Kürdü birleştirir diye düşünülüyorsa işte en büyük yanılgı budur ki Türkiye’yi Orta Doğu ateşinin içine atar’ demiştim.

Bugün Başbakan ilk defa “Kürt kardeşilerimiz” vurgusunun yanına “Müslüman” tanımını da ekledi. Bu defa “Müslüman Kürt kökenli” kardeşlerine seslenerek, terör örgütünün ibadethaneleri de roketatarlara bombaladığını hatırlattı ve Kürt vatandaşlara direniş çağrısında bulundu.

İlk defa, en yetkili ağızdan Kürt sorununa çözüm için “din kardeşliğinin”, diğer bir deyişle “ümmetçiliğin” birleştiriciliği vurgulanıyor.

Bu vurgu şu anlama geliyor; “Hepimiz Müslümanız, Türklüğün, Kürtlüğün bir önemi yoktur. Müslüman kimliğimiz, ortak bir kimlik olarak hepimize yeter. Bunun dışında diğer alt kimlikleri öne çıkarmaya ne gerek var?”

AK Parti iktidarı, bugüne kadar, meşruiyetini sağlamlaştırmak çabasında idi. Bugün artık böyle bir çabaya gerek görmüyor zira yüzde ellilik bir halk desteğini almış durumda. Bu meşruiyetini sağlamlaştırana kadar Kürt sorununu üst yapısal hukuki ve siyasi tedbirlerle çözmeye çalışıyor görüntüsünde idi. Hatta zaman zaman aşırı milliyetçi söylemlere de başvurmaktan çekinmiyordu. “İslam kardeşliği” vurgusunu ve “Müslümanlığı” bir üst kimlik olarak öne sürmeyi geri plana itmiş, bu doğrultuda açıklamalar yapmamaya da özen göstermişti.

PKK’nın terör eylemlerinin neden artış gösterdiğini, örgütün şu anda bir kırılma yaşadığını ve kendi içinde liderlik çatışması olduğunu, bir iç savaş ortamı yaratak Kürt halkı üzerinde meşruiyetini koruma çabasına girdiklerini belirtmiştim.

PKK, iç savaşa oynuyordu, peki ya şimdi iktidar neye oynuyor?

İşte bu sorunun yanıtı bugün Başbakan’ın bizzat kendi ağzından geldi. “Müslüman Kürt kardeşlerini” direnişe çağırdı.

“Din kardeşliği”, bölgede birleştirici ve bütünleştirici bir unsur olmak bir yana, kendi içinde çok ciddi sonuçlara neden olabilir, ayrıca son derece boşuna bir çaba olacaktır.

Neden boşuna bir çabadır, bakalım;

Türkiye’de din tamamen devletin kontrolündedir ve resmi olarak sunni inanışın koruyucusu ve kollayıcısıdır. Dinin devlet tarafından bu kadar kontrol edildiği bir ülkede Kürtelere “din kardeşiyiz, gel Müslümanlıkta birleşelim” demek asimilasyonun başka bir şeklidir. Alevi Kürtler de, kardeşliğe uygun görülecek midir? Bugün İran, Suriye, Irak’ta halen var olan kanlı mezhep çatışmalarını, Müslüman kardeşliği neden engelleyemiyor?

Din kardeşliği, Müslüman Arap ülkeleri arasında yıllardır süregelen düşmanlığı önleyebildi mi? Irak, İran'la yıllar boyu savaştı. Kuveyt işgali neden engellenemedi?

Saddam, Kürtlere karşı soykırımda bulunmadı mı? “Kürtlerin kanı, canı, malı-mülkü, karısı, çocukları Müslüman Araplara helaldir” demedi mi? Buna hangi Müslüman devlet karşı çıktı, tepki verdi?

Bugün Iran’da, yönetime başkaldıran Kürt gençleri bir bir idam ediliyor. Başbakan, Ortadoğu ülkelerindeki Arap baharını desteklerken, İran’da idam edien Kürt gençlerine neden hiç tepki vermiyor? Bu nasıl din kardeşliği?

Bir dönem bölgede binlerce “faili meçhul” Kürt cinayetleri işlendi. Cinayetleri işlemek için Hizbullahçıları devletin bizzat kullandığı ispatlanmadı mı? Bu Hizbullahçılar Müslüman değil miydi?

Kürt sorununun kaynağı din değildir, sosyal, siyasal ve iktisadi kaynaklıdır. Bu anlamda din kardeşliği bağlamında çözülmesi de mümkün değildir. Din kardeşliği Müslüman ülkelerin bugüne kadar hangi sorununu çözmüştür ki? İşte mezhep çatışmaları halen sürüyor.

Türklerle, Kürtlerden bir din kardeşliği nasıl çıkar? Daha düne kadar Kürtleri Müslüman bile kabul etmiyorlardı. Şimdi de Kürtlere deniyor ki “Müslüman üst kimliği altında Türkleş”…bu da dinin farklı bir asimilasyona alet edilmiş olanı.

Müslüman kardeşliği diyerek, Alevileri Sünniliğe asimile et, Kürtleri Türklüğe asimile et…Osmanlı’dan beri de uygulanan zaten budur. Tıpkı diğer halklara da yaptıkları gibi.

Ümmetçiliğin birleştirici gücünün ne kadar işe yaradığı ortada. Şimdiye kadar Müslüman Müslümanı hep kırmış geçirmiş.

Bugün Kürt sorunu halen canlı ve kanlı bir sorun olarak karşımızda duruyorsa, devletin bu asimilasyon politikaları yüzündendir.

“Türk üst kimliği tutmadı, Müslüman üst kimliği verelim” demek aynı yanlış politikadır.

Türkiye’ye sadece “insan üst kimliği” gerekiyor…

Egolar çöplüğü

2011-10-02T13:35:00.000+03:00

İnsanların kendini konuşarak veya yazarak ifade etmesi iyi bir şey, eğer ki hayatı sadece kendi gördükleri ve bildiklerinden ibaret sanmasalar...

İnsan şişmiş egosu ile aslında kendisini körleştirdiğinin, kendini kendi içine hapsettiğinin farkında mı bilmem ancak yeryüzü şişmiş ve körleşmiş egolar çöplüğüne çoktan dönüşmüş durumda.

EGO; en yalın anlamı ile “BEN” ya da “BENLIK DUYGUSU”. Adem ile Havva’dan beri var olan kişilik olgusu ya da kişinin ta kendisi.

Düşünmek, hissetmek, diğerleri ile aramızdaki ilişkinin şeklini biçimlendirmek, algılamak, öz güven, öz savunma gibi pek çok kişisel yapıların toplamı, kişisel bilincin merkezi. Aslında işe yarar bir şey bu EGO…tabii ki doğru yönlendirildiğinde.

Eğer ki insan kendi kifayetsizliğinin tanrısı haline dönüşmüşse kaldır at o EGO’yu…egolar çöplüğüne

Elbette her insan önemli ancak hiçbir insanın varlığı ve diğer insanlar arasındaki konumu, bir diğerinden önemli değil, olmamalı. Bir diğerinden önemli olmak ancak dünyaya ve topluma kattıkları iyi şeyler ile olabilir, buna sözüm yok. Zaten o önemli insanlarda ego şişkinliği göremezsin, alçak gönüllüdür ya da önemini hazmetmiştir. Hani “aşmış” deriz böylelerine. Aslında aştıkları egolarıdır.

Bir de sebepsizce kendini çok önemli bulanlar vardır, kendi egosunun ötesini göremeyecek kadar kör olanlardır bunlar. Her hangi bir konuda elle tutulur, dişe dokunur tek bir söz sarfedemediği halde her konuda ahkam kesebileceğini sanan kifayetsiz muhterislerler de denilebilir böylelerine… . İnsanlık, tarihte en çok bu tip ego şişkinlerinden, dev bencillik kütlelerinden zarar görmüştür.

Bu ego şişkinleri, buldukları her fırsatta egolarını kusarlar ki rahatlasınlar…çünkü ego temizlenmesi en zor şey, kusmadan şişkin egoyu boşaltamazlar. Kussun ki yeni şişkinlikler için yer açılsın…işte böyle böyle oluşur devasa boyutlardaki egolar çöplükleri, üstelik geri dönüşümsüz, yığılır da yığılır.

Kahramanımız başlar yeniden ego şişirmeye…kendince doğrularını en üst noktaya yığmaya, buna ters olanları kendi kuralları ile cezalandırmaya. Hiç aklına bile getirmez daha öneceden yaptığı yanlışları ve haksızlıkları. Doymak bilmez,doymadıkça çirkinleşir, saldırganlaşır, terbiyezleşir, abuklaşır, sakilleşir… terkedemez bir türlü egosunu.

Bir insanın egosu bir diğerininki ile karşılaşır ve çatışırsa da işte o zaman kıyamet kopar. Birbirlerinin egosunu yok edene kadar uğraşırlar. Bir tehlike mi sezdiler, hemen pençeler çıkar. O güne kadar sarfettikleri sevgi ve saygı sözcükleri, bir bakmışsın ki çamura dönüşmüş. Çünkü ego, kendini haklı çıkarmak için sayısız bahaneler üretebilir.

EGO; iyi yönetilemediğinde tüm mutsuzlukların kaynağı. Egosunu iyi yönetebilen insan hiç bir zaman çatışmaz. Birileri onunla çatışsa da , o kimseyle çatışma halinde değildir.

EGO’yu iyi yönetebilmek biraz ZEKA gerektiriyor sanırım, ancak öfke, kin, kibir, nefret öyle etrafımızı kuşatmış ki kimi zaman zekamız bile tüm bu kötü duygulara yenik düşebiliyor.

Evet, kendimizi sevmek, kendimize değer vermek çok güzel, yeter ki EGO’muz bir diğerine sevgisizliğin dili olmasın, yetersizliğin aracı hiç olmasın.

Bir diğerini anlamaya çalıştıkça ego çöplükleri azalacaktır diye umud ediyorum.

İyi pazarlar…

Kürt sorununda emperyalizm kolaycılığına kaçmak

2011-10-02T13:33:00.000+03:00

Yıllardır Kürt sorunu tartışılıyor; Özgürlükçü solcular diyor ki “daha fazla insan hakları, daha fazla demokrasi” ki ben de bunu iddia ediyorum, ulusalcı solcular da “Kürt sorunu ABD’nin ve işbirlikçisi diğer emperyalist güçlerin oyunudur” diyor.

Bu iki ana görüşten ilki çözüm odaklı, ikincisi ise sadece tesbit! Yani çözüm içermeyen ve Kürt sorununu sadece emperyalizmin bir oyunu olarak algılayan, kolaycılığa kaçan bir ifade tarzı. Çözüm ne diye sorduğunuzda alınan yanıtların geldiği nokta hep aynı “Kahrolsun Amerika, Yaşasın tam bağımsız Türkiye”.

Yani Amerika kahrolunca, Türkiye tam bağımsız olunca – ki teknolojinin geldiği şu aşamada nasıl bir şeyse bu tam bağımsızlık- Kürt sorunu çözülecek, Kürt halkı haklarından vazgeçecek, herkes mutlu mesut yaşayacak! Devrim olacak arkadaşlar devrim, bekleye durun siz. Dünyada iki örneği kaldı, hala kahrolsun Amerika modunda yaşayan, biri Küba diğeri Venezuella…hallerine bir bakın, can çekişiyorlar. Neden, çünkü küreselleşme denilen çağın kaçınılmaz döngüsünü kendi lehlerine ve menfaatlerine kullanamadıkları için.

Yine bu sadece tesbitçi ama hiç çözüm üretemeyen ya da siyasi tarihin akışının belki 30 yıl gerisinde kalmış demode çözümleri, emperyalizmin bu ülkeyi böldüğü kolaycılığı ile birlikte sahneye koyanların bir zamanlar ki korkutma yöntemi de “şeriat geliyor, laiklik elden gidiyor” du. Aradan 10 yıl geçti ne şeriat geldi, ne laiklik gitti. Üstüne üstlük Başbakan Erdoğan, Mısır’a ziyaretinde laikliğin baş savunucu olduğunu, hatta bu korkutuculardan daha çok laik olduğunu ilan etti. Tarihin cilvesi işte; bugün hem ulusalcılık hem de laiklik konunda ulusalcı solcularla muhafazakar bir iktidar aynı kefeye girdiler.

Milliyetçi ya da diğer tabiri ile ulusalcı solcuların ( bir solcu insan hakları, demokrasi, özgürlük gibi tüm evrensel değerlerini yitirip nasıl milliyetçi olur, nasıl ulusçu olur onu da anlamış değilim) Kürt sorununa bakışlarını, emperyalizmle, BOP, BAP gibi saçmalıklarla sınırlandırmasını tamamen dar bakış açılarına bağlıyorum. Evet, emperyalizmin yakıcı ve yıkıcılığını tüm dünya kabul ediyor zaten, ama artık bunun adına emperyalizm bile denmiyor. Bunun adı internet, bunun adı teknoloji.

Amerikanın gelirinin yüzde 85’inin sanılanın tam tersine petrol ve silahtan değil, hizmet sektöründen geldiğini biliyor muydunuz?. İnternet teknolojleri de buna dahil. Devir, enformasyon ve hizmetler devri. Dünyanın gidişatını belirleyen dinamikleri de dolayısıyla bu yeni devrin gereksinimleri yönlendiriyor. Ne yapsın Amerika Ortadoğu petrollerini, silah satıpta ne yapacak, gelirinin yüzde 10’unu bile oluşturmayan bir şey için bunca şiddeti bunca savaşı neden çıkarsın? Amerika bunun için bizi neden bölmek istesin? Biraz akıl izan lütfen! Amerika megalomanca dünya gücü olma halini devam ettirmek istiyor deseniz, çok daha inandırıcı olacaksınız.

Kürt sorununu halen anti-Amerikancı bir söylemin arkasına saklamak zaten Cumhuriyet tarihinin resmi ideolojisidir. Yıllardır ABD’nin kucağında politika yapan ırkçı-milliyetçi çevreler kimlerdi? Kürt düşmanlığını anti-Amerikan bir söylemin arkasına saklamaya çalışanlar da statükocu asker-sivil bürokrasi değil miydi?

Daha da gerilere gidelim; Kurtuluş Savaşı sırasında varlığı ve kimliği tanınıp, cephede savaşa giden Kürtlerin, işimize geldiğinde ulusal kimliği kabul edilirken, Cumhuriyetin ilanıyla beraber, Türk ulusunu oluşturan etnisitelerden birisi olarak görülmesi, dahası Türklerin Orta Asya’dan gelen bir kolu olduğu ve dağda yürürken ‘kart kurt’ sesi çıkarmaları nedeniyle Kürt adını almış olan Türkler olduğu ilan edilmedi mi? Cumhuriyet’in ilanından hemen sonra inkar edilmediler mi? Hak ve talepleri baskı altına alınmadı mı? Kürtleri asimile etmek için tek parti iktidarı döneminde çıkarılmadı mı ırkçı kanunlar, doğuya gönderilen müfettişlerin esas amacını bir araştırın bakalım! Katliamları, sürgünleri, dışkı yedirmeleri!

Bu bilinçli asimilasyon politikalarını kabul edenler yaşadıkları baskılara boyun eğdiler, Türkçe eğitildiler, kamuda görev yapabildiler, iş adamı oldular v.s. Türkler de onları sevdi. Peki ya doğuda kalanlar aşiretlerin emrine girdiler, hem ekonomik hem de sosyolojik açıdan ezildiler.

İşte bunun için Yıldız Nihat diyor ki;"PKK bir sonuçtur, aslolan insan hakları ve demokrasidir"

PKK, Kürt sorununun temsilcisi olarak ortaya çıkmadı. PKK, Stalinist ideolojiye sahip bir terör örgütü idi. Yıllar içinde PKK ile Kürt sorunun içiçe girmesinin tek nedeni 80 yıldır doğuda yaşanan ağır insanlık sorunudur. Kürtleri kazanmaya çalışmayan, birlikte yaşamayı ve paylaşmayı reddeden zihniyet ve aynı zamanda damarımızda dolanıp duran, bilinç altımıza işlemiş “Türk milliyetçiliği” değil midir PKK’ya taban yaratan, PKK’yı etnik milliyetçi bir terör örgütü yapısına dönüştüren?

Kürtler şimdi ne için ayrımcılığa uğradılarsa onunla birlikte kabul edilmek istiyorlar. Ve bunu istedikleri için “vay efendim BOP, BAP, Amerika bizi bölmeye çalışıyor, emperyalistlerin oyunu” gibi saçma sapan tesbitlerle karşı karşıya kalıyorlar. Çözüm dediğiniz de “kahrolsun Amerika, yaşasın tam bağımsız Türkiye”. Böyle bir tesbitin çözümü de ancak böyle komik oluyor işte.

Bakmayın siz bunların anti-Amerikancı olduklarına, ulusalcılar ve kızılelmacı denilen bu solcular, yıllardır “ABD ülkeyi bölmek istiyor, Kürtleri de kullanıyor” propagandası yaptılar ve bu doğrultuda Cumhuriyet’in kuruluşundan beri var olan “Kürt halkının demokratik talepleri ülkeyi bölünmeye götürür” resmi tezini öne süren ırkçı-milliyetçi, sivil ve askeri bürokrasi ile de zıtların birliğini oluşturdular. Bu öyle bir birlikti ki Erkenekon zihniyeti denilen derin devletle işbirliği yapmaktan da hiç çekinmediler. Şimdilerde Silivri kardeşliği yapıyorlar!

Bir kısım solcularının her kötülüğün altında emperyalizmi görmesi, en basit ve temel gerçekleri bile algılamasına engel oluyor. Böylelikle kendilerini rahatlatıyorlar, ama asıl gerçeği görmek istemedikleri için de çözüm üretemiyorlar.

Çözüm diye sundukları; tam bağımsızlık, dik duruş, onurlu dış politika yani vatan, millet, sakarya. Daha doğrusu hamaset, demagoji, popülizm, alenen faşizm ve nihayet ırkçılık. Siz bu ideolojilerinizi kaldığınız 80 li yıllara gömün, 2011’e gelin. Sadece bireye saygıyı, bireylerin özgürlüğünü savunun.

Devletin kendisinin ürettiği, sonra da içinden çıkamadığı bir sorunun, emperyalizm kolaycılığına bağlamadan, daha fazla demokratikleşme ve daha fazla insan hakları için uğraş vererek nasıl çözülebileceğine kafa yorun.

Kürt sorununun çözümü için ve de tüm evrensel sol değerleri için Türkiye’nin ihtiyaç duyduğu tek şey insan hakları ve bu hakları savunacak demokratik bir hukuk devletidir.

AKP’nin Kürt sorununu çözmeye niyeti yok

2011-10-02T13:30:00.000+03:00

Daha doğrusu Başbakan’ın bizzat kendisinin bu sorunu çözmeye hiç niyeti yok…

Tabii ki bu kanıya birden bire varmış değilim. Seçimlerin az öncesi ve hemen sonrasındaki süreçte kanaat getirdim ki bu iş iyice çıkmaza giriyor.

Öncelikle; Kürt sorunu ve terör sorununu birbirine karıştıran bir siyasi zihniyet, geçmiş iktidarlarda olduğu gibi bugün de sorunun çözümünde başarızlığa mahkumdur.

Başbakan, Kürt sorunu ile ilgili siyasi çözüm önerileri sunanlara “vayy, demek teröristin ağzıyla konuşuyorsun, PKK propagandası yapıyorsun” diyebiliyor. Başbakan’ın bilinçli mi yoksa iç güdüsel mi anlayamadığım bir şekilde Kürt sorunu ile PKK’yı aynı kefeye koyma eğilimi çok güçlü. PKK’nın şiddet eylemlerini tırmandırdığı şu günlerde, çözüm söcüğünü terörle mücadele sözcüğü ile eşdeğer tutmaya başladı. Açılım zaten epeydir tavsamış durumda. Yıllardır iktidardalar, elle tutulur tek yaptıkları TRT Şeş’i yayına almak oldu.

Başbakan, Kürt meselesini ya unuttu, ya da 2011 seçimlerinin hemen öncesinde Diyarbakır’da da söylediği gibi, yatıp kalkıp bu mesele ile mi uğraşacağız düşüncesinde . Halbuki 2005’te Diyarbakır’da aynı meydanda Kürt meselesi ile ilgili umut vaad eden çok ciddi söylemleri vardı.

Ama aynı Başbakan, 2007’de Hakkari’de yeniden “devletperestlik” yanına yenik düşüyor, “tek millet, tek vatan, tek bayrak” gibi gayet “ulusalcı” ve hatta “aşırı milliyetçi” söylemler yapabiliyor, rahatlıkla “ya sev ya terk et” diyebiliyordu.

Aslında Başbakan’ın zamanın ruhuna ve de partisinin oy durumuna göre yaptığı çelişkili söylemler, iktidarın sorunu çözmek için ciddi bir stratejisinin olmadığının açık göstergesiydi. Ama yine de benim gibi özgürlükçü solcular, umut ve barış yönünde acaba demekten kendimizi alamadık, bence yanlıştı veya erkendi. Bu da bir özeleştiridir.

Bugün gelinen nokta birbirinin içine sokulmuş bir Kürt hakları sorunu ve terör sorunudur. Daha doğrusu AKP ve Türkiye Kürt sorununun içinde sıkışıp kalmıştır. Şimdi diyorlar ki önce terörle mücadele, önce operasyonlar, kara harekatı v.s. Neden daha önce hakların tanınması için cesur adımları atamadınız? Belki atılmış olsaydı terör de bu noktaya gelmeyecekti. Neden Türkiye’yi çözümsüzlüğe zorla kilitlediniz?

Kürt çocuklarının anadilde eğitimi, Kürt halkının ulusal kimliğinin anayasal statü içinde tanımlanması, seçim barajının düşürülmesi, yerel yönetimlere özerklik verilmesi, Terörle Mücadele Yasası’nda değişiklik yaparak KCK davasının yarattığı olumsuzlukların bertaraf edilmesi, Doğu bölgesinin ekonomik açıdan güçlendirilmesi, gelir adaletsizliklerinin düzeltilmesi, işsizliğin çözülmesi bu kadar zor muydu? 8 yıldır bunlar yapılamaz mıydı?

Tüm bunlar için Apo ile barış imzalamanız gerelmiyordu ki. Bunlar insanların en doğal hakları, bunlar için müzakereye gerek mi vardı? Nasıl ki baş örtüsü ve inanç özgürlüğü insanların en doğal hakkıysa bunlar da aynı doğrultuda özgürlükler değil miydi? Darbe anayasası yerine demokratik ve özgürlükçü bir anayasa şimdiye kadar yapılamaz mıydı?

Ama gelinen son noktada Başbakan yine “tek vatan, tek millet, tek bayrak ” gibi aşırı mlliyetçi bir söyleme kendini kaptırmış durumda. Bu söylem hem Türk hem de Kürt ırkçılarının, savaşın devamını isteyen şahinlerin önünü açıyor, Türkiyenin’de demokrasi yolunda önünü tıkıyor. Şiddet yine galip geliyor, barış yine yeniliyor.

Bence artık çok geç, Kürt sorunu ile PKK sorunu birbirine karışmış durumda.

Hem demokrasi hem savaş aynı anda olmaz. İktidarın günübirlik değişen politikaları ve taktikleri ile bu işler çözülmez. Hem "sorun yoktur, yok sayarsan yok olur" diyeceksin, hem de "Kürt sorununun adını koyalım, hepimizin sorunudur" diyeceksin. Bir yandan ırkçılığı körükleyeceksin, diğer yanda ileri demokrasiden bahsedeceksin.

Daha da üstüne giderlerse İsrail’e ikinci “one minute” çekip, bakışları başka yöne çevireceksin.

Başbakan, Kürt sorununu çözemez çünkü devet adamlığı siyasi kararlılık gerektirir. AKP iktidarı Kürt sorununda yapabileceğinin azamisini yapmamıştır. Bu konuda yeteri kadar kararlı ve cesur olamamıştır.

Eğer ki Kürt sorununa “ümmetçilik” kavramı altında çözüm düşünülüyorsa, yani İslamiyet Türk’ü Kürdü birleştirir diye düşünülüyorsa işte en büyük yanılgı ordadır ki bu Türkiye’yi Orta Doğu ateşinin içine atar. Bu da başka bir yazının konusu olsun…

Ben çok kötü bir insanım, ya siz ne kadar iyisiniz?

2011-10-02T13:28:00.000+03:00

Sizin de zaman zaman ‘yav ben ne kötü bir insanmışım’ dediğiniz oluyor mu? Doğrusu benim sıklıkla oluyor.

Sonrasında böyle düşünmeme sebep olan durumu irdeliyorum, kendimi ölçüp tartıp biçiyorum, tabii ki kendi iyilik-kötülük kriterlerime göre, evrensel iyi insan ölçütlerine göre değil, bu defa da diyorum ki ‘dinime küfreden müslüman olsa bari’.

Ve avunmaya başlıyorum… ‘yok canım ben böyle kalleş olamam, böyle sırtından vurmam, hani egoizm her insanda varsayım olarak vardır ancak bu kadar da egoist değilim, ne bileyim göründüğüm gibiyim, olduğum gibi görünüyorum, kafamda tilkiler var ama kuyrukları iyi organize olmuş, en azından birbirlerine sürtüp elektriklenme yapmıyor, onun kadar ön yargılı değilim, empati yeteneğim çok şükür gelişmiş’…

Böylece uzayıp gidiyor, göreceli “iyi insan” olma kriterlerim ve diyorum ki ‘o kadar da kötü bir insan değilim’.

Muhatabımın “bana göre” iyilik kriterleri yerlerde sürünüyorken, kendime açıkçası haksızlık etmenin bir alemi yok.

Hiçbir insan doğuştan iyi ya da kötü olarak doğmuyor. Bazı kötülüklerin genetiksel olarak geçtiği ispatlanmıştır ancak çok kötü bir insan dediğimiz birisi bir gün yolda karşıdan karşıya geçmekte zorlanan bir yaşlıya yardımcı olmuştur mesela, bu da iyi bir insan davranışı değil midir? Hani bu insan çok kötüydü?

Öldükten sonra, cenazeniz kaldırılırken hoca soruyor, ‘rahmetliyi nasıl bilirsiniz?’. Cemaat hep bir ağızdan yanıtlıyor ‘iyi biliriz’. Kim bilebilir ki bu cemaatin içinde kim iyidir, kim kötüdür, öldükten sonra bile insanı aklı sıra aklayıp öte tarafa öyle gönderiyorlar. Ya da ölen kişi belki de hayatı boyunca kötülük yapmış birisidir. İnsanların iyi dediği nice kimse gerçekte iyi olmayabilir, kötü dediği birtakım kimseler de iyi olabilir. İyilik veya kötülük insanların keyfine göre değildir ki.

Hoş, iyiliğin veya kötülüğün neye göre olduğunu da halen anlamış değilim, kimisi diyorki evrensel ölçütleri vardır, kimisine göre de toplumun ve insan olmanın vermiş olduğu temel ahlak değerleri vardır, neyse bu temel ahlak değerleri? Neye göre iyisiniz, neye göre kötüsünüz, ne tip insanların kriterleri ile iyi ya da kötü olarak değerlendiriliyorsunuz, bu da önemli.

Bir bakıyorsunuz, birisi en çok haktan, adaletten, doğruluktan bahsediyor ama öte yanda attığı çamurların, pisliklerin, yaptığı kalleşliklerin bini bin para. Gözlerinden ateş saça saça saldırıyor, saldırmakla kalmıyor katakulli ile ahlaksızca kumpaslar kurabiliyor, çok kötü bir insan olduğu halde, sahte iyilik görüntüleri veriyor…ee nerde kaldı hak, adalet, doğruluk.

Zaten ‘ben çok iyiyim, şöyle sevgi doluyum, böyle vefalıyım, böyle doğruyum, en dürüst benim, inançlıyım, hiç yalan söylemem’ gibi güya evrensel iyi insan kriterlerinden en çok bahsedenlerden, bu kriterlerin en çok kendinde var olduğunu düşünenlerden ve bunu sıklıkla dile getirenlerden hep bir adım uzak olmayı tercih ediyorum. Neden mi? Çünkü kazıklar en çok bu tip insanlardan geliyor. Mesela bir insan doğruluktan mı çok bahsediyor, bilin ki onun eksikliği o kişide had safhadadır. Keza ağzından saygı, sevgi lafı düşmeyenleri de görüyoruz. Hele bir nasırına dokunun bakın, nasıl bir şeytana dönüşüyorlar.

Bir de iyi insan olmaya çabalamak, herkese gülücükler dağıtmak değildir. İnsanlara para dağıtmak da iyi insanlık anlamına gelmez. Aç bıraktıktan sonra karnını doyurup, sırtını ısıtmak da. İyi insan olmak, doğru işleri doğru zamanda yapmaktır.

Sanırım, kime iyi insan denir, kime kötü insan denir, bunu hiçbir zaman tam olarak değerlendiremeyeceğiz. "İyi" veya "Kötü", tanım olarak çok net değil, birbirinin içine geçmiş, dağılan renkler gibi. İyi bir insan olup olamadığımızı kendimiz bile anlayamayacağız. Bu yüzden kestirip atıyoruz ya “özünde iyi bir insandır” diye…tam olarak çözemediğimizden, insanın özüne iyilik yakıştırıyoruz, belki de hiç hakketmiyor, özü de çamur dışı da . Görmek istediğimiz gibi görüyoruz galiba!

Mevlana ne demiş;

Güneş gibi ol şefkatte, merhamette
Gece gibi ol ayıpları örtmekte
Akarsu gibi ol keremde, cömertlikte
Ölü gibi ol öfkede, asabiyette
Toprak gibi ol tevazuda, mahviyette
Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol…

Mevlana’nın söyledikleri gibi olamıyorsan bile bence “hiç “ ol, kötü olmaktan iyidir…

Neyse artık o iyilik denilen şey, ben de herkese ondan diliyorum, “iyi” pazarlar :)

Daha ne kadar kadın cinayeti işlenecek?

2011-10-02T13:24:00.000+03:00

Kadınların kolayca feda edildiği bir ülke burası. Kadın cinayetlerinde dur durak yok. Eline bıçağı alan saldırıyor.

Bu hafta medyaya yansıyan 5 tane kadına şiddet vakası var, 3’ü cinayetle sonuçlanmış!

Nedir kadınlarla alıp veremediğiniz? Hasbel kader iki ayağının üzerinde durabiliyor diye “insan” olduğunu sananlara sesleniyorum.

Zillet içindeki güçsüz, sefil, korkak yaratıklara…

Bir yerlerde kadınlar kapalı kapılar ardında suratlarına savrulan tokat ve yumruklardan kendilerini korumaya çalışıyor, koruyamazsa ölüyor. Ve devlet bu kadınları koruyamıyor! Önlemleri alamıyor!

Kadın “hayır” dedi, “ben varım” dedi, çalışmak istedi, camdan dışarı baktı, yemeği tuzlu yaptı, ütüyü iyi yapamadı, kapıyı geç açtı, kadın hasta, kadın cinsel ilişkiye girmek istemiyor, maaşını kocasına vermiyor, adamın alkolüne kumarına dayanamıyor…zillet içindek erkek için tüm bunlar vb. öldürme nedeni!

Yaratık geliyor, kadına pat küt girişiyor, hızını alamıyor 30 yerinden bıçaklıyor…bu nasıl bir zihniyet, nasıl bir aşağılık duygusudur.

Yani erkek diyor ki; “sana tanınmış olan bir kadınlık rolü var, bunun dışına çıkmamalısın, çıkamazsın”.

Bu ülkede onca kadını koruduğu iddia edilen kanunlara rağmen, kadınlar bir leş parçası gibi diri diri toprağa gömüldü. Medine Memi’yi hatırlatırım. Elalemin namusundan bize ne diyen bir otorite ve töre cinayetlerinin tüm sınırlarını zorlayan bir örneğidir bu.

Biz buyuz…kadınlarımızın, çocuklarımızın durumu da budur, bu kadar kolay feda edilebilirler, bu kadar hunharca her an öldürülebilir, şiddet görebilirler.

Halen kız çocuklarının anne sütü almasına değer görülmez, okula gönderilmez, erken yaşta ya da zorla evlendirilir, kaçırılır, tecavüz uğrar, hamile kadınlar kocaları tarafından dövülür, karanlıkta aç hapsedilir, genç kızlar ensest girdabında boğulur, ya da öldürüp parçaladıktan sonra şehir çöplüklerine atılır. Tüm bunlar, modern Türkiye’nin kadına şiddet gündeminin başlıklarından!

Türkiye’de her 3 kadından biri fiziksel şiddet görüyor. Duygusal şiddete maruz kalanların sayısı ise belirlenemiyor. Türkiye, kadına yönelik ayrımcılık ve şiddet açısından dünyada ilk sıralarda yer almaya devam ediyor. Üstelik Türkiye, kadın hakları konusunda bilimum sözleşmeleri en baş sırada imazalayan bir ülke. Ama ne var ki bizim kadına bakış zihniyetimiz bozuk, asıl değişmesi gereken de budur.

Kadına sadece doğurganlık ve bakıcılık işlevi yükleyen, kadının yaşamını kocası ve aile büyükleri tarafından sorgusuz sualsiz ipotek altına alarak maruz kaldığı veya kalacağı baskıyı ve şiddeti pekiştiren, meşru kılan bu zihniyetin değişmesi gerekmiyor mu?

Erkekler biliçaltına bir sorsunlar bakalım, bir yanlarında “kadın haketmiştir” zihniyeti var mı yok mu?

Arıza tiplerle hiç işim olmaz

2011-08-23T07:39:00.002+03:00

Bundan sonra böyle…hatta epeyden beridir böyle.

Yakın çevrenize, uzak çevrenize şöyle bir bakın…”arıza” yatkınlığı olan ya da direk “arızaya geçmiş” ne çok insan var.

Bu tipleri ferkedemeseniz bile, onlar kendilerini zorla gösterirler.

Ama sisteme aykırı düşmüş ve bu aykırılığı nedeniyle baya bişi olmuş arıza tiplerden, mesela Salvador Dali gibi arızalardan bahsetmiyorum.

Full time arızalara sözüm olmaz, önlerinde en derin saygılarımla eğilirim. Biz bu full time arıza tiplere “uçuk” da diyebiliriz ki bence insana ve topluma zararları dokunmayacağı tam tersi faydalı oldukları kanaatindeyim. Bi de bu tipler arızalarının farkındadırlar, ona göre salınırlar orta yerde, dünyamızı renklendirdikleri bile söylenebilir.

Başa bela olan, günlük, anlık arıza tiplerden söz ediyorum. Derdim part time arıza tipler, gelgit akıllılar.

Bu part time arıza tiplerin beyni zaman zaman kısa devre yapıyor, bazen ya vidalar yalama yapmış oluyor ya da kullanım süresi dolduğu için arıza çıkarıyor. Sürekli bir “error” durumu söz konusu olmasa bile, “error” çıkardığında o an karşısında kim varsa, onu da her an “error” çıkartabilecek duruma getirmekten büyük bir keyif alıyorlar.

Bir kere kayış kopmaya görsün, tutabilene aşk olsun!

Tam bünyeyi huzurlu bir yolculuğa hazırlamışsın, gün güzel, dün güzeldi, yarın daha da güzel olacak modundasın, keyif keka… o derece yani, hani kimse bozamaz.

Yolda yürüyorsun, otobüstesin, ofistesin, evdesin ya da ne bileyim keyifli bir sohbettesin, blog milog yazmışsın, feystesin…hayata bi şekilde karışmışsın.

Sanıyorsun ki hiç bişey bu keyifli karışmışlığı sekteye uğratamaz, di mi?

Ne büyük yanılgı! Arıza tipler her an her yerdeler! Bir anda karşına çıkarlar ve o güzelim modunu, havanı alaşağı ederler, beynine blink, blink öyle bir arıza sinyal gönderirler ki, “çattık yine nezleye” dersin.

Nerden çıkarlar bilinmez, ne kadar da çoklar, mantar gibi türerler anında…

Sürekli olumsuzluk, sürekli şikayet, sürekli mutsuzluk cümleleri. Bazen bilmişlik, bazen anlamsız anlamsız, abuk sabuk eleştiriler, öğretmenimsi tavırlar, daha olmadı tehditkar laflar, sözler. Her şeyin en doğrusunu onlar bilir, en adil onlardır, herşeyin enidir onlar.

Öyle bir laf ederler ki, bulaşmayım diye yanıt da vermezsin, bütün enerjini alır, kemirir bitirirlerler.

Genelde bu arıza tipleri ya kimse anlamıyordur, ya da o kimseleri anlayamıyordur.

Kıskanç arızalılar vardır mesela, yeni bir şey alırsın, önce güle güle giyin denir, di mi? Yokkk, ay bunu kaça aldın, ben aynısını şurada şu kadar paraya budum da almadım, herkesin üstünde! Hay senin arızana…bulunmaz hint kumaşı arızalı seni!

Bir fikir öne sürersin, beyninde arıza durumu var ya, hiç alakasız yerden girer , alakasız bir yorum yapar. Error modu süper seviyede, herkesi kendi gibi zanneder, yargılar, idam eder, kelle gitti…tamam, oh rahatladı!

Bir de üstüne demez mi ‘sorun bende değil ama, sende’…e pes yani, yüzsüzlüğün daniskası…hiçbir şey olmamış gibi, ertesi gün kaldığı yerden devam.

Kendisi yamuk ya ona göre karşısındaki de yamuk, düzeltecek aklı sıra.

Bu arıza tipler genelde silik oluyorlar, topluma karışma zorlukları var ya da hayatlarında mutlaka çözemedikleri problemleri var, genelde aşağılık kompleksli ve kendine özgüvensiz. Artık ben böyle değerlendiriyorum. Sevmeyi de bilmiyorlar, kendilerini bile sevmiyor bu tipler. Sevseler bile sevdiklerini belli etmiyorlar, bu ne arıza yarabbim!

Bu part time, gelir gider arıza tipleri değiştiremezsin de, ne anlatsan, ne konuşsan boş…fikri sabittir. Değişince mutsuz olacağını zanneder.

Offf, yazarken bile ruhumu daralttılar…aman aman benden uzak olsunlar, hiç uğraşamam.

Arıza tiplerle işim olmaz! Başa bela bunlar ! Hele, bu saatten sonra hiç çekemem…

PKK iç savaşa oynuyor, ya iktidar?

2011-08-23T07:37:00.000+03:00

PKK bir kırılma sürecindedir. PKK içinde savaştan yana olan şahinler kanadı, yönetimi tamamen ele geçirmiştir, Ergenekon terör örgütü ile ilişkileri olduğu ve Apo’nun liderliğinin sıfırlandığı apaçık ortadadır.

Kürt ulusalcıları diye de tanımlanan bu şahin kanadının amacı nedir?

İktidarın Kürt sorunu için yetersiz de olsa attığı adımlar, barış konseyi kurulması önerileri, devletin Öcalan’la ya da Öcalan’ın devletle uzlaşma durumuna gelmesi, Kürt ulusalcılarını neden bu kadar rahatsız ediyor?

Kürt sorununda çözüme yaklaştıkça, mutabakatlar elle tutulur gözle görülür hale geldikçe, tasfiye olacağından ve vesayeti altına almak istediği Kürt tabanını kaybedeceğinden korkan PKK, şiddete yönelerek terörist saldırlarının dozunu artırıyor. Demokratik alan büyümemeli ki PKK dağdaki meşruiyetini koruyabilsin. Ayrıca işin ucunda milyonlarca dolarlık uyuşturucu rantından olmak da var.

Diğer tarafta, devletin içindeki derin çeteler de AK Parti iktidarına savaş açmış durumda. Bu anlamda PKK’nın derinleri ile yıllardan beri yaptıkları gibi ortak hareket etmekte bir sakınca görmüyorlar. Ya birlikte hareket edeceklar ya da demokratik süreç geliştikçe birlikte yok olacaklar. Derin PKK ve derin devlet bunun son derece farkında.

PKK’nın amacı Kürt sorununu çözmek değildir. PKK’nın amacı ve planı Kürt sorununu derinleştirerek çözümsüzlüğe sokmakve kendi gücünü Kürt halkına dayatmaktır. .

Bu nedenle PKK şimdi iç savaşa oynuyor.

Amaç Kürt halkı ile iktidarı ve güvenlik güçlerini karşı karşıya getirmek, askeri operasyonların şiddetle sürmesini sağlamak , bölgede olağan üstü hal ya da sıkıyönetim ilan ettirmek, tutuklamalar yaptırtmak, Kürt ve Türk halkını birbirlerine kışkırtarak kaos ortamı yaratmak ve tüm bunları sonucunda iktidarın elini zayıflatarak bölgedeki gücünü azaltmaktır. Korkarım kısa bir süre sonra şehirlerde de terör eylemlerini artıracaktır.

PKK’nın hedefleri arasında polis de var. Bölgede terörle mücadele için planlanan polis gücünü Kürt halkına karşı silah sıkmaya ve şiddete zorlayacaktır. Hesap, iktidarı şiddetine ortak etmek ve Kürt halkına dönüp ‘bak devlet sadece bana değil artık sana da kurşun sıkıyor’ diyebilmektir. PKK’yı Kürt halkının tek savunucusu olarak göstermektir.

Yani PKK, muhtemel bir “Kürt Baharı” hazırlığında. Ama bu gerçekten Kürt halkının hak ve özgürlükleri için değil, terörün insanlar ve iktidar üzerinde yaratacağı panik ve korku duygusunu istismar ederek “var olma” çabası için diyebiliriz.

Peki, PKK’nın bir iç savaş planı içinde olduğunu bizzat Başbakan ifade ettiği halde, PKK’nın bu iç savaş oyununun nedenlerini algılamakta bir problem mi var acaba? İktidar tıpkı demokratik açılımı iyi yönetemediği gibi PKK’nın iç savaş kozunu oynaması konusunda stratejik bir algı hatası yapıyor, savaş tamtamları ile PKK’nın üstüne gidiyor.

PKK, Başbakan’ın tehditine kulak asmayacak kadar terör deneyimli. Başbakan, PKK’nın kılıç kuşanmış kendisini beklediğinin ve üstüne saldırtmak istediğinin farkında değil mi?

Her gece sınır ötesine F-16 ları yolluyor, en son teknolojik silahlarla barakalar, mağaralar bombalanıyor, 40 yıllık deneyimli bir terör örgütüne düzenli ordu ile savaş ilan ediyor! PKK’nın liderleri de Suriye’de, Irak’ta, İran’da villalarda savaşı keyifle izliyorlar.

Bu durumda yapılması gereken, bu oyunu, PKK’nın provokasyonunu bozmak değil midir?

Bu çaresizliğin ve beceriksizliğin ifadesi değildir de nedir? Bu PKK’nın ekmeğine yağ sürmek değildir de nedir?

Güçlü ve demokratik bir iktidar, PKK’nın iç savaş oyununa gelmemeliydi ! Demokratik çözüm sürecini cesaretle ve kararlılıkla sürdürmeliydi...Meclis tatil yapmak yerine yeni anayasa için acilen çalışmalıydı!

Terör neden tırmanıyor? PKK kırılma noktasında mı?

2011-08-23T07:34:00.000+03:00

12 asker daha şehit oldu!

Şiddetin ve terörist saldırıların hızla tırmanacağının sinyali seçimler öncesinde gelmişti…BDP’li Aysel Tuğluk bir konuşmasında diyordu ki ‘Felaketimiz eşikte duruyor. Kürt meselesiyle ilgili olan herkes bilebilir ki, ağır ağır değil, hızlı hızlı sıfır noktasına doğru gidiyoruz. Çok kötü şeyler olacak’.

Bu söylemi ciddiye almak gerekiyordu. Zira konuşmanın akabinde ve seçimlerin hemen öncesinde terör eylemleri ve askeri operasyonlar yeniden hız kazandı. Diyarbakır’da asker ve kamu görevlilerinin kaçırılması ile başlayan yeni terör eğilimi Silvan’da 13 şehit ve bugün Çukurca’daki 12 şehit ile devam etti.

BDP, PKK'nın bir kırılma noktasına geldiğinin farkındaydı. Meclis’i boykot kararının bu kırılma farkındalığı ile ilgisi var mıydı yok muydu tartışılabilir ancak PKK içinde birkaç senedir yaşanan saflaşmalar ve seçimler sonrasında terör örgütü içinde iyice gün yüzüne çıkan güç mücadelesi, terör sorununda da kırılmaya neden olmuştur.

Halbuki seçimler öncesinde Abdullah Öcalan çok net olarak diyordu ki “ barış konseyi için anlaştık, devrimci halk savaşına gerek kalmadı’. Ancak bu söylemin hemen ardından Silvan baskını, 13 şehit haberi ve tek taraflı demokratik özerklik ilanı geldi.

İşte PKK’nın ve terörle mücadelenin kırılma noktası budur. PKK, Öcalan’la devletin yapmış olduğu anlaşmayı kabul etmemiştir. Bu nokta aynı zamanda Abdullah Öcalan’ın liderliğinin sıfırlandığı noktadır.

Şimdi herkes Başbakan’ın aniden değişen tavrını ve ‘ bıçak kemiğe dayandı’ sözünü, PKK’nın son saldırılarını ve barışçıl çözümden neden vazgeçildiğini anlamaya çalışıyor.

Peki kim bunlar? PKK içinde, Öcalana’a rağmen, savaş isteyener ve barışçıl çözüme yanaşmayanlar kimler? PKK içindeki bu farklı fraksiyonlar ne yapmak istiyorlar?

PKK’nın içinde şu anda etkin olan iki kanat var. Bunlardan birincisi Murat Karayılan grubu ki PKK’nın ideolojik yönünü temsil ediyor ve yürütme stratejilerini belirliyor, barışçıl çözüme daha yakın görünüyorlar. KCK da bu kanadın devamı niteliğindeki siyasi oluşum.

PKK içindeki diğer kanat ise ki bunların derin devlet ile işbirliği içinde oldukları biliniyor, Ankaralılar ya da PKK’nın şahinleri diye de anılıyorlar; Cemil Bayık grubu. Bu grup Öcalan’a rağmen savaşın devamından yana ve Öcalan’dan daha güçlü oldukları kesin. Zira Öcalan’a kendi gündemlerini dayatabiliyorlar. Bunların ilk hedefi bölgedeki Ak Parti gücünü çökertmek ve masa başına gidildiğinde PKK’nın kozlarını rahatça öne sürüp, kabul edilebilirliğini artırmak. Öcalan da kendi şahsi çıkarlarının peşinde olduğundan, bu grubun dayatmaları durumunda kolaylıkla pasif duruma çekilebiliyor.

Şu andaki ortam PKK’nın bu şahin kanadı için bulunmaz bir fırsat, zira “ komutanlar istifa etti, terör tırmanıyor” dedirterek iktidarın elini zayıflatmak çabasında. PKK’nın bu stratejisi, Başbakan’ın neden birden bire sert bir tavır aldığını ve bıçak kemiğe dayandı sözlerini yeteri kadar açıklıyor.

Bu tavırlar karşılıklı olarak bu şekilde gittiği sürece, barışçıl çözümü unutalım. Dağdaki son terörist ölene kadar 30 yılı kaybettik, bir 30 yıl daha böyle gider.

İran, Kandil’e hazırlanıyor, Suriye malum, Türk tarafının da nereye çekilmek istendiği belli. Bu ortamda Başbakan’ın sert tavırlarını asla doğru bulmuyorum. Devlet teröre karşı gereken önlemleri elbette alacak, almalı da ancak Başbakan savaş diliyle konuştuğu zaman terör sorunu ile kürt sorununu birbirine karışabilir ki işte asıl felaket o zaman olur .

PKK kanadında savaş isteyen çok sayıda Kürt faşisti var, ya Türk tarafında? Bu ülkeye yapılabilecek en büyük kötülük Kürt sorunu ile terör sorununu birbirine karıştırmaktır!

PKK’nın derdi tasfiye olmaktan kurtulmak, çünkü barış ve demokratik siyasi süreçler içerisinde bu tip örgütler yaşayamıyor. Eğer barış dili bir yana itilirse böyle bir ortam PKK’lı şahinlerin işine gelir, şiddet daha da tırmanır ve çok kan akar.

Satırlarımı sonlandırırken, medya flaş haber geçiyordu “ Türk savaş uçakları Kandil ve Zap’taki hedefleri vuruyor”!

Barış çok mu zor?...

Bir an önce barış ve huzura kavuşmak, şehitlerimize Allah’tan rahmet, acılı ailelerine baş sağlığı ve sabır diliyorum…

Ekonomi büyüyor ama cebimize neden yansımıyor?

2011-08-23T07:31:00.000+03:00

‘Ekonomik göstergeler ne diyor?’ diye sorduk… ‘gidişatın iyi yönde olduğunu söylüyor’ diye yanıtlayarak da argümanlarımızı sıraladık.

Evet, makro ekonomik göstergeler olumluyu işaret etmekte, ekonomi büyüyor ancak büyüme topluma bir türlü yansımıyor.

Vatandaş haklı, diyor ki benim cebimde bir kuruş para yok, kredi kartı borçlarımın altına eziliyorum, banka her an icraya gelecek. Esnaf veryansın ediyor, akşam oldu daha siftahım yok. Çiftçi dersen, traktörü çoktan haczedilmiş. Emeklikler yaşadıklarına bile bin şükrediyor. Sokaktaki genç, problemli, işsiz, sinir katsayısı haliyle yüksek. Bir dokun, bin ah işit.

Tüm bunlar bugün Türkiye’nin birebir gerçekleri. Hal böyle olunca, ekonomi iyiye gidiyor dediğim zaman, çoğunun sesi yükselmeye başlıyor ve hatta ‘nasılsa senin tuzun kuru, sen tabii ki hissetmezsin açlığı, yoksulluğu’ diyebiliyorlar.

Halbuki bu satırların yazanı da 2001 ekonomik krizi sonrasında yerlere yapışmış bir iş kadınıydı, şimdi düm düz eleman olarak ayakta kalabilme savaşı veriyor! Açlıkla tokluğun arası sadece bir dilim ekmekmiş arkadaşlar, ekonominin ilmini yaptım ama pratiği de bana bunu öğretti. Bu nedenle sadece ekonomiye değil tüm olay ve insanlara objektif yaklaşmam artık daha kolay ve anlamlı oluyor.

Gelelim sokaktaki insanın ekonomik büyümeyi neden bir türlü hissedemediğine…Büyümekle kalkınmak, refaha ulaşmak aynı şey değil. Büyüme dengeli bir şekilde sürdürülebilirse toplumun genel refahına yansır. Yani büyüme, refah ve istihdam ilişkisi kurulabildiği zaman toplum da bunu rahatlıkla hissedebilir.

Evet, Türkiye ekonomisi büyüyor, bu inkar edilemez bir gerçek, şöyle 5-10 yıl geriye baktığımızda nereden nereye geldiğimiz açıka görülüyor. Ülke genelinde büyük yatırım ve hizmetler hayata geçiriliyor, duble yollar, okullar, üniversiteler, hastaneler, spor tesisleri, kültür merkezleri, enerji projeleri, havayolu ulaşımı, raylı sistem ulaşımı, yeni kurulan üniversiteler, telekomünikasyon projeleri v.s. gibi tüm bunları görmezden gelmek ve inkar etmek asla mümkün değil.

Ancak, ekonomideki yapısal sorunlarımız halen çözüm bekliyor…gelir dağılımı, işsizlik, kayıt dışılık, vergilendirme, cari açık bu ülkenin genel ve yıllardır çözümlenemeyen ciddi sorunları. Bu sorunlar nedeni ile büyüme, bir türlü insana ulaşamıyor. Halbuki bunların hepsi bir insanlık, bir vatandaşlık hakkı..

Örneğin Türkiye’de kayıt dışılık yüzde 50 (gelişmiş ülkelerde bu oran yüzde 5), işsizlik yüzde 10 (gelişmiş ülkelerde olması gereken yüzde 1-2), dolaylı vergi ki direk olarak vatandaşın gelirini etkiliyor yüzde 70, nüfusun yüzde 12’si açlık sınırının altında yaşıyor, nüfusun en zengin yüzde 10'uyla en yoksul yüzde 10'u arasındaki gelir farkı 17 katı, enflasyon çözümlendi ancak reel gelir bir türlü artmıyor, asgari ücret hala 600 bin yani yaşam standartının çok altında.

Ekonomi büyüyor, ancak insani gelişmişlik düzeyimizi etkilemiyor. Hemen etkilemesi de mümkün değil çünkü yapısal sorunların çözümü için baya bir zaman gerekiyor. Yani sürdürülebilir ekonomik büyüme ve dengeli üretim yapısı şart. Ayrıca milli gelirin artış hızının birden bire çok yüksek olması beklenemez, büyüme hızı yavaş yavaş arttığı için insanlar da buna uyum sağlıyor ve geçmişteki yaşam tarzımızı unutup kendimizi hep bir üsttekine göre kıyaslıyoruz. Bunun için de yansıma iyi hissedilmiyor.

Bir de kırılganlıklarımız çok hassas. Sosyal yapımızda çarpıklıklar var, doğu ile batı arasında da dengesizlik had safhada. İnsanımız da problemli. Aile yapısı, çocuklar, gençler kırılgan. Sosyal yapıyı bir türlü güçlü tutamıyoruz. Ekonomi büyüse bile sosyal yapıyı düzeltmek uzun yıllar gerektiriyor.

Ekonomi öyle bir dengeler bileşkesi ki üretimden tüketime, para politikalarından gelir dağılımına, istihdamdan sosyal yapıya kadar pek çok unsurun bir ahenk ve denge içerisinde çözümlenmesi gerekiyor. Biz halen ekonomideki yapısal sorunlarımızı kökten çözmek için cesur adımlar atamıyoruz.

Kısır bir döngü gibi…Ekonomiyi güçlendirecek olan insanlardır, biz kendimizi ne kadar mutlu ve güçlü hissedersek o kadar fazla ekonomik performans gösterebiliriz. Ancak kendimizi mutlu hissedebilmek için de kalkınmaya, refaha ihtiyacımız var.

Eğer ki şimdi, ekonomik büyüme neden halen benim cebime yansımıyor diye soruyorsak, Türkiye daha 8 yıldır yeni yeni kafasını doğrultabiliyor derim. Bu soruyu 1923 ten 2002 ye kadar bu ülkeyi yönetenlere sormak lazım, neden bugüne kadar bir türlü kalkınamadık diye!

Merkez Bankası’nın faiz indirimi ne anlama geliyor?

2011-08-23T07:25:00.000+03:00

Merkez Bankası’nın faiz indirim kararı finans piyasalarını şaşırttı. Neden şaşırıyorlar, hiç anlamadım.

Bu faiz indirimi, Güngür Uras Hoca’nın Ayşe Teyzesi’nin de kafasını karıştırabilir. Ancak Ayşe Teyze rahat uyusun, bankadaki parasına çok fazla bir etlkisi olmaz. Güngür Uras yarın Milliyet’teki köşesinde onu mutlaka aydınlatacaktır.

Merkez Bankasının faiz indirim kararına ilişkin haberlere yapılan yorumları okuyorum, vatandaş haliyle diyor ki ‘bir sürü anlamadığımız ekonomik terim var, politika faizi 6,25'ten 5,75 düşürüldü, gecelik faiz oranı 1,50'den 5'e yükseldi, tüm bunlar ne demek, biz ekonomist miyiz, bunlardan ne anlarız? Doğru düzgün açıklasanız da biz de neler oluyor öğrensek’…

Vatandaş haklı, ben ekonomi tahsili yaptım ama sonuçta ben de sade bir vatandaşım. Bu nedenle bildiğimi en anlaşılabilir haliyle aktarmayı bir blogçu olarak görev sayıyorum :)

Öncelikle şu yüzde 1,50'den 5'e yükselen gecelik faiz oranı nedir, ne işe yarar, bunu açıklayalım...Bankalar veya diğer finansman kuruluşları kendilerine yatırılan mevduatların bir kısmını kasasında nakit olarak tutar, diğer kısmı ile kredi verir ya da hazine tahvili, bono v.s alır, satar, yani paradan para kazanmaya çalışır. İşte bu kasasında tuttuğu parayı da Merkez Bankası'na "gecelik mevduat" olarak yatırır ertesi sabah çekerek tekrar kasasına koyar. Merkez Bankası, bu gecelik mevduata “gecelik faiz” öder. İşte o faiz, bu faiz. Gecelik borçlanma faiz oranının yüzde 1,50’den yüzde 5’e yükseltilmesi demek, Merkez Bankası’nın sıcak paraya sıcak bakması demek.

Yüzde 6,25'ten 5,75’e düşürülen politika faizi de; Merkez Bankası’nın, yine bankalara bir hafta vadeli repo ihalesi için verdiği faiz oranı. Kısa vadede politika faizinin yüzde 6,25’ten, yüzde 5,75’e düşürülmesi demek, kredi maliyetlerinin az da olsa ucuzlaması demek. Ucuz kredi de üretimin artması, ekonominin canlanmas, cari açığın azalması demek.

Merkez Bankası'nın bu son faiz indirimi kararı, döviz kurunu kontrol etmek, küresel krize karşı önceden önlem almak, herhangi bir ekonomik durgunluk anında piyasaları canlı tutmak amacı ile alındı. Ayrıca yabancı yatırımcının getireceği sıcak paraya da kontrollü olarak evet demektir. Zira, dünyada kur savaşları yaşanıyor ve döviz aşırı hareketleniyor. Ne kadar etkisi olacağı ise yabancı yatırımcının vereceği tepkiye bağlı.

Kısa vadede vatandaşı çok etkileyecek bir faiz kararı değildir. O yüzden diyorum ya Güngör Uras’ın Ayşe Teyzesi rahat uyuyabilir.

04.08.2011 Beran Uzer

:) 3 gün önce öyleydi 3 gün sonra neden böyle oldu? (Güngör Uras - Milliyet 05.08.2011)

Sn. Hocam, sizi pek bir karamsar gördüm...Ayşe Teyzem'i üzmeyin lütfen, zaten sıcaklardan tansiyonu habire oynuyor :))

Ekonomi ne diyor?

2011-07-31T18:56:00.000+03:00

Ev kadınları bile ekonomik kriz neymiş, nasıl olurmuş öğrendi, şu bizim çok havalı medya ekonomistleri ile kendini her an ekonomist sanan bir güruh kriz modundan hala çıkamadılar.

Derecelendirme kuruluşları ‘böh’ mü dedi, IMF saklandığı kapının arkasından aniden çıkıp ortalığı velveleye mi verdi?...vay ekonomik kriz geliyor.

Hele bir argumanları var ki bitiyorum…’evet yüzde 11 büyüdük ama cari açık çok yüksek! (nedir bu cari açık desen….tısss! ). Sıcak para girişi çok fazla! Ekonomi büyüdüyse ben neden hala büyüyemedim, cebimde bir kuruş para yok’..

Ya dün balkonda tüttüre tüttüre, kokuta kokuta yaptığın neydi? Maşşallah kasapta et bırakmamışsınız. İyi vallahi hem ye ye büyü, hem de ben neden büyümüyorum de.

Geçen sene 3 ekmek alabilirken, bu sene 1 tanesi için bile zorlanan gerçek fukara bunu söylese anlayacağım. Kıçında amerikan donu, kolunda isveç saati, boynunda en mistikinden sıkılmış bir parfüm kokusuyla, ekonomik kriz mavalı okumuyor mu, deli oluyorum.

Yok canım, kendileri için bir şey istiyorlarsa namertler, yazık yani, yoksullar ne yapıyorlar, onun derdindeler…tallahi!

Bunların birde ideolojik takılanları var…AKP karşıtlığı olsun da nasıl olursa olsun. Arkasına da şeriat muhabettini takmazsan vallahi aşk olsun sana. Sen hala hangi dünyada yaşıyorsun allahaşkına?

Söylediklerini bir dinleyecek olsanız, hemen kaçın sığınaklara!

Bir de bunu öyle bir ciddiyetle, öyle bir ekonomistimsi anlatırlar ki, dinleyen, okuyan bişi anlamaz, bi söyledikleri diğerini tutmaz. Kafa karıştırmaktan başka bi işe de yaramazlar. Bizim blogta da var bunlardan, bir miktar.

Ha ben mi? Ben sizden daha fazla şey bildiğimi mi iddia ediyorum? Bilmişim tekiyim zaten. Kesin şu anda bunu düşünüyorsunuz. E öyleyse ben de size en derin saygılarımı sunuyorum! bu vesile ile…

Hiçbir şey bilmiyorsam bile ( özür dilerim hocam, 30 yıl sonra bana bunu söylettiler işte) en azından ekonomik göstergeleri tarafsızca yorumlamayı biliyorum.

Bu yazı uzayacak, gidişat onu gösteriyor…eğer sıkıldı iseniz buyrun çıkışlar sol taraftan.

Gelelim ekonomik göstergelere…ne anlatıyor bakalım, en basit tarafından.

- Büyüme oranının yüzde 11. Yani memleketin milli geliri baya bir artmış. Eyvallah, beraberinde bütçe açığına, cari açığa ve işsizlik oranlarına da bakmak gerekiyor.

- Bu yılın ilk altı ayında devletin bütçesinde 2,9 milyar TL fazla varmış. Yani devlet kendi kemerini sıkmış, kendisine ayrılan bütçeyi hesaplı kullanmış, seçim felan var diye har vurup harman savurmamış, vergilerini toplamış, kamu maliyesinde disiplini elden bırakmamış. Eğer bütçe açık vermiş olsaydı, ülke borçlanarak bu açığı kapatmak durumunda kalacaktı. Dünya ekonomisine baktığımızda bütçe açığı vermeyen ülke neredeyse yok. Aferim Türkiye’ye.

- Evet, cari açık yüksek…Bu konuda da birinci olduk, tabii ki olumsuz. Bu yılın ilk dört ayında 29.6 milyar dolar olan cari açığın 2011 sonunda 68 milyar dolar olması bekleniyor. Cari açık bir ülkenin ürettiğinden fazlasını harcaması demek. Peki bu harcama üretim için mi yapılmış yoksa tüketim için mi? Önemli olan bu. Türkiye'nin cari açığı kamu kesiminden kaynaklanmıyor, özel sektörden kaynaklanıyor. Yani özel sektör ürettiğinden fazlasını harcıyor. Üretim yapmak için ara mal ithal ediyor, düşük döviz kuru bunu teşvik ediyor, yurt içi kaynaklardan kullanarak üretim yapmak yerine ithal ederek üretim yapıyor. İhracat aynı oranda olmayınca, cari açık büyüyor. Eğer yatırımlar kazançlı olursa özel sektör borçlarını öder. Zaten özel sektörün borçlanması için mutlaka teminat göstermesi gerekiyor. Yoksa dünyadaki kredi kuruluşları öyle haybeye sıkı bir teminatı olmadan borç para vermez. Bizim özel sektör de heyecan olsun diye ödeyemeyeceği borca girmez. Bakmayın siz cari açık çok yüksek diye ortalığı telaşa verip, faizleri yükseltmeye zorlayanan kriz-faiz lobisine. Eğer ki faiz artırımına gidilirse en büyük yanlış orada yapılmış olur. Faiz artışı yapmak şu küresel ortamda daha fazla sıcak para girmesine neden olacaktır.

- İşsizlik…işte bu önemli, çünkü yapısal bir sorun. Günlük ekonomi politikaları ile çözümlenmesi mümkün değil. Nisan ayı itibariyle işsizlik oranı yüzde 10, gerileme var ama yeterli değil. Büyüme yüzde 11 ise ve bu sağlıklı bir büyüme ise işsizliğin daha hızla azalması gerekirdi. Ayrıca genel işsizlik oranlarına dahil edilmesi gereken pek çok yan unsur var. Bunları da devreye katınca yüzde 15-16 larda gerçek bir işsizlik oranı görünüyor. Ama 2 yıl önce yüzde 25 lerden söz ediliyordu. Yine de iyi bir gelişme.

- Peki hane halkı tüketebiliyor mu? Yüzde12 artış olduğuna göre, e vallahi baya bir tüketiyor. Bankalar da sağolsun açtılar tüketici kredileri torbasını, habire tüketimi pompalıyorlar.

Özetleyelim mi?

Enflasyon düşük, aynı oranda faizler de düşük. Faizler düşük olunca tasarruf yapmak cazip değil. Kredi kullanımı artıyor, yatırım harcamaları artıyor. İnsanlar harcamaya başlıyor, iç talep artıyor, tüketim artıyor. İç talep arttıkça üretim artıyor, ekonomi büyüyor. Ekonomi büyüyünce ve döviz kuru da düşük olunca ihalat artıyor, cari açık yükseliyor. Cari açık yükselince ithalattan alınan vergi artıyor ve bütçe açığı kapanıyor. Ekonomi büyüdükçe tabii ki işsizlik de azalıyor.

İdeal gibi görünüyor değil mi? Kriz göstergesi değil bunlar. O halde, her şey güllük gülistanlık mı?

Tabii ki hayır…

Gelir dağılımına da bakmak gerekiyor, ülkedeki sermaye ve siyasi güç dağılımına da bakmak gerekiyor. Türkiye'de 17 milyon kişi son on yılda fakirlikten orta sınıfa geçmiş. Az bir rakam değil. Ama halen gelir dağılımında adaletsizlik çok.

Şimdi bir de buna girersem ben de dağılacağım. O da başka bir yazının konusu olsun. Çünkü gelir dağılımı konusu önemli! Hani ekonomi büyürken siz kendinizi neden büyüyemiyor gibi hissediyorsunuz, bunun yanıtı bir başka yazıya.

Seçimler öncesi Türkiye ekonomisi ısınıyor mu diye sormuştum ama son göstergeler fena değil.

Baylar, Bayanlar…şu anda ekonomi iyi yönetiliyor.

Avrupa’nın krizinden korkmayın, Avrupa kendi sağlığı için Türkiye’yi ayakta tutmak zorunda…bunu da unutmayın.

E vallahi buraya kadar da okuduysanız eğer, sabrınıza şapka çıkartır, okumak için emek veren o gözlerinizden öperim.

Behey zirzop! Aşkın uysalı mı olurmuş?

2011-07-31T18:51:00.000+03:00

Kendini çok duyarlı, çok hisli sanan bir zirzop çıktı ve bana “sen aşktan ne anlarsın, duygusuz kadın” dedi.

Bunu bana diyen de yine bir kadın.

Efendim neymiş, “uysal bir aşk” arıyormuş.

Ben de ne demişim ‘yaşında eşşek kalmadı öldü, daha bunlarla mı uğraşıyorsun’…

Kızılca kıyameti kopardı…

Çok kızdım!

Ben sana öyle bir anlatırım ki aşkı yapışıp kalırsın o eşsiz duyarlılığınla yerlere, dağılırsın.

Evet, aşkın yaşla başla ilgisi yok ben de biraz ağır konuştum galiba ama haketti.

Yıllardır “uysal aşk” arar, ne menem birşeyse bu uysal aşk, bulduğunu sanır, bir ay sonra ‘bu da kesmedi’ der.

Kesmez tabi, aşkın uysalı mı olurmuş, behey salak?

İplerinden kopacaksın, her şeyinle saçılacaksın ortalığa, yollarını şaşıracaksın…Hedefe kilitlenmiş bir sniper gibi sadece aşka kilitleneceksin…

Sadece aşık ve maşuk olacak, başka kimseleri gözün görmeyecek…Tad, koku alamayacaksın, hatta nefes bile almayacaksın.

Nereden, ne zaman, ne şiddette geldiğine kafa yormayacaksın, yıkılacaksın, 8 şiddetinde depremin enkazı gibi olacaksın…Seni sarsacak, ayaklarını yerden kesecek (midendeki kelebek uçuşmalarını da unutma).

Sonunu düşünmeyeceksin, bittiği zaman da bu enkazı nasıl toplarım diye zırzır etmeyeceksin.

O enkazın içinde ölmeyi göze alacaksın!

Nerde sende o yürek? Sen sarhoş olmaktan korktuğun için hayatında içki bile içmemişsin. Hayatında bir kere bile sarhoş olamamış biri, aşkı nasıl göze alabilir ki?

Sen, aşık olmayı çocuk oyunu mu sanıyorsun?

Sen, aşık olmak bunlardan farklı bir şey mi sanıyorsun?

Behey zirzop !

Uysal bir aşk arıyormuş…sanki uysal bir minnoş kedi arıyor!

Aşkın uysalı mı olurmuş?... Aşk anarşisttir, aşk fevridir, yakar, yıkar.

Geçmiş karşıma bir de bana “duygusuz kadın” diyor…

Hadi ordan, sen aşktan, duygudan ne anlarsın?

Komutanların istifası kriz değil, demokrasi adına bir kazanımdır

2011-07-30T07:31:00.001+03:00

Genel Kurmay Başkanı ve Kuvvet Komutanları emekliliklerini istediler…aslında önce istifa ettiler ama sonradan emekli olmaya karar verdiler!

TSK'nın komuta kademesi top yekun boşaldı, Jandarma Genel Komutanlığı hariç (şu dakikalarda görüşmeler sürüyordu).

Komutanların istifası anormal bir gelişme mi? Hayır, bence çok normal, hatta bir hayli gecikmiş bir durum.

Ergenekon, Balyoz, internet andıcı gibi davalar açıldığında, o dönemde askeri komuta kademesinde kim varsa anında istifa etmeliydi.

Davalara tepki göstermek adına değil …daha şeffaf daha saydam bir ordu yapılanmasına ön ayak olmak için, ordunun saygınlığını ve halk arasındaki gözbebeği sıfatını bu derece yitirmemesi için, çok önceden yapılması gerekiyordu.

Ancak koltuk ve makamı bir anda bırakmak, devlet içinde devlet olmuş askeri vesayet sistemini ve getirdiği gücü bir anda elinin tersi ile itmek o kadar kolay değildi…

Sanki her biri birer ayetmiş gibi uygulanan “teamüller” ( askeri atamalarda alışılagelmiş kural ve kalıplar) le oluşturulan komuta kademeleri, iş başına gelen askeri bürokrasinin sorgulanamazlığı ve denetimsizliği, kendi işini yapmakta başarısı tartışılan (bkz. terörle mücadele) ancak siyasete müdahalede son derece hevesli, çok ciddi iddialar karşısında duyarsız ancak hukuk ve yasalara direnmekte hiçbir beis görmeyen bir orduyla Türkiye nereye kadar gidebilirdi ki?

Bugüne kadar, “teamül” gereği atanmış 350 den fazla general yönetimindeki TSK, NATO içinde de “en hantal ordu” ya dönüşmüştür.

Yasalar duruken, askeri teamüllere ne gerek var? Yasalar doğru olanı zaten belirlemiş…“atamalar tamamen siyasi iktidarların görevidir, YAŞ’ın böyle bir yetkisi yoktur” demiş.

Bakmayın siz, şimdi ne olacak, memleket ordusuz kaldı diyen kriz heveslilerine…Komutanların istifası hiçbir şekilde krize sebep olmaz. Türkiye komutansız kalmaz. Bir kararname ile yeni atamalar yapılır, saydam ve şeffaf bir ordu olarak asli görevine geri döner.

TSK'da son derece iyi eğitimli ve gelişmiş demokrasilerde olduğu gibi siyasete bulaşmamış pırıl pırıl subaylarımız var ve hatta çoğunluktalar…TSK bu subaylarımızla yıpranmışlığını aşabilir ve her zaman halkın güvenini devam ettirebilir.

Hiçbir demokratik devlette, askeri bürokratların istifası bu derece tartışmalara ve gerilimlere konu olmaz. Hatta hiçbir şekilde bu kadar kamuoyunu meşgul etmez.

Gelişmiş demokrasilerdeki ordular askeri bürokrasiye değil demokrasiye hizmet ederler. İstifaların da bu anlamda ordu ve demokrasi adına bir kazanım olduğunu düşünüyorum.

Siyasi otoriteye düşen görev belli, hemen kararname çıkarılır, yeni komuta kadrosu belirlenir ve Cumhurbaşkanı’nın onayına sunulur…

Ordu da kendine gelir, normalleşir…

Avrupa'nın ekseni ırkçılığa doğru kayıyor

2011-07-26T07:18:00.001+03:00

Norveç’te yaşanan terör ve katliam, Avrupa’daki ırkçı siyasetlerin sonucudur.

Son yıllarda Avrupa’da radikal sağın ve ırkçılığın artış eğiliminde olduğu bir gerçek. Avrupa’nın bir çok ülkesinde “radikal sağ” akımlar, parlamentolarda boy göstermeye başladı. Merkez sağ partiler, oy alabilmek için ırkçılığın tırmanmasına göz yumuyorlar, ırkçı hareketleri destekleyerek, yabancı düşmanlığını körüklüyorlar.

Almanya’da Türkler, Romenler ve Bulgarlar, Fransa’da Tunus, Fas ve Cezayirliler, İngiltere’de Hintli ve Pakistanlılar, genel olarak da Avrupa’da Müslümanlar son zamanlarda yoğunlaşan ırkçı saldırılarının hedefi haline gelmektedirler.

Avrupa uzun zamandır bu eğilimleri görmezden geliyor, ekonomik kriz sonrası yükselen milliyetçi damarlara taviz vermekten de çekinmiyor. Avrupa kamuoyu özellikle son zamanlarda Yunanistan’a uygulanan kurtarma paketlerinden son derece rahatsız, Avrupa Birliğine güven düşüşte. Pek çok ülkede milliyetçi hatta ırkçı radikal sağ partilerin oyları gitgide artıyor. Kökeninde ırkçı örgütlerin yattığı bu siyasi partilerin parlamentolara girmesi kamuoyunda olağan karşılanıyor.

Norveç, Avrupa ekonomik bölgesine dahil, ama AB üyesi degil. Barış ve özgürlükler ülkesi olarak bilinir, aşırı milliyetçi ve ırkçı akımların gelişmesine izin vermez, bu tip radikal eğilimleri dengelemeye çalışırdı.

Dünyanın en huzurlu ülkelerinden biri olarak bilinen Norveç, peşpeşe ve aynı kişi tarafından gerçekleşen iki terörist saldırı ile şoka uğradı. Kendini aşırı sağcı neo-nazi ve Müslüman karşıtı olarak tanımlayan Norveçli ırkçı terörist onlarca genç insanı gözünü kırpmadan katletti. Gerekçesi ise Norveç’te uygulanan politikaların çok fazla özgürlükçü ve yabancılara karşı fazla toleranslı olmasıydı. Terörist Hollandalı ırkçı siyasetçi Geert Wilders’ın de hayranı olduğunu açıkladı.

Avrupa’nın 11 Eylül’ü olarak nitelendirilen saldırı, tam tersi katıksız Avrupa modeli bir terör eylemidir. Yabancılara düşmanlıkla bilenmiş, dengesiz ve ırkçı bir ruh hali, Avrupa modeli terörizme imzasını atmış oldu.

Avrupa’da son on yıldır körüklenen aşırı milliyetçilik, ırkçılık ve yabancılara tahammülsüzlük işte yıllar sonra bumerang gibi geldi kendisini vurdu.

Almanya ve Fransa’da da aynı ruh hali sokaklarda kol geziyor. Sadece yabancılar ve göçmenler değil, Avrupa’nın kendi halkı da tehdit altında.

Her fırsatta Türkiye’nin eksenini doğuya doğru kaymakla suçlayan Avrupa, kendi eksininin ırkçılığa doğru kaydığını farketmesi için, umarım bugün Norveç’teki gibi katliamları, geçmişte de Almanya’daki gibi insanlık trajedilerini yeniden yaşamak durumunda kalmaz.

Algılayamıyor musun? Anlatamıyor muyum?

2011-07-26T07:11:00.000+03:00

Ben ne diyorum, sen ne diyorsun?

Geçenlerde ofisteki bilgisayarcıya sistemdeki bir sorunu aktarıyorum, ‘şöyle şöyle olsa bu sorun çözülebilir mi’ diye soruyorum. Bana sorduğum soru ile hiçbir alakası olmayan bir yanıt veriyor. Dinliyorum, dinliyorum acaba ben mi algılayamıyorum diye düşünüyorum, ancak sorumun yanıtını alamadığım için bu işte bir terslik var diyorum. Ya anlatamıyorum, ya algılayamıyor.

Tekrar soruyorum…’bak ben sana sadece şu soruyoru soruyorum ve çözümünün bu şekilde mümkün olup olamayacağını merak ediyorum, sonuçta bir çözüm bulmamız gerekiyor, hem de ivedi olarak'…

Gelen yanıt şu şekilde…’ya tamam anladım da o sorun böyle çözülmez’.

Yarabbim çok şükür…bana en baştan söylesene bu böyle çözülmez diye! Benim soruma neden farklı, hiç alakası olmayan bir yanıt veriyorsun da hem benim zihnimi hem de kendini yoruyorsun? Tamam, anladım, sorun böyle çözülmezmiş.

Eee, peki çöz o zaman, blgisayarcı olan sensin, işte bu kadar!

Bu ve benzeri olayları birkaç defadan fazla tekrar tekrar yaşayınca, beraber çalıştığım arkadaşıma sordum. ‘Sen beni de onu da tanıyorsun, hepimiz iş arkadaşıyız, ben mi sorunu yanlış anlatıyorum, yoksa onun algısında bir problem mi var?’. Bana tarafsızca söyle…

‘Yok sizin anlattığınızı ben de anladım, kesinlike onun algılama problemi var’ diye beni teyid etti.

Bir başa arkadaşımıza sorduk, ikinci teyidi aldık.

Yok dedim bu işte yine de bir problem var, insanlar neden senin a dediğini b diye anlasınlar ki? Sonuçta o da bilgisayarcı olmuş, bu işin uzmanı. Algılaması neden eksik ya da yanlış olabilir ki?

Vallahi o günden beri araştırıyorum, neyi mi? Yok o sistemle ilgili sorunun çözümünü değil, bu vesile ile ortaya çıkan “algılama” sorununu. Ya da ne bileyim belki de “anlatamama” sorununu.

İlk bulgularımdan derlediklerim şu şekilde;

- Gerçek tektir ama “doğru” kavramına evrilmesi kişiye göre değişir. Bu evrilmede insanların farklı farklı algılamaları devreye girer. Yani insan sayısı kadar algılama vardır. Farklı algılamalar da farklı davranış biçimlerine, farklı yanıtlara sebep olur. İletişim kazaları da zaten bu algılayış farklılığından kaynaklanıyor.

- İnsanlar fiziksel dünyadaki tecrübelerini fotoğraf gibi bire bir zihinlerine kodlamazlarmış. Çünkü insanların beyin işletim sistemleri birbirlerinden çok farklı.. Örneğin bir ev çiz diyorsunuz, herkes farklı farklı evler çiziyor. Ruh dünyası, eğitim, kültür, aile görgüsü, öğrendiği sosyal normalar gibi pek çok dış etmen devreye giriyor. Ama herkes nasıl bir ev çizerse çizsin, sonuçta o bir “ev”.

- Algılar, ferdin eski yaşantılarına ya da bilgilerine göre şekil alıyor, Bu sebeple, algı, aslında bir kişilik tepkisi.

- İnsan algılarken kendisi için “o an önemli” olana yöneliyor. Yani o anda onun için ne ön planda ise, karşındakinin sorduğu ya da söylediği ne olursa olsun verdiği yanıt ya da algılaması da o anlık önem doğrultusunda. Yani aslında yanlış algılama diye bir yok, sadece “algıda farklılık” var. Ya da seçicilik var, seçip seçip kendine o an için hangisi uygunsa sadece ona göre algılıyor ve ona göre davranıyor.

- Aslında anlatamamak da bir nevi algı bozukluğu kaynaklı. Anlatamıyorsun çünkü karşındakini de sen algılayamıyorsun. Beklentilerini de algılayamıyorsun. Bu nedenle ne anlatırsan anlat karşındaki algılayamıyor sanıyorsun.

- Tabii bir de ne anlatırsan anlat, nasıl anlatırsan anlat, kronik algılama bozukluğu olanlar da var. Bu tip insanlar hayatlarının hiçbir döneminde zaten karşındakini algılamak üzerine bir çabaya girmediklerinden kaba tabiriyle bunlara “idrak yolları enfeksiyonlu” da denebilir…bir nevi öz-sevi sendromu.

Algılama, algılatamama, anlatma, anlatamama konusunda bu aralar baya bir yoğunlaştım :)

Sanırım, insanların farklı farklı evler çizebileceğinin en baştan varsayım olarak kabullenilmesi gerekiyor.

Ve nihayet hepimiz için en zor olanı, karşındakinin seni nasıl algılayabileceğini en baştan doğru algılamak gerekiyor.

İş dönüp dolaşıp yine “empati”ye çıkıyor.

Sevgili bilgisayarcım, sana bundan sonra empati yapacağım,. Senden de empati bekliyorum. Belki o zaman birbirimizi daha iyi algılayabiliriz :)

Neyse; yazımı Can Baba'nın dizeleriyle entel, dantel bir şekilde sonuçlandırayım:) .

en uzak mesafe ne afrika'dir,
ne çin,
ne hindistan,
ne seyyareler
ne de yildizlar geceleri isildayan...
en uzak mesafe iki kafa arasindaki mesafedir
birbirini anlamayan.

Sosyal medya detoksuna ihtiyacınız var mı?

2011-07-22T19:49:00.000+03:00

Sosyal ağlarda vakit geçirmek iyi, güzel, hoş ama…

Şu aşağıdaki belirtilerin sizde de mevcut olduğunu düşünüyor musunuz?

1) Twitter’da değilisiniz ama arkadaşınızla tweetler gibi 140 karakteri geçmeyecek bir şekilde mi konuşuyorsunuz? Örneğin arkadaşınıza bir olayla ilgili fikrinizi anlatacaksınız, uzun uzun konuşmak sizi sıkıyor, kısa kısa derdinizi anlatıyorsunuz…tıpkı tweet atar gibi. .

2) Her beğendiniz nesneye, konuşmaya, görüntüye baş parmağınızı yukarı dikerek beğendim, çok iyi işareti mi yapıyorsunuz? Hani Facebook’taki beğen tuşu gibi. “Beğenkolik” seniz durumunuz budur.

3) Tweet’inize yeteri sayıda geri dönüş alamadığınızda yani retweet alamadığınızda canınız sıkılıyor, depresyona mı giriyorsunsuz?

4) Gerçek hayatta konuşurken L-O-L (ingilizcede kahkahalarla gülüyorumun kısaltılmışı- bizdeki ha ha ha gibi bir şey), W-T-F ( what the fuck – yani bizdeki ne bu yaa amq gibi), L-M-A-O (bizdeki ‘koptum’ a karşılık geliyor)…gibi kısaltılmış, kırpılmış kelimelerle mi konuşuyorsunuz? Hani internette yazışırken kullandığınız kestirme kelimeler var ya, işte onlar gerçek yaşamdaki konuşma stiliniz haline mi geldi?

5) Myspace, Frendster (ki bu bizde çok kullanılan bir site değil) gibi artık kullanımı çok revaçta olmayan internet sitelerindeki hesaplarınızı hala saklıyor musunuz? Bu hesaplarınızı hala kapatmadınız mı?

6) (Şimdi bu made için öncelikle bir açıklama gerekiyor… Örneğin Foursquare gibi daha ziyade akıllı telefonlarla çalışan bir program var. Facebook ve twitterdan sıkılanlar buraya giriyor. Türkiye’de kullanımı son günlerde yaygınlaşmaya başladı. Lokasyon bazlı bir sosyal ağ. Örneğin konumunuzu belirtiyorsunuz, size en yakın tüm mekanlar bütün özellikleri ve avantajları ile sıralanıyor).
Foursquare ile farklı mekanlar bulacağım ve avantajlar elde edeceğim diye günlük yolunuzu değiştirir hale mi geldiniz?

7) Farmville’de oyalanırken kendinizi gerçek bir çiftçi gibi mi hissediyorsunuz? Mesela o gün tarlanıza zaralı haşare dadanmışsa gününüz kararıyor mu?

8) ‘Eyvah! elektrik kesildi, Facebook’a giremedim, tweetlerime bakamadım‘ ya da ‘sistem bozuldu, internete giremiyorum’ diye öfke ve sinirle dolanıyor musunuz? Bu durum sizi iyice geriyor mu?

9) Paranızın çoğunu, sosyal ağlara daha hızla ulaşabileceğiniz daha gelişmiş cihazlara mı harcıyorsunuz? Program güncellemeleri için dünyanın parasını mı ödüyorsunuz?

10) Facebook’a ya da Twitter’a ulaşamadınız, çünkü yanınızda laptopunuz, iphone, ipad iniz yok. Çevrimiçi olamadınız, bu durum sizi paranoid psikoz hale mi getiriyor? Yani kişilik bozukluğu yaşıyor musunuz?

Bu semptomların çoğu sizde varsa, hiç durmayın…derhal “sosyal medya detoksu” almak için en yakın psikaytri kliniğine müracaat edin…çünkü size psikiyatrik müdahale şart!

Kaynak:
10 Signs You Need A Social Media Detox [Infographic]
Megan O'Neill - July 19, 2011

Faşizm o gece cazseverlerin içindeydi

2011-07-21T18:10:00.003+03:00

Faşizm böyle bir şey işte, Aynur Doğan’a yapılan gibi bir şey!

Kürtçe bilmeyenleri bile Kürtçe türküleri ile ağlatabilen bir sanatçıya yapılan gibi bir şey!

“Faşizm, atılan ilk bombalarla başlamaz, her gazetede üzerine bir şeyler yazılabilecek olan terörle de başlamaz. Faşizm, insanlar arasındaki ilişkilerde başlar, iki insan arasındaki ilişkide başlar”… der Ingeborg Bachmann.

Çok güzel, çok doğru bir tesbit…hepimizin içinde yok mu bu faşizm denilen illet dürtü?

Öyle bir illet dürtü ki bu; bir diğerinin, yanımızdakinin, evdekinin, otobüstekinin, iş yerindekinin, çarşıdakinin ve nihayetinde bir konser salonunda Kürtçe şarkı söyleyen Aynur Doğan’ın üzerinde baskı ile hakimiyet kurmak, korkutmak, gözlerimizden ateş çıkartarak saldırmak, bağırmak, her an olası, her an mübah.

Kendimizi de hep haklı görürüz! İçimizdeki faşist dürtü için bir sürü nedenimiz her zaman hazırdır.

Sadece siyasi bir sistem olarak değil, toplumsal bir davranış sistemetaği olarak bile tarihin en kanlı sayfalarının yazılmasına sebep olmuştur, bu faşizm denilen illet, faşist denilen insan modeli.

Faşizm içimizde barındırdığımız sinsi çelişkidir. En olmadık yerde, en olmadık zamanda ortaya çıkar.

Gün olur ırkçılık olarak karşımıza dikilir, insanları diri diri katlederler.

Gün olur, bir caz konserinde Kürtçe bir aşk şarkısı söyleyen Aynur Doğan’ı yuhalayarak, üstüne minder atarak sahneyi terkettirirler.

Cazseverden faşist olmaz demeyin, her tür insandan faşist olur. Faşizm senin, benim, hepimizin içinde gözlerinden ateş saçmaya hazır vaziyette bir yerlerde sinsi sinsi bekliyor.

Bu sinsi canavar; Cuma akşamı, Cemil Topuzlu Açıkhava Sahnesi’nde ‘Suyun Kadınları’nı' dinlemeye gelenlerin içindeydi. 18. İstanbul Caz Festivali’nde Buika, La Shica, Rita, Gkykeria ve Aynur Doğan gibi Akdeniz’in kadınları şarkılarını söyleyecekti.

Kürt şarkıcı Aynur Doğan sahne aldı, salonda bulunan bir grup cazsever ‘Şehitler ölmez, vatan bölünmez” diye bağırmaya başladı. Faşizm denilen illet dürtü açığa çıktı.

Daha iki gün önce 13 şehit vermiştik. Nasıl olur da bir Kürt şarkıcı çıkıp Kürtçe şarkı söyleyebilirdi. Minderler, sandalyeler havada uçuştu, faşist yuh sesleri evrensel müziğin yerini aldı. Aynur Doğan sahneyi terketmek zorunda bırakıldı. Daha da yetmedi sahneye başka sanatçı çıktığında, salonda İstiklal Marşı okunmaya başlamıştı.

Faşist insanın içindeki ‘iç düşman’ algısı o an ‘Aynur Doğan’ dı. O an kitlesel kıyıma hazırdı, o faşizm denilen illet dürtü.

Faşit insan modelinde baskın olan şiddet ve histeri, kitlelerce paylaşılarak o gece faşizmin en önemli silahı haline dönüşmüştü.

Faşist insan, herkes kendisi gibi olsun ister…fark olmasın, bir boy, bir örnek olunsun. Tek millet, tek adam, tek dil, tek tarih, tek ideoloji, tek hayat tarzı olsun ister.

Caz konserinden sonra, herkes evlerine döndü, faşist dürtülerini bir dahaki sefere kullanmak üzere ceplerine yerleştirdiler. Yattılar, uyudular. Sabah kalkınca unuttular bile. Belki gün içinde iş yerinde ya da akşam eve dönünce yine bir “tek olmak”, “üstün olmak”, “baskın olmak” histerisi ile ona, buna, sana, bana, diğerine faşistçe davrandılar. Gün içinde yine birden bire ortaya çıktı, faşizm denilen içimizdeki bu gizli canavar.

O gizli canavarın en büyük besini nefret…nefretle doldukça gözlerinden daha çok ateş çıkıyor.

Faşizm böyle bir şey işte….

Panpişler bahane, interaktif iletişim şahane

2011-07-17T06:54:00.003+03:00

Yeni Facebook hesabı açtırmış, kendisi açamamış, açtırmış…eee napsın bunca zamandır bilgisayarla pek bir haşır neşirliği yok. Demişler ki ‘abi sana feysbuk sayfası açalım, ne kadar karı kız varsa orada, artık ondan sonrası sana kalmış, bulur çıkartırsın bi tane’.

Abi 60 lı yaşlarını çoktan geçmiş, köroğlunu toprağa vereli baya bi olmuş. Çoluk çocuk dersen uzaklarda, torunlar büyümüş, emekli maaşı da var, yalnızlık Allah’a mahsus. Abi’nin facebook hesabını açmışlar, orta yerde bırakıp kaçmışlar. Abi bakınıyor bakınıyor, aranıyor aranıyor bulamıyor. Hemen bir telefon…

- la oğlum nerde bunlar, ben kimseyi göremiyom
- ya abi sabret, birazdan gelirler, alaattinin sihirli lambası mı bu hemen çıksın, cin gibi
- la get, dibiniz çıksın sizin he mi, benimle dalga mı geçiyon lan zirzop, etmişim feysbokunuza sizin, ben parka gidiyom!

Facebook dedim de, geçenlerde kadının biri kedisi için facebook sayfası açmış, arkadaşlarına haber veriyor ‘Kontesi ekleyin mutlaka’…Emrin olur canım, ciğer resminde de etiketleyelim mi? Füruzan’ın karaktersiz kanişini de etiketleriz, yan yana!

Sosyal ağlarda interaktif iletişim şahane bişi, bakalım yakında ne değişik versiyonlar çıkacak. Elinde çit çit çekirdek bahçe duvarına oturmuş gibi… bir yandan çitle, bir yandan üleş, dedikodu yap, özlü sözlerle ayıl bayıl. Bi de benim gibi blog yazılarını üleşenler var, muhteşem görüşlerimizle insanlığı aydınlatma çabamız kayda değer! Blog yazılarımı sosyal ağlarda üleşmeyince vicdanım huysuzlanıyor.

Sanki dünyanın en akıllı insanı benim! her şeye çözüm bulacağım diye yakında kendim düğüm düğüm olacağım.

Hoş bu kiloyla düğüm düğüm olmak da kolay değil. Eğip, bükmek için baya bir uğraş gerekiyor.

Daha şimdiye kadar kilomu aile fertleri dahil kimseye söylemedim, ‘kompleksliyim arkadaş, aaa üstüme gelmeyin’ diyorum, illa ısrar. Ya napcaksınız kilomu, zayıflayınca söylerim.

Eczanenin çırağına rüşvet verdim, ‘bana bak, tartıldıktan sonra sakın yüksek sesle kilomu söyleme’. Sağolsun tartıyı ayarlıyor, yardımcı oluyor, abla abla diye hürmet ediyor…

- tamam abla, söylemem, kulağına fıslarım
- len ne kulağa fıslaması, ben görüyom zaten, alalaaa yaa

Kapıdan çıkıyorum, çırak çocuk arkamdan koptu geldi…

- abla bişi sorayım mı?
- sor oğlum
- neden kilomu söyleme diyosun?
- len oğlum söyleme işte
- ama abla zaten sana bakan kaç kilo olduğunu üç aşağı beş yukarı tahmin ediyordur
- !!!!!! tahminmiş, seni panpiş suratlı seni, tüüüü o kadar da rüşvet verdim!

Merak ettim bak şimdi…Facebook’ta karı kız arayan abi Hilal Cebeci 'nin panpişi midir acaba? Neyse panpişler de başka yazıya.

Napalım, kimisi yatarken sütyenli fotosunu panpişlerine sunarak mutlu oluyor, ben de blog yazarak.

‘Bloglar yazmakla aşınmaz’ demişti birisi, doğru demiş, Hilal’in göüsleri zamanla aşınır, ama bizim bloglar aşınmaz…yaz yaz dur :))

Diyarbakır’da 13 şehit, vebali Meclis’in boynunadır

2011-07-15T06:52:00.002+03:00

Tüm mezarlıkları binlerce genç ölü ile doldurduk! Yine şehitler, yine ağıtlar! Yıllardır birbirinin kopyası baskınlar, yıllardır birbirinin aynısı acı sonuçlar!

Bitmiyor, bitirilmiyor…

Dağlıca’nın, Aktütün’ün nedenleri ne ise Diyarbakır Silvan’daki 13 şehit’in nedenleri de aynı.

Terörle mücadelede askeri zaafiyetler mi var?

Böylesine uzun saldırılar öncesinde nasıl olurda haberleşme, istihbarat olmaz. Gayri nizamı harpte saatlerce saldırı yaşanmaz. Bu tip saldırıların ortak yanı saatlerce sürmesi ve kalabalık terörist grupları ile saldırının gerçekleştirilmesi.

Hani PKK kampları BBG evine dönmüştü, herşey gözetlenebiliyordu? Güya istihbarat paylaşımı yapılıyor!

Ya terörle mücadele konusundaki siyasi zaafiyetler!

Barış ve Demokrasi Partisi (BDP) Grup Başkanı Selahattin Demirtaş, "Olaydan çok büyük üzüntü duyduk" diyor, Meclis Başkanı Cemil Çiçek "Vahşi bir olay, herkes safını bilsin" diye konuşuyor, CHP terörü kınıyor, MHP kınıyor…

Peki suç kimde? 27 yıldır bitmeyen bu terörün sorumluları kim?

Kim bu vicdansızlar?

Seçimler öncesinden beri ortamı geren, barış sürecini baltalayan, operasyonları devam ettiren, 15 Temmuz’a kadar eylemsizlik kararı verip, 3 gün önce 2 asker 1 sağlık teknisyenini kaçırarak operasyonlara davetiye çıkaran, bunca teknik donanım içerisinde askerleri PKK’nın kucağına atan, Meclis’te yemin krizi yaratarak tehditler savuran, Kürt mlliyetçiliğini ve Türk Milliyeçiliğini kaşıyarak sorunu iyice çözümsüzlüğe sokan, uyuşturucu ve silah rantı için terörden nemalanan, çözümden yana değil, barıştan yana değil, savaştan yana olanlar…

Bu 13 şehitin vebali, Meclis’te ki 550 milletvekilinin üzerinedir, yıllardır siyasi bir çözüm sağlayamadıkları için. Demokratik açılım diyerek halkları kandırdıkları için!

BDP’nin her zamank ki duruş problemi devam ediyor. PKK mı, terör mü, barış mı, çözüm mü, henüz karar veremediler. PKK vesayetinden kendilerini kurtaramadılar.

Öcalan’ın ne dediği belli değil, barış derken örgüt içinden birileri savaş diyor!

Bu son olaydan sonra BDP'yle yapılan görüşmeler de sekteye uğrar, kim uzlaşmak ister ki silahların gölgesinde, kanların akıntısında!

İstenilen de bu değil miydi zaten?

Bilinçli bir eylem mi, yoksa örgüt içerisinde dağınık ve kontrolsüz bir topluluğun işi mi şimdilik belli değil.

Belirgin olan, bu saldırıyla barışa ve Kürt sorununun çözüm sürecine yine büyük bir darbe vurulduğudur.

Söylenecek tek söz var…vicdansızlar!

Bu Meclis'ten Anayasa çıkmaz

2011-07-07T20:01:00.003+03:00

Bu Meclis’in uzlaşarak yeni bir anayasa yapması mümkün mü? Daha bir araya bile gelemediler, hala restleşiyorlar, ne uzlaşması allahaşkına…

Şu siyasetin geldiği noktaya bir bakın. Seçtik, Meclis’e gönderdik, yeni bir anayasa yapsınlar, Kürt sorununu çözsünler, Türkiye’nin önünü tıkayan sorunları halletsinler diye.

Daha Meclis’i çalıştıramadılar!

AKP ‘bu memleketin tek sahibi benim, bana resti çekenlere tükürdüğünü yalatırım’ diyor. CHP başarızlığının hırsından, BDP başarının şımarıkığından ‘tutuklu ya da cezalı milletvekillerim yoksa biz de Meclis’te yokuz’ diye diretiyorlar. Hepsinin haklı veya haksız nedenleri olabilir.

Diyelim ki yemin krizi çözüldü. Bunlar nasıl bir araya gelip, yeni bir anayasa için nasıl uzlaşacaklar?

Bu uzlaşmanın sağlanabileceğine açıkçası hiç ihtimal veremiyorum.

Seçimler öncesinde dört parti de 12 Eylül anayasasının Türkiye’ye artık dar geldiği, yeni sivil ve demokratik bir anayasanın elzem olduğu konusunda hem fikirdi. Ama nasıl olması gerektiği konusunda hepsi de temkinliydi ve fazla açık vermediler.

Hangisine sorsanız, uzlaşma için hazırdılar. Başbakan yeni anayasa için bütün partilerin kapısını çalacaktı, Kılıçdaroğlu kapısını açık bırakacaktı, MHP önce bir taslaklar ortaya çıksın bakalım havasındaydı, BDP demokratik özerklik bağlamında üstü kapalı laflar etmişti.

Seçim bitti, AKP tek başına anayasa yapacak milletvekili sayısına ulaşamadı. İyi ki de ulaşamadı, zira AKP bu dayatmacı zihniyeti ile ancak “ben yaptım oldu anayasası” yapabilirdi.

Başbakan, şimdi CHP ve BDP'yi devamsızlıkla tehdit ediyor, MHP'ye uzlaşma mesajları gönderiyor. Yemin krizi çözülse bile BDP ile uzlaşması yeni anayasa için yeterli sayıyı sağlayamıyor. Ya CHP ya da MHP ile uzlaşması lazım.

Uzlaşma kültürüne bu kadar uzak bir siyasi yapıda bu partilerin uzlaşması mucize gibi bir şey.

MHP’nin kırmızı çizgileri var, BDP’nin tartışmalı talepleri var. CHP ise anayasanın ilk üç maddesinin değiştirilmesinin pazarlık konusu dahi yapılamayacağını en başından beri söylüyor. AKP ile CHP’nin uzlaşması en zor olasılık, hatta mümkün değil. Çünkü değiştirilemez maddelerle iş dönüp dolaşıp Kürt meselesine gelecek.

Eğer ki AKP ile CHP uzlaşabilirse bu asla demokratik bir anayasa olmayacaktır!

Eğer ki AKP ile MHP uzlaşabilirse Kürt sorunun yanına bir de Türk sorunu eklenecektir!

AKP ile BDP’nin uzlaşması yeni anayasa için zaten yeterli değil.

Bir de bunların üzerine, senin taslağın benim taslağım sorunu eklenecektir. Kimin anayasası tartışmaları şimdiden duyuyorum.

Ben bu Meclis’ten yeni bir anayasa çıkmaz diyorum.

Daha bir araya bile gelemediler, hala restleşiyorlar, ne uzlaşması allahaşkına…

Futbolda milyar dolarlık rant ve şike operasyonu

2011-07-07T19:59:00.002+03:00

Yeşil sahaların ve meşin yuvarlağın etrafını milyar dolarlar sarınca, futbol da kirlendi.

Bizler sadece seyirciyiz…gönül verdiğimiz renklerin, tuttuğumuz takımın maçlarını heyecanla ve keyifle izliyor, galibiyetlerinde coşuyor, mağlubiyetlerinde belki de onlardan daha çok üzülüyoruz.

Çok da ferketmiyoruz…formaların üzerindeki reklamlardan, maç yayınlarındaki reytinglere, istihdam edilen insan sayısından ekonomiye yarattığı katma değere, futbol klüplerinin borsadaki hisselerinden devlet eliyle oynatılan bahislere kadar milyarlarca dolarlık bir futbol endüstrisinin var olduğunu.

Maçları heyecanla izleren belki de aklımıza bile gelmiyor…uyuşturucu, silah ve kumar mafyalarının bu endüstrinin içinde nasıl kara para akladığını, klüp başkanlarının nüfuslarına nüfus katmak için futbol endüstrisinin ticari ilişkilerinden nasıl faydalandığını, metalaşan futbolun getirisini nasıl rant alanı haline dönüştürdüklerini.

Bunca tutkunu olan futbolcuların sahaya oynamak için değil oynamamak için çıktığını, bazı teknik direktörlerin maçı kazanmak için değil kaybetmek için futbolcularını yönlendirmiş olduğunu, bazı hakemlerin düdüğünü her çalışta cebinin para ile dolduğunu hissetmiyoruz bile.

Ama birileri için futbol, spor olma özelliğini çoktan yitirdi. Şike mekanizması ile suç unsuru futbolun içine çoktan girdi. Bazı klüp başkanları, klüp yöneticileri, bağlantılı şirketleri, mafya, futbolcu, hakem, teknik direktör parayla maç alıp, maç satabiliyorlar…rant için, meşin yuvarlağın etrafındaki muhteşem dolarlar, eurolar için.

Bizim liglerde zafere giden her yol mübah…Türkiye’deki futbol endüstrisinde dönen yıllık para miktarı için 500 milyon dolardan fazla bir rakamdan bahsediliyor. Stadları dolduran ve televizyondan maçları izleyen bizleri sahte galibiyetlerle, sahte yenilgilerle hayasızca kandıranlar işte bu 500 milyon doların rantından faydalanma gayretinde.

Spora kar hırsı ve rant karışınca, sportmenliğin yerini şike alıyor. Seyirci de birileri rant ve haksız kazanç elde ederken, takımının galibiyetine seviniyor, ya da mağlubiyetine üzülüyor. Gönül verdiği renklerin ne kadar kirlenmiş olduğunu düşünemiyor.

İşte futbol, hem dünyada hem de Türkiye’de bu kadar iğrenç bu kadar hayasızca oynanıyor.

Daha 3 ay öncesine kadar şikenin kanuni yaptırımı bile yoktu, suç sayılmıyordu. Allahtan yeni kanun çıktı da şimdi 5 yıldan başlayan hapis cezaları söz konusu.

Şike ve karapara aklama gibi kirli işlerle futbolu gölgeleyenler ve biz seyirciyi kandıranlar, gerçek futbolu katledenler umarım gereken cezaları alırlar.

Müthiş bir operasyondu, çok da iyi oldu…Türk futbolunun bağırsakları ve dahi ruhu temizleniyor.

Mızıkçı CHP

2011-07-02T07:13:00.002+03:00

Mahallenin şımarık çocuğu mızıdı…

Öyle derdik çocukken…oyunda yenileceğini anlayınca olmadık aksilikler yapan, daha olmadı annesine babasına şikayete giden çocuklara, mızıdı derdik…sevilmezdi bu tipler.

Erdoğan, Kılıçdaroğlu’nun restini görmeyince, ‘Meclis’te olmasalar da bir önemi yok, Meclis üstüne düşen görevleri CHP’siz de yapar’ deyince, CHP hemen tüm dünyaya bir şikayet mektubu göndermiş, beni oynatmıyorlar diyerek.

CHP, Meclis’i boykot kararı ile siyasi tarihinin en büyük hatasını yaptı, BDP’nin çok kötü bir taklidi oldu.

BDP’nin ki daha aklı başında, daha kabul edilebilir bir boykot. Hatip Dicle, Terörle Mücadele Yasası gibi her kesimden tepki alan bir yasaya takıldı. Sonuçta bir ideoloji partisi, kitle partisi hüviyetine henüz haiz değil. Ama ya CHP öyle mi?

Ergenekon sizi arka bahçesi gibi kullanacak, siz de buna izin vereceksiniz. Hani nerde kaldı kitlenize verdiğiniz demokrasi ve değişim mesajları, yeni CHP imajı?

Meclis’i boykot kararından sonra CHP’nin içi iyice karıştı. Sanırım pek çok CHP milletvekili Meclis’te yemin etmediğine bin pişmandır. Nasıl pişman olmasınlar ki…Meclis’i darbe yoluyla çalıştırmamaya teşebbüsten yargılanan Balbay ve Haberal’ı Meclis’e sokarak kurtaracağız derken, CHP’nin anahtarını adeta elleri ile AK parti’ye teslim ettiler.

CHP , AK Parti’den bir kıyak bekliyor, krizi çözmesi için. Nasıl olacaksa Erdoğan hakimlere talimat verecek, Balbay ve Haberal’ın tutukluğu kalkacak, Meclis’e girebilecekler, kriz de çözülmüş olacak!

Olmaz ya, diyelim ki AK Parti el altından böyle bir alicenaplık örneği gösterdi…sonradan krizi biz çözdük diyerek CHP’yi şamar oğlanına çevirir mi çevirmez mi?

CHP'nin vizyonsuzluğu, Kılıçdaroğlu'nun da siyesetteki acemiliği işte böylece ispatlanmış oldu. Mahallenin mızıkçı çocuğu Meclis’in kapısının önünde kaldı, Erdoğan’ın iki sözüne bakar oldu! Erdoğan’da resti çekti…Vah ki ne vah!

Şimdi Cumhurbaşkanı devrede, Abdullah Gül krizin aşılması için liderlerle görüşüyor. Bence bu krizin aşılması mümkün görünmüyor. Çünkü CHP daha ne istediğinin farkında değil. Oktay Ekşi'nin kanun teklifi vereceğini söylüyor, Kılıçdaroğlu "sonra ne yapacağımız belli değil, değerlendiriyoruz" diyor…yine arkadaşlarına havale ediyor!

Siz Mehmet Haberal ve Mustafa Balbay için bütün gemileri yakarsanız, vesayetçilerin ve Ergenekoncu’ların sizin üzerinizden siyasi oyunlarına ve entrikalarına izin verirseniz, dolayısı ile darbe teşebbüsleri nedeniyle açılan bütün davaları akamete uğratır ve tüm bunlar için demokratik mücadeleden kaçarsanız , iyice siyaset sahnesinden silinebileceğinizi hiç mi akıl edemiyorsunuz?

Bu boykot kararı ile CHP kendi kendini kilitledi…Kılıçdaroğlu’nun siyasi parti liderliği de tehlikede.

Bir şey değil, artık üye olmak istese bile Ergenekon çetesi onu kabul etmeyecek!

Mahallenin mızıkçı çocuğunun durumu çok vahim!

Yemin krizi ve yamalı demokrasi

2011-07-02T07:09:00.003+03:00

BDP Meclisi tanımadı, yemin törenine katılmadı. BDP bu tepkiyi vermese idi, CHP yemin törenine katılmama gibi bir tepkiyi verebilir miydi?

BDP, CHP’ye örnek mi oldu, cesaret mi verdi yoksa hep birlikte daha önceden planlanmış bir tepki miydi, tepki doğru muydu, yanlış mıydı, kimeydi bu tepki? Zira Milletvekili seçildiği halde Meclis’e girmesi engellenen 8 milletvekilinin durumları daha önceden, seçimlerin çok öncesinden tahmin ediliyordu.

AK Parti’nin de YSK engellemelerine tepki vermesi gerekirdi. Öyle ya eğer ki ileri demokrasi diye yola çıkmışsan yapılması gereken milli iradenin temsilcilerinin top yekun tepki vermesi idi.

Siyasi tarihimizdeki pek çok krizlerden birisi daha siyaseti elinde tutanların salt çıkar çatışmaları nedeniyle bir kere daha gözler önüne serilmiş oldu.

Şu anda Meclis Başkanı sıfatı ile yemin törenini idare eden Oktay Ekşi’nin, Meclis’in açılışında yaptığı konuşmada sarfetmiş olduğu şu cümle önemli; Diyor ki Oktay Ekşi “böyle bir durumun, hem TBMM’nin şerefle dolu geçmişine hem de demokrasimizin ulaştığı gelişmişlik düzeyine aykırı düştüğü yolundaki kanaatimi tarih huzurunda kayda geçiriyorum”.

TBMM’nin şerefle dolu geçmişini bir yana bırakacak olursak, tepkilerin demokrasimizin ulaştığı “hangi” gelişmişlik düzeyine aykırı düştüğünü irdelemek gerekiyor.

Her yanı yamalı bir demokrasinin gelişmişliği nasıl bir düzeydir ki?

Oy verebilirsin, her tür siyasi parti kurabilirsin, komünist partisinden tut Türk veya Kürt partisine kadar siyasal yapıların hepsine izin var. Ancak sistem öyle bir yamalanmış, siyasi ve ekonomik çıkarlar doğrultusunda öyle bir tutarsız hale getirilmiştir ki, devleti oluşturan yasama, yargı, yürütme organlarından tutun sivil toplum kuruluşlarına, medyasına kadar demokrasinin gelişmişlik düzeyini çağrıştıran hiçbir yanı kalmamıştır.

Bizim demokrasimiz bir çıkmazdadır! Sadece iktidarlar değişir, demokratikleşme adına yapılan hiçbir şey yoktur!

İşte bu tip krizler oluştuğunda, yine kanunlara bir yama yapılır, bir üst, onun da üstü, hatta en üst mahkemelere gidilir, demokrasinin ittire kaktıra yürüyebilmesi için bir kapı açılmaya çalışılır. Aklımız her konuda pratik çözüm üretmeye yatkındır, günü kurtaralım yeter! Yemin krizine neden olan ana sorun ne idi, bunu kökten çözmek için hiç uğraşmayız.

Şimdi engellenen milletvekillerini Meclis’e sokabilmek için yeni yamaların peşine düştük. Terörle Mücadele Kanunu’nun şu maddesinde bu değişiklik olursa Hatip Dicle Meclis’e girecek ya da tutuklu milletvekilleri için en, en üst mahkemelere itiraz edilecek…

Diyelim ki yamalarla bu kriz çözüldü, peki ya sonrası? Bu yamalı demokrasi dikiş tutar mı dersiniz?

Biz bu krizlerle uğraşırken bakın dünyada neler oluyor? Dünya nelerle ilgileniyor, nelere çözüm bulmaya çalışıyor?

OECD’nin "Gelecekteki Şoklar" raporuna göre, salgın hastalık, kritik altyapılara düzenlenecek siber saldırı, finansal kriz, sosyo-ekonomik çatışma, jeomanyetik fırtına gibi gelecek yıllar için beş büyük potansiyel risk bulunuyor. (Milliyet). Raporda küresel ekonomideki bağlantı ve insan, mal ve bilgi hareketinin hız kazanmasıyla birlikte potansiyel salgın hastalık ya da finansal kriz gibi ekonomik olayların yayılma etkisinin artacağına dikkat çekiliyormuş.

Bilginin dünyanın her yerini ne kadar hızlı dolaştığının ve yegane güç olduğunun, teknolojik gelişmelerin dünyanın geleceğini ne ölçüde etkileyeceğinin ve bizleri her alanda nasıl bir dünyanın bekediğinin, bilmem bizim siyasilerimiz ve dahi milli irademiz farkında mı acaba?

Biz yamalı demokrasimizle uğraşırken, dünya gelecek yüzyıllarını planlıyor…

Biz halen yemin krizine çözüm bulmaya çalışırken, dünya almış başını gidiyor…

Biz daha hala sivil bir anayasa yapacağız!

Ne bu böyle çen çen çen

2011-06-26T12:15:00.001+03:00

Offff of! bıktım usandım vallahi, millette ne çene var kardeşim, çen çen çen…hiç susmadan biteviye bir konuşma hastalığı!

İşten çıkıyorum, markete uğruyorum, ekmek sigara v.s alıcam, millet bakkalın etrafını çevirmiş, süper loto yine devretti muhabbetinde. Benim kafa zaten işten güçten bin beşyüz olmuş, paramı ödeyip defolacam, ne mümkün…anında kafamdan aşağı bir ter boşanıyor…foşşşş.

Sokağa adımımı atıyorum, günde en az on kere geçen ambulanslardan bir tanesi daha… yav daha 10 dakka önce geçtiniz, töbe töbeee, yani anladık hasta taşıyorsun da, allah tez zamanda şifa versin de, ben de şifayı kaybetmek üzereyim, yıkıldım yıkılacam.

Şu ara sokaktan gideyim de sessiz sedasız, çabuk çabuk evime ulaşayım diyorum, rektifiye şahin kenara parketmiş, açmış camları, “şaziyede kaçmış osmana çek çek dünyanın kahrınıda vur vur rakı şaraba dar geldi sana ankara” , Ankaralı Namık tan geliyor... Allahım allahım ne çok nakarat kısmı var, bir türlü bitmiyor. Ben artık bayılmaya ramak kala susuyor, binlerce şükür, ohhhh bitti yarabbim, ben de zaten epey uzaklaştım.

Kapının önünde komşu Nadya Hanım, nöbet tutmuş, beni bekliyor..kesin beni bekliyor. Çünkü sabah Kopuk tüylerini onun kapısının önüne silkelemiştir yine. Aaa hayret, hatırımı soruyor!...iyiiim, iyi, şeyyy yorgunum da biraz…baktım daha konuşası var, kaç, durma kaç!

Oh yarabbim, evim evim güzel evim, soyun dökün, aç tv yi, aç bilgisayarı, yaparsın bir kahve…o ne? Hatip Dicle, Balbay, Haberal, kaos, meclis, ysk, hak, hukuk…haber kanallarını çevir dur, hep aynı karmaşa, çok bilmişlerin her biri ayrı bir kanalda, spiker hanımların soruları, sorarkenki dövecek gibi halleri, karşıdakinin açıklamaları, geçirmeleri, çakmaları…

Beynimin içinde her bir ses mevcut; sanki tüm sesler beni çıldırtmak için planlı bir şekilde öztaki borumun ta içinde uğulduyorlar.

Bu aralar yaş ilerlediği için mi yoksa yoğun çalışma hayatının getirdiği bir tahammülsüzlük mü bilemiyorum, yüksek ve anlamsız sesler, bağırtılar benim için fobiye dönüşmüş durumda.

Aslında bu fobi bende Kaynana Semra’nın sesi ile başladı. Ne alaka demeyin, o günden beri beynimde sesi çınlıyor. Kaynana Semra, gelinim olur musun yarışmasında bağırıyordu ya bir zamanlar... "Aşşıııkıımmmm...Aşşıııkımmm", müstakbel gelinin taklidini yaparken hani şu meşhur su bardağını yanağına sürterek ve tv ler de bu sesi aylarca spot olarak kullandılar...İşte o günden beri iflah olmadım.

Süpermarkette en gıcık olduğum ses kendi cep telefonumun sesi. Tam kasadayım. Ürünler hızla banttan geçiyor, kasiyer kızın hızına yetişmek ve eş anlı bitirebilmek anlamında ben de o hızla torbalara dolduruyorum, kan ter içinde kalmışım...sanki eforlu ekg! Çantamın en ücra köşesindeki cep telefonum çalmaya başlar, ya bre arkadaşlar, aramazsınız aramazsınız, tam kasadayım olacak iş mi bu? Hadi çantayı, telefonu, torbaları, her şeyi fırlat at yere.

Bir de korna seslerine takıntılıyım, evvelü zamandan beri…sesler fobimin açık hava modu. Yolda yürürken dalgın olmak gibi bir hakkınız asla olamaz, dalgın olmak yasak. Es kazara daldınız mı sizi bir korna ile daldığınız derinden öyle bir çıkartırlar ki mancınık topu gibi havaya bile uçabilirsiniz. Aman Allah korusun.

Bunlar ritm dışı sesler, bir de bunların ritmik olanları var; örneğin cakkıdı cakkıdı sakız, iki metalik parayı parmaklar arasında çevirme, çakmağı boyna yakıp söndürme, geğirme... bir şey de diyemem, sinirimden sırıtırım...

Böylece uzayıp gider bu "ses-fobim-trak" listem.

Şimdi yarın sabah kalkacam, yine yola koyulacam, halen taze kalmaya, seslere tahammül sağlamaya çalışan beynimi takacam boynuma, ama biliyorum ki ofise adım atar atmaz , o da ne? koş koş… hindi sesi gibi bir telefon bağırtısı karşılayacak beni…ya bir uyanın, kendinize gelin, çayınızı kahvenizi için, rüyanızda mı gördünüz bre mübarekler?

Teknoloji harikası bilgisayarımın sesini hiç tarif edemiyeceğim. Böyle bir yetenek yok, eşi benzeri görülmemiş bu alemet-i harika sesi nasıl tarifleyebilirimki ve ben bu sesle akşama kadar çalışmak zorundayım, zaplayamam, kulaklarımı tıkayamam, uff hadi kapat kapat diyemem... mecbur çalışacağım. Terapi yapmam lazım önce 10 dak. filan, yerde duran kasasını da tekmelememek için muhteşem bir gayret ve sabır göstermeliyim. Benim malım değil ayıp olur, yakışık almaz...

Ayrıca yarın pazar var, her şey nasıl tazecik, yemyeşil, sarılar, kırmızılar, mis gibi taze nane kokuları...şöleee keyifle bir pazar yapacam. Ancak biliyorum ki; hıyar seçerken karşı tezgahtaki pazarcı bağıracak..."ablaaaaa....(kalan kısmı biiippppp)", şöyle ters bir bakış attıktan sonra hemencecik daha ilerideki tezgaha yönelecem. Hıyarların yanında mutlaka domates olur, sen efendi efendi seçerken hıyarları, "abla bahçe domatesi çok şahane" demek varken... "abıılaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa bakçe domatisiii bunlarrrrrrraaa giiiieeeeeellllllllllllllllll" diye km ler halinde bir bağırışla pazar sefam son bulacak, çok eminim.

Velhasılı kelam; bu gürültülü yaşamdan kafayı bit bit yemek üzereyim…bi sakinlik, bir sukunet, bir sessizlik, yok yok, nerdeee…

Benim de çenem açıldı, ama sessiz sessiz yazıyorum valla, kimseye bi zararım var mı?

Alalaaaa ne kızıyorsun ya, sen benim günlüğüm değilmisin?

Yazarım, yazmam…çattık nezleye gece vakti ya!

Bak Çehov amca ne demiş; “kendini saçma göstermekten korkma, bize düşünce özgürlüğü gerekiyor ve yalnızca saçma şeyler yazmaktan korkusu olmayan biri, bağlarından kurtulmuş bir yazardır. Dağınık şeyleri toparlama, cilalamakla uğraşma, gerekirse sakar ve arsız ol. Kısalık yetenekle elele gider. Bu arada, sakın unutma, sevgi demeçleri, karıların ve kocaların sadakatsizlikleri, dul kadınlar, öksüzler ve her tür başka gözyaşları çoktan yazılıp tüketilmiştir. Konu yeni olmalı, ama "fabl" olmak zorunda değil”

Hııı…geveze günlük, ne olcek işte …çen çen çen :))

BDP'nin Meclis’i tanımama kararı

2011-06-26T12:12:00.003+03:00

Devletin kurumları, bireyin hak ve hukukuna göre değil, devletin hak ve hukukuna göre yapılanmış olduğu için, demokrasinin işleyişi de işte böyle tıkanıyor.

YSK seçimler öncesinde bır kısım bağımsız Kürt milletvekili adaylarını, kesinleşmiş terör suçları nedeniyle önce veto etmiş, daha sonra gelen tepkiler üzerine, adaylıkları engellenenler, “memnu hakların iadesine ilişkin” belgelerini ibraz edince adaylıkları kabul edilmişti.

Bu işlemler, YSK’nın “kanuna uygunluk ama hukuka aykırılık” ikileminde kaldığının ve gerektiğinde mevzuatları devreye sokup “duruma göre” karar aldığının en somut göstergesi oldu. Haliyle seçim öncesinde yargı ciddiyetine de gölge düşürmüş oldu.

Ne yazik ki bireyin değil, devletin yargı sistemi olunca her konu devlete göre yorumlanıyor, bireyin hak ve özgürlüklerine ilişkin olarak değil.

Türkiye’de yargı sistemi sadece devleti ayakta tutmaya yetiyor, insanı değil !

Hatip Dicle’nin milletvekilliğinin düşürülmesi de aynı yargı sistemi doğrultusunda alınmış, kanuna gör doğru ancak hukuka göre yanlış bir karar.

Evet, kesinleşmiş 18 aylık bir mahkumiyet, kanunen Hatip Dicle’nin milletvekili olmasına engel. Ama ya bireyin hukuku, ya Hatip Dicle’ye oy veren 78 bin seçmenin hakkı, hukuku nerede?

Hatip Dicle'nin adaylığı önce YSK tarafından onaylanıyor, yani seçmene deniyor ki “Hatip Dicle milletvekili adayıdır”. Seçmen de gidiyor oyunu veriyor. Halbuki Hatip Dicle’nin mahkumiyetini Yargıtay 22 Mart’ta onamış. Ne ilginçtir ve nasıl bir yargı sistemidir ki, YSK’nın bundan haberi yok, Hatip Dicle de kendisi gidip, benim mahkumiyetim kesinleşti demiyor! Niye desin ki?

Bu durumun 9 Haziran'da medyada haber olması üzerine, YSK durumu araştırıyor, ancak bu arada da Hatip Dicle milletvekili seçilmiş oluyor. YSK bu sefer daha önceden onaylamış olduğu adaylığı geriye yönelik olarak iptal ediyor, adaylık iptal olunca Hatip Dicle’nin milletvekilliği de düşmüş oluyor.

Tam bir hukuk zaafiyeti! 78 bin oy sahibine deniyor ki, “senin seçtiğin milletvekili aslında milletvekili olamazmış, pardon ben bunu yeni öğrendim, sizin oylarınızın hiçbir geçerliği yoktur” …tam bir hukuk rezaleti, tam bir seçim süreci skandalı!

Halkın iradesini hiçe saymak değildir de nedir bu? O zaman hiç seçim yapılmasın, yani demokrasi işlemesin.

İşte gelinen noktaya “kaos” diyorlar ya, böyle böyle kaosa davetiye çıkarılıyor.

BDP zaten, düz ovada mı yoksa dağda mı siyaset yapacağını, daha doğrusu siyaseti nasıl yapacağını doğru düzgün belirleyememişken, kaostan kaos çıkartmayı kendine vazife ediyor ve Meclis’i tanımama ve milletvekili yemin törenine katılmama kararı alıyor.

Evet, BDP haklıdır, halkın demokratik tercihi engellenmiştir ancak demokratik tepki göstermek için meclise gitmemek yanlıştır.

Neden yanlıştır? Çünkü Kürt sorunun çözülmemesi ve yeni bir anayasa yapılmaması için var gücüyle çalışan derin statükocuların ekmeğine yağ sürmek demektir.

YSK’nın hukuka aykırı bir kararına tepki vermek Meclis’i tanımamakla değil, Meclis’te var olup yeni bir anayasa için en baş sırada ve bu konuda ciddiyetle çalışmakla olur. Hatip Dicle’nin milletvekilliğini YSK düşürmüşse bunda Meclis’in suçu ne?

Amaç sorun çözmek mi yoksa bağcıyı dövmek mi? Bu anlamda BDP’nin duruşunu yeniden gözden geçirmesinde fayda var.

Meclisi tanımama tepkisi, BDP’nin çözümden yana değil statükodan yana bir duruşu olduğunu gösterir. Meclis’e 35 milletvekili sokabilme başarısını göstermişken, eğer bir kitle partisi gibi hareket edilemez ise Meclis’te demokrasi ve barış diliyle bir mücadele yapmak mümkün olabilir mi?

Tabii ki arzu edilen, Hatip Dicle’nin mahkumiyetinin, daha önce fazladan yattığı altı yıla mahsup edilmesi için avukatlarının yaptığı itirazın kabul edilmesi ve 36 milletvekilinin de halkın iradesi doğrultusuna Meclis’te var olmasıdır.

Ancak Hatip Dicle yok diye, geride kalan 35 milletvekilini Meclis’e gönderen halkın iradesi de yok sayılmamalı.

Eğer Meclis’e gidilmezse, YSK le aynı noktaya gelinmiş olunmaz mı? Çünkü o halk sizi çözüm için Meclis’e gönderdi, demokrasi yolunu tıkamak için değil.

Yunanistan AB ile sirtaki oynuyor

2011-06-17T05:55:00.001+03:00

Tavernalarda kırılacak tabak kalmayınca, Avrupa’dan borç aldılar, o tabakları da tükettiler… şimdi Atina’daki camı çerçeveyi kırmaya başladılar. Halk, sosyalist iktidar Papandreu’nun istifasını istiyor.

Yunanistan, Avrupa’nın şımarık çocuğu…yıllardır üretmeden tüketmeye alıştı, kendisinin olmayan paraları harcayarak hayat standartını yükseltti. Sağlık, eğitim, yol, elektrik, telefon gibi kamu hizmetleri için bütçesini hesapsızca kullandı.

Karamanlis makyajlı bilançolar ile Avrupa’yı ve kredi derecelendirme kuruluşlarını kandırdı, şimdi Papandreu bedelini ödüyor, tüm Avrupa’ya da ödetiyor.

Yunanistan’ın hem cari açığı hem de bütçe açığı çok yüksek. Borçlarını, devlet memurlarının ve emeklilerin maaşlarını bile ödeyemeyecek durumdalar… tam bir kriz, tam bir iflas!

Turizmci arkadaşlar, gidip görenler diyorlar ki; lüks villaların, yazlık evlerin çoğuna satılık levhası asılmış. Zira, Yunanistan hükümeti çok yüksek oranda emlak vergisi uygulamaya hazırlanıyor. 400-500 bin avroluk gayri menkullar 100 bin avroya alıcı bulamıyormuş.

AB ve IMF’nin 110 milyar avroluk ilk kurtarma paketi de işe yaramadı…Zira Yunanistan sıkı maliye politikasına zamanında geçemedi. İlk paket hibe değildi ancak geri döneceği kuşkulu. Şimdi tüm kamu kuruluşlarını ve devlet arazilerinin satılması söz konusu. Ama alıcı bulmada da problem yaşanabilir. Siyasi istikrar yok, Papendrau hükümeti sallantıda, kim Yunanistan’a yatırım yapacak?

AB şimdi Yunanistan’ın bu vahim durumdan nasıl çıkacağı konusunda kara kara düşünüyor. Yunanistan batarsa hem AB hem de Avro rezil olacak. Başta Almanya ve İngiltere olmak üzere bir çok Avrupa ülkesi, milyarlarca avroluk alacaklarının derdindeler. Endişeler borsaları dalgalandırmaya, Euro’yu dolar karşısında eritmeye devam ediyor. Bu şımarık çocuğun desteklerle bile ekonomisini toparlayacağından şüpheliler. Ekonomisi üretimden ziyade hizmet sektörü ve tüketime dayalı olan Yunanistan, pek çok uzmana göre umutsuz bir durumda.

Üstelik Yunanistan AB'ne karşı sessizliğini korumaya devam ediyor. AB’nin Yunanistan’ı kurtarmak zorunda olduklarının farkındalar. Çok sıkıştıklarında da “Avro’dan çıkarım” diyerek tehdit ediyorlar. AB’nin parasını kullanarak yaşam standartlarını yükselttiler, şimdi yine AB’nin parasının kullanarak krizden çıkma gibi bir niyetleri var. Tam bir sorumsuzluk örneği!

Her şeye rağmen AB, Yunanistan’ı kurtarmak zorunda kalacak, alacaklıların alacaklarından vazgeçmesini ya da çok uzun vadeye yaymasını isteyecekler.

Yunanistan’ı iflas ettirmezler, ancak AB’nin ciddiyetine ve yaptırım gücüne de gölge düşürmüş olurlar!

BDP, çatı partisi ve beş benzemez

2011-06-16T07:37:00.002+03:00

Emek Demokrasi ve Özgürlük Bloğu olarak Meclis’e giren 36 milletvekilinin öncelikle kendi aralarında uzlaşabilecekleri konusunda endişelerim var…

Meclise 36 milletvekili sokmayı başaran Emek Demokrasi ve Özgürlük Bloğu gerçekten önemli bir başarıya imza attı. Bloğun başını BDP çekiyor, EMEP (Emek Partisi) ve çok sayıda sosyalist gruplar da blogun çatısı altında yer alıyor. Kürt hareketi ile Türk sosyalistleri yeniden seçimler öncesi bir ittifak oluşturdular ve bu defa başarılı da oldular.

Bu defa diyorum zira bu blok ittifakı yeni bir oluşum değil. 1995’te “Emek Barış Özgürlük Bloğu”, sonrasında “Çatı Partisi”, “Demokratik Güç Birliği Cephesi”, “Bin Umut Adayları” gibi adlarla sürekli bir araya gelme çalışmaları yapıldı, çalıştaylar oluşturuldu. Kürt dinamiği ile Türk sosyalistlerin birlikte iş yapma ısrar ve niyeti uzun zamandan beri söz konusu. Ahmet Türk’ün de bu konudaki gayretleri göz ardı edilemez. Bir zamanlar ÖDP olarak Ufuk Uras’ta bu ittifaklara destek verdi ama sonradan desteğini çekti. İşçi Partisi ve Halkevleri ise hiç yanaşmadı, onlar devrim yerine darbe tarafına geçti!

Şimdi BDP’de, Kürtlerin başrol üstleneceği bir çatı partisi için ciddi anlamda görüş ve düşünceler öne sürülüyor, tartışmalar başladı. Çatı partisinin önderliği için Kürt hareketinin temsilcisi Hatip Dicle ile birlikte Türkiye solununun temsilcisi olarak, EMEP Genel Başkanı Levent Tüzel ya da Marksist Ertuğrul Kürkçü düşünülüyor. Sosyalist Sırrı Süreyya Önder de mutlaka etkin bir konumda olacaktır. Tabii ki blokta Şerafettin Elçi gibi muhafazakar bir Kürt kanaat önderi, Altan Tan gibi İslami Kürt entelektüeli de başı çekenler arasında.

Öcalan da avukatları aracılığıyla, seçim öncesinde Emek Demokrasi ve Özgürlük Bloğu’nu, sonrasında da bir çatı partisi kurulmasını desteklemekteydi. Ahmet Türk, özellikle son yıllarda sol partileri ve sol liberalleri de kapsayacak bir çatı partisi önerisini hep gündeme almıştı. Her ne kadar çatı partisinin tüm ilerici demokrat, aydın, sol liberal kesimlerin en azından mevcut sisteme karşı güçlerini birleştirmeleri, taktiksel ittifak yerine stratejik bir birliktelik içinde olmaları önerilmişse de şu an için blogda sol liberallere ilişkin bir isim henüz göze çarpmıyor.

Bu “beş benzemez” diye tabir edilen grup ya da kişilerin sol adına bir araya gelmeleri ve Türkiye solunun 36 milletvekili ile Meclis’te temsil edilebilecek olması elbette 1960’larda TİP’in meclise girmesi kadar heyecan yaratır. Demokrasi ve meclis aritmetiği açısından da ideal bir tablodur.

Ancak endişelerim var; Nedir bu endişeler? İttifakın sürdürülebilirliği, Kürt sorunu ve yeni anayasaya ilişkin çalışmalarda önce blogun kendi içinde sonra da iktidar ile uzlaşmaya varıp, varamayacağı konusunda ne kadar yetenekli olabilecekleri…

Sol ittifakların geçmiş deneyimleri ve bu tip demokrasi bloklarınının hedeflerini hayata geçirmedeki başarısızlıkları yaşanmış bir gerçek. Masa başında tepeden kurulan ittifakların işe yaramadığı gerçeğiyle kaç defa karşılaştık.

BDP’nin Kürt hareketine ilişkin farklı öncelikleri var. Sosyalist grupların değişim dönüşümle ilgili sancıları var, emeğe ilişkin öncelikleri var. Bloktaki muhafazakar, İslamcı ya da sol liberallerin öncelikleri de başka başka. Tabanda bir uzlaşma sağlanamazsa çatıda birlik nasıl olacak?

Üstelik sadece seçim kazanmak için bir işbirliğine gidilmişse ki benim şahsi görüşüm bu yöndedir, zamanla ne çatı ne de demokratik güç birliği kalacağından endişeliyim. Kürt sorununun çözümü ya da sivil bir anayasa, askeri vesayetin sonlandırılması gibi çok önemli adımlarda minimum da olsa bir ortak hedefin yakalanabileceği konusunda endişelerim var.

Aynı gruplar 2008 Aralık ayında benzer bir çatı partisi kurmak için yola çıktıklarında bir bildiri yayınlamışlardı. Bildiride deniyordu ki; ‘demokrasiyi, özgürlüğü, adaleti, eşitliği, kardeşliği, dayanışmayı ve barışı öncelikle bu inşa sürecinde aramızda hayata geçireceğiz...tüm yurttaşlara sesleniyoruz, sesimize sesinizi, aklımıza aklınızı, yüreğimize yüreğinizi katın. Gelin bu topraklarda hep beraber yeni bir umut yaratalım. Birbirimize güvenelim, korkularımızdan kurtulalım, katliamları durduralım. Böyle bir birlikteliğin bundan sonra nelere talip olacağını, ne araçlar yaratıp nasıl yola devam edeceğini hep beraberce belirleyelim...bu aslında sizin davetiniz.’

Çok güzel, çok ideal!

Bir de 2009 Haziran ayında (ittifak niyetinden sadece 6 ay sonra), Levent Tüzel’in başkanlığındaki ki EMEP’in, ki şu anda kendisi bloktan milletvekilidir, neden ittifak çalışmalarından çekildiğini okuyalım; ‘...çalışmalar çatı partisi fikriyatından bütünüyle sapmış, Türk, Kürt her milliyetten ve inançtan Türkiye demokrasi güçlerinin birlik zemini olması lazım gelen çatı partisi, Kürt demokratik hareketini de kapsayacak biçimde adeta "solcuların birliği" platformuna dönüşmüş bulunmaktadır’…!

Yani kısaca deniliyor ki…sadece solda birlik değil, ülkede demokrasi adına kim, hangi grup, hangi köken varsa bir arada adam gibi uzlaşarak “demokratik güç birliği” oluşturmalıdır.

Levent Tüzel, o zaman çok doğru söylemiş…umarım halen bu görüştedir. Aksi takdirde çatı partisi oluşumu yine doğmadan bu defa meclisin salonlarına gömülür.

Umarım ve dilerim ki endişelerimde haksız çıkayım…

Seçmen AK Parti'yi çok ciddi bir eşiğe getirdi

2011-06-14T06:58:00.001+03:00

Şunu bir daha anladım ki; bu halk hizmete oy veriyor, bu seçimlerde de böyle oldu...ancak hizmete doyduktan sonra demokrasi demeye başlayacak ve önümüdeki yıllarda hizmet+demokrasi kazanacaktır.

Aslında normal bir gelişim süreci bu...bizim gibi gelişmekte olandan gelişmiş ülke kategorisine geçmeye çalışan bir ülke için normal bir seyir...çünkü herkes önce ekmeğine ve cebine bakıyor, sonra demokrasi diyor...çünkü demokrasi bilinci henüz oluşuyor.

Zaten hizmetin peşi sıra demokrasi gelişmezse, işte o zaman tek parti diktasına evrilirz ki, bu durumda top yekun telef oluruz, zira hizmeti verip "sus" da diyebilirler...

AK Parti çok ciddi bir eşiktedir...bu seçimlerdeki başarısını, halkın yarısı bizden yana ve biz bunu perçinledik diye düşünüp, yeni anayasa, kürt sorunu, demokrasi konusunda yan çizer ya da uzlaşmacı çözümler üretmezse, hizmetin üzerine demokrasiyi ekleyemezse, sonuç hiç hayırlı olmayacaktır. Çok fazla ihtimal vermemekle birlikte, Tayyip Erdoğan'ın, dönem dönem çelişkili ve ne olduğu belirsiz ideolojik yaklaşımları sürerse, Başkanlık hayallerine iyice kapılıp, yeni anayasayı rafa kaldırırsa, Türkiye sürdürülebilir bir demokrasiyi rüyasında görür.

CHP'ye söz etmeye bile değmez, işte ittire kaktıra gelinen yer ancak bu noktadır. 4-5 puanlık oy artışı da Kılıçdaroğlu'nun gelişi ile değil, Baykal'ın gidişi ile kazanılmıştır. Kılıçdaroğlu ve CHP'den ne köy olur ne kasaba!!

CHP, bu seçimlerde halktan "standart belgesi" almıştır, yüzde 25 standartını tescillemiştir, ağzıyla kuş tutsa CHP bu ülkede bu oy oranının üstüne çıkamaz...

Kasetler, MHP'nin işine yaramıştır, ahlaksızlık mağduriyet yaratır mı, yaratmıştır işte...bundan sonra belki film şirketi kurmayı düşünürler:) ancak mecliste bulunması gereken bir ideolojiydi, barajı aşması isabet oldu.

Bağımsızlar yani BDP diyelim, başarılıdır, meclise daha çok milletvekili sokmuşlardır...ancak Kürtlerin demokratik hak ve özgürlükleri yerine Kürt Milliyetçiliğine soyunurlarsa, o da Türk milliyetçiliğini tetikler ki bu terörün devam etmesi demek olur...umarım uzlaşmacı bir tavır takınırlar, barış dili ile meclste var olabilirler...

Sonuç olarak; halk görevini yapmıştır. Bundan sonra AK Parti'den demokrasiye yönelik adımlar beklemektedir...

Aheste çek kürekleri

2011-06-14T06:56:00.001+03:00

Biraz ağırdan alsak diyorum, yavaşlasak…Ne bu sürat , 7/24 ha babam de babam koştur dur.

Bir hesaplayın bakın, görün…çalışmak, uyumak, yollarda geçirilen süreler, yemek yemek, banyo, tuvalet, evli iseniz aile ile ilgilenmek v.s… kaç saatinizi alıyor biliyor musunuz? Tam tamına 20 saat!

Bir gün içinde yaşadım diyebilmek için sadece 4 saatiniz var! Yani kendinizle, duygularınıza baş başa kalabileceğiniz sadece 4 saat...

Bu kısa süre içinde seveceğiz, sevişeceğiz, insani duygularımızı yaşayacağız, hüzünleneceğiz, sevineceğiz, ağlayacağız, güleceğiz…

Gezeceğiz, belki bir arkadaşımızla buluşup bir yerlerde bir şeyler yiyip içip sohbet edeceğiz…

Yarın için planlar yapacağız, hayal kuracağız...

Sağlıklı olmak için neler yiyeceğimize karar vereceğiz, illa ki spor yapıyormuş gibi yapacağız...

Daha Zülfü Livaneli’nin ‘Serenad’ ını okuyacağız…

Memleket meselelerini konuşacağız, ekonomiyi ve onun yanında bonus olarak demokrasiyi kurtaracağız…

İnsanlık için kafa patlatıp çözümler üreteceğiz, barış için yırtınacağız...

Sonra bunları oturup blogda yazacağız, nasıl bir başlık atarsak çok tıklanırızı düşüneceğiz (içeriği kim takar), yazılara yorum yapacağız, blog kavgalarını takip edeceğiz, egolarımızı balon gibi şişireceğiz, gazı bitenlere gaz vereceğiz!

Bitmez bu gelecek zaman çekimi ceğiz, cağızlar.

Topu topu 4 saat, ne yapacağımızı şaşırmadan belirlemek ve uygulamak için topu topu 4 saat. Hangi birini sığdıracağız bu 4 saatin içine? Nasıl sığdıracağız?

Vallahi sihirbazlık gibi bir şey bu !

Ve ertesi 24 saate sağlıklı ve mutlu başlayabilmek, yeni bir 4 saat kazanabilmek için kronometreyi sıfırlayacağız.

Bilim adamları habire çalışıyorlar, ebedi yaşamın formülünü bulma derdindeler, hücrelerin ölümüne nasıl engel oluruz diye kafa patlatıyorlar. Daha uzun, sağlıklı ve yaşam dolu bir hayata olanak sağlamak için uğraşıyorlar.

Onlar uğraşa dursun, ya biz ne yapıyoruz? Dört nala koşuyoruz, illaki sonumuzu yakalamak istercesine.

Ne tezat !

Gün be gün tükendiğimizin farkında bile değiliz.

Yaşantımızdan, birbirimizden eksiliyoruz, kendimizi azaltırken tüm ilişkilerimizi de tüketiyoruz…ruhumuzdaki kaoslar, bedenimizdeki huysuzluklar, çevremizdeki huzursuzluklar !

Hayatı artırmak yerine azaltmak için gelmişiz dünyaya sanki…ucu ucuna yaşamaya alıştık, hep günü kurtarma telaşındayız. Dünden bahsederken sanki tarih öncesini anlatıyoruz.

Evlerde kadınlar feri kaçmış gözleri ile bir o yana bir bu yana koşuşturuyorlar…

İş yerinde kafası kızmış adamın evine geri dönmesi yüz yıllarını alıyor…

Yan odada bilgisayarının başında oturan genç kapısını kilitliyor ailesine, tüm dünyaya...

Köylü toprağına azalıyor, kentte çoğalacağını sanıyor…Kentli dar sokaklarda kayboluyor, nefes alamıyor…

Kendimize, ailemize, topluma azalıyoruz…

Yaşamanın kendisi, özü ne kadar çok halbuki.

Bilim adamları insan ömrünü uzatmaya çabalıyor…insan daha uzun yaşasa ne olacak ki yaşamı bu kadar tüketmeye uğraşırken.

Beyhude çaba!

İşte o yüzden, aheste çek kürekleri, mehtap uyanmasın…bi yavaşlayalım, bi sakinleyelim, bi kendimize gelelim…

Bir de bakmışız ki bir gün artık kronometre durmuş, çalışmıyor !

O "4 saat" te yok !

Hadi bakalım, yavaştan yavaştan oyumuzu kullanmaya gidelim…

İyi pazarlar, hepinize...yavaş olun yavaş, ağırdan alın biraz, tabakhane ağzına kadar dolu zaten :)

Her şeye rağmen oylarımızda umut var

2011-06-10T07:50:00.002+03:00

Bir yorumda okumuştum, hatırlayamıyorum şu anda, hangi yazıdaydı? “Kafamı bulandırmayın…Düşmanım kim? Dostum kim?... Bilmek istiyorum” diyerek öfkesini dile getiriyordu.

Birbirimizi anlayamamanın, birbirimize yabancılaşmanın en somut göstergesiydi bu sözcükler…Kim düşman? Kim dost? Benden olmayan kim, öteki kim, bilelim ki gardımızı ona göre ayarlayalım.

Ne fena bir psikoloji…kendini sürekli güvensiz hissetmek!

Bir iki kuşak öncesine kadar bu güvensizlik duygusunu pek hisseden yoktu…çok güvenli oldukları için değil ama, memleket problemlerini sorgulayıp kurcalamadıkları, ne verilirse, ne dayatılırsa bilinçsizce kabul ettikleri için. O zamanların ikliminde, güven nedir, güvensizlik hangi durumda oluşur, fazla bilinmiyordu böyle şeyler, takan da yoktu…hani tabiri caizse yuvarlanıp gidiyorlardı, öylesine…

Ama dünyada bir şeyler değişiyordu…değişti. İnsanlar ayrıştı, koşullar zorlaştı, menfaatler ön plana çıktı…paylaşılamayanlar kapanın elinde kalmaya başladı. Bir de üstüne başdöndüren hızdaki teknolojik gelişmeler, internet çağı, bilgi çağı.

Çok farklılaştık çok, farklılaştıkça azaldık, içimize kapandık… bir birey olarak tek başımıza çoğalmayı becerebilseydik, toplumu da çoğaltacaktık ama olmadı…hele bu topraklarda bu işler baya bir zor.

Şimdi düşünüyorum da; başımıza bir felaket gelse, bir kriz oıluşsa, bir müsibet musallat olsa, biz nasıl bir araya geleceğiz? Bu kadar ayrışmadan sonra, birbirimizin yaralarına nasıl derman olacağız?

Bir “Türklük” tutturduk, bulaştırmadığımız yer kalmadı…reddettikte ne oldu ötekilerini! “Sen Kürtsün, Sen Ermenisin, Sen Alevisin, Sen Çingenesin, Sen Hristiyansın, Sen Başörtülüsün, Sen sağcısın, Sen solcusun”…hay senin “sen” ine!

Bunca farklılıkları reddederek, hani o çok meşhur genlerimizde var olan merhameti, sevgiyi bir diğerinden esirgedikte ne oldu?

Gazetelerin 3.sayfa haberlerine bakın, anlayın işte ne olduğumuzu… seçim konuşmalarına daha doğrusu dalaşmalarına bakın, anlayın ne hale geldiğimizi!

Artık şiarımız oldu…”bana ne”! Gemi fırtınada sallanıyor…”bana ne, beni ilgilendirmez”! Fareler gibiyiz, kaçıp kurtulmaya çalışan! Özgür, egoist ve de tek başına mutlu fareler…

Sevdim ben bu AKP’nin seçim şarkısını…aynı yoldan geçmişiz biz, aynı sudan içmişiz biz…güzel bir çalışma olmuş. Her ne kadar herşey güllük gülistanlık olacakmış gibi bir hayal alemi gösterilse bile!

Asıl mücadele seçimlerden sonra başlıyor, anayasa, kürt sorunu, ekonomi…hepsi sırada bekliyor. Attılar tuttular, bakalım seçim sonrasında kim ne kadar ciddi anlayacağız!

Pazar günü oyumuzu kullanacağız, nedense bu seferki daha değerli gibi geliyor bana, hatta şimdiye kadarkilerin en değerlisi gibi hissediyorum.

Umut işte!

Her şeye rağmen içimizdeki o memleket tutkusu yok mu?

Gidelim, oyumuzu kullanalım, sonrasında da bize verdikleri sözlerin takipçisi olalım.

Kim sözünü tutmuyor, alaşağı!

İnan Kıraç ve The Economist, ha gayret son çabalar bunlar!

2011-06-10T07:48:00.003+03:00

Seçim öncesi, son kozlar oynanıyor…köprüden önceki son çıkışı kaçırmamak için siyaset ve meclis tasarımcılarını öyle bir telaş aldı ki, bu telaşın AK parti’nin ve Recep Tayyip Erdoğan’ın ne kadar işine yaradığının farkında bile değiller.

AK Parti’nin gücünü azaltmak için uğraştıkça, bu son çırpınışların bumerang misali ters etki yaptığını göremiyorlar. Çünkü her komplo, siyaseti kendi kafalarına göre tasarlamak için attıkları her adım o kadar görünür ve izlenebilir hale geldi ki, herkes yazıyor, çiziyor, konuşuyor.

Taksi şoförü diyor ki ; “bunlar nasıl adamlar, iyice rezilleştiler, inadına AK Parti’ye oy vereceğim”. Bakkal, kasap diyor ki; “memleketi bu komplucuların eline mi bırakacağız, oyum AK Parti’ye”.

İşte siyaset tasarımcılarının anlayamağı, göremediği bu…halk artık birilerinin dediği gibi aptal değil, neyin ne olduğunu bu halkın çoğu biliyor. Son çırpınışlar, son çabalar ters tepiyor…Bu oyunlarla AK parti’yi, daha da bir “tek parti” konumuna getirecekler ki ondan sonrası eyvah ki ne eyvah!

İnan Kıraç’ın ya da onun kurumsal kimliğinde vücüt bulan “İstanbul Sermayesi Krallığı” bunu 12 Eylül sonrasından beri yapıyor. Siyaseti kendi çıkarları doğrultusunda dizayn etmek, istediklerini iktidar yapmak, istemediklerini devre dışı bırakmak için her seçim öncesinde bu salvolara müracaat ediyorlar, medya destekli tabii ki! Zaman zaman askerle sıkı fıkı oldular, darbelere destek verdiler, kimi zaman ABD deki lobileri kullandılar, dış basını kullandılar…O zaman DYP, MHP koalisyonu diyorlardı, şimdi CHP tek parti, ya da CHP-MHP koalisyonu diyorlar.

Anadolu sermayesinin, İstanbul sermayesini yerle bir etmesinin önüne geçmek için AK parti iktidarı onlara engel. Dananın kuyruğu da burada kopuyor zaten. Laiklik elden gidiyor safsatası bahane! Bunu 1945 ten beri yapıyor, bu malum grup. Yeni bir şey değil ki!.

İnan Kıraç, CHP tek parti olacak diye, iddiaya girmiş…böyle olmayacağını Inan Kıraç da biliyor tabii ki, sadece seçim öncesi kamuoyunu etkileme salvosundan başka bir şey değil. Hemen arkasına The Economist'ten destek geliyor, “Oyunuzu CHP’ye verin ki yeni anayasa uzlaşma ile yapılabilsin, demokrasi için CHP'ye oy verin”. Başbakan, kızmak için eli kulağında bekliyor zaten...İnan Kıraç da Başbakan’ın tehdidi ile çark ediyor, etmiş gibi görünüyor.

Bunların hepsi görüntü, hepsi senaryo dahilinde oynanan oyunlar…sahne kurulmuş, oyuncular hazır ve seçimin hemen öncesinde aniden “perde”! Inan Kıraç’ın çark ettiği filan da yok aslında. Amaç, bir taşla iki kuş vurmak, hani CHP oylarını birkaç puan daha artırabilir miyiz, artıramasak bile Başbakan’ın bu söylemlere nasıl tepki vereceği belli zaten hesabındalar …anında “risk alır” tehdidinin geleceğinin farkındalar. E haliye medya hazırda bekliyor, vay efendim Başbakan tehdit etti!.

Nasıl senaryo, yersen!

Ama kazın ayağı öyle değil işte, yemiyor bu halk bu oyunları…

Onlar oynadıkça, AK Parti güçleniyor…

Onlar komplolar hazırladıkça, bu memleti iyice “tek parti” iktidarının kucağına itiyorlar!

CHP’ye iyilik değil, kötülük yaptıklarının hala farkında değiller!

İtttire kaktıra zar zor toparlıyorlar zaten!

Nuri Bilge Ceylan bu defa ödülünü armağan etmedi

2011-05-25T19:22:00.002+03:00

Elbette yine armağan etmek isterdi, yalnız ve güzel ülkesine…ancak ülkesindeki çirkinlikleri, seviyesizlikleri, yasakları, şantajları ve bilimum rezillikleri görünce, sanırım vazgeçti!

Üç Maymun filmi, 2008’de Cannes Film Festivalinde en iyi yönetmen ödülünü alana kadar, Nuri Bilge Ceylan adını kaç kişi bilirdi? Türk sineması adına iyi ve doğru bir şeyler yapmaya çalışan bu güzel ve yalnız yönetmenin adını, ödülünü kendisi gibi yalnız hissetiği güzel ükesine armağan etmeseydi, kimse bilmeyecekti.

Ödülü yalnız ve güzel ülkesine armağan edince, sinema için verdiği emekten öte, bir anda milliyetçi duygularımız depreşti. Hep birlikte bilen, bilmeyen, anlayan anlamayan alkışladık, teşekkür ettik. Yine aynı milliyetçi reflekslerle Orhan Pamuk’u vatan haini ilan etmiştik!

Üç Maymun filmi sonrasındaki alkışlar kısa sürede kesildi, bu güzel ve yalnız insanın o ödülden sonra bugüne kadar neler yaptığı ile hiç ilgilenilmedi.Ta ki Cannes’da yeni bir ödül alana kadar, Türk sineması adına yeni bir başarıya imza atana kadar.

Nuri Bilge Ceylan, bu yıl Cannes Film Festivalinde altın palmiyenin en kuvvetli adayı olarak gösteriliyordu. Altın Palmiye ödülünü alamadı ancak ‘Bir Zamanlar Anadolu’da’ filmi ile Jüri Büyük Ödülü’ne layık görüldü. Bu ödülü Eric ve Luc Dardenne kardeşlerin ‘Le Gamin au Velo’ filmi ile paylaştı. Altın Palmiye ise Terrence Malick’in ‘Tree of Life’ filmine verildi.

Nuri Bilge Ceylan’ın başarısını kutlarım. Türk sinaması adına elbette övünülecek bir ödül. Nuri Bilge Ceylan’a yapılan tüm sinema eleştirileri hep olumlu yönde. Hem sinemacılığı, hem fotoğraf sanatçılığı, hem de kişiliği eleştirmenlerce her zaman takdir ediliyor. Bu ödülü hakkı ile aldı.

Ancak sahiplenilmeye gelince, sadece ödül aldığı zaman sahiplenmek gibi bir tuhaf durumumuz söz konusu. Bu çalışmaları yaparken de keşke sahiplenilseydi!

Hoş, bu ülkenin bir film yönetmenine, bir sanatçısına, bir edebiyatçısına sahip çıkacak ne vakti ne de hali kaldı…

Seçim meydanlarında her an bir birine hakaretler yağdıran parti liderleri, seviyeden nasibini almamış parti mitingleri, seks kasetli şantajlar, derin odakların toplumu ve siyaseti dizayn çalışmaları, güneydoğuda yine provokasyonlar, yine kana kan savaşları, medyadaki tepişmeler, manüplasyonlar, 22 Ağustos’da devreye girecek internet yasakları, yani resmen sansürlemeler…daha neler neler, hangi birini söylesem.

Nuri Bilge Ceylan kimin umurunda?

Türkiye kapanın elinde kaldığı gibi, neresinden tutarsan tut kopuyor…Ancak ödülüne sahip çıkmayı biliyoruz!

Nuri Bilge Ceylan bu defa ödülünü yalnız ve güzel ülkesine armağan etmeyi hiç düşünmedi sanırım.

Nasıl düşünsün ki?

O güzel ülkenin hali harap, artık yalnız da değil üstelik, sağdan soldan, derinden sığdan, herkes orta yerde…çok kalabalık çookkk, bir curcuna bir karmaşa, bir kaos…

Neden armağan etsin ki?

Kime neyi armağan edecek allah aşkına…

Seks kasetleri MHP’nin oylarını artıracaktır

2011-05-25T19:20:00.002+03:00

Zamanında Ak Parti’ye muhtıra ile darbe şantajı yapıldı, Anayasa Mahkemesi yolu ile partiyi kapatma şantajı yapıldı…sonuç? Ak Parti “mağdur” sıfatını kazanarak, oy oranını daha da yükseltti. Siyasi şantajlar, AK Parti’yi güçlendirdi.

Magazin dedikodularından duyardık, şu sanatçının kasedi, bilmem kim mafianın elinde, o sanatçıyı kullanıyorlar ya da bilmem hangi iş adamımın kasedi bilmem hangi düşmanının elinde, yeri gelince kullanmak üzere…piyasada böyle kaset şantajcıları vardı ama daha çok magazin ve iş dünyasına ilişkin olarak çıkardı bu söylentiler.

Şimdi de siyasette yeni bir şantaj dönemi başladıı…Seks kasetleri şantajı. Seks tuzakları ile toplum mühendisliğine soyunan esrarengiz adamlar türedi.

CHP’yi yeniden dizayn etmek isteyen “şantajcı toplum mühendisleri”, Deniz Baykal’ı bir seks kasedi ile tahtından ettiler, Kılıçdaroğlu’nu piyasaya sürdüler. Amaç AK Parti’ye karşı muhalefetin güçlenmesi idi. CHP’nin oyları bu kaset skandalı sonrasında birkaç puan artmıştır, ama fazla değil. Çünkü Kılıçdaroğlu, şantajcı adamların beklediği kadar güçlü ve becerikli çıkmadı.

Seçimler öncesinde kendilerine “farklı ülkücüler” diyen bir grup farklılığını seks tuzakları ile ifade etme derdinde. Böylesine çirkin, böylesine ahlaksızca bir yöntemle siyaset dizaynı içindeler. Devlet Bahçeli’nin istifasını istiyorlar, genel başkan yardımcılarının zina videolarını kaydetmişler, medyaya servis ediyorlar.

MHP’nin 6 yöneticisi daha bu seks jantajı nedeniyle görevlerinden ve milletvekili adaylıklarından istifa ettiler… hepsi de MHP’nin kilit kadrolarında. Bu kadroların istifası demek, MHP’nin çözülmesi anlamına geliyor.

MHP Genel Başkan Yardımcısı Deniz Bölükbaşı, "MHP'ye zarar verilmesin diye istifa ettim. Seçimde bu hain suikast boşa çıkacak, halk MHP'ye sahip çıkacak!" demiş.

Bence doğru söylüyor…Halk mağduru sever!

Evet, artık zinalara değil, zinaların gözler önüne serilmesine kızmaya başladık. Haklıyız da… uçkuruna sahip olamayanlara değil , bunu ahlaksızca ortaya dökenlere daha çok söyleniyoruz. “İşin zina boyutunu bir yana birakarsak” la başlayana yorumlar medyada bolca yer alıyor.

Başbakan da, MHP'nin karşı karşıya kaldığı komployu seçim meydanlarında ellerini ovuşturarak kullanıyor, bu da en az seks şantajı yapanların ki kadar çirkin bir yöntem! Böylece MHP iki kat daha mağdur oluyor, körün istediği bir göz allah verdi iki göz!

Siyaseti seks şantajları ile dizayn etmeye çalışanlar, MHP'lilere göre Okyanus ötesinden güdümlü. AK Parti’liler ise şantajların MHP’nin kendi içinden kaynaklandığı görüşünde. Bahçeli'yi tasfiye etmek isteyen odakların işi olarak görüyorlar.

Kim nasıl görürse görsün, seks şantajlarının MHP’ye mağdur vasfı kazandıracağını düşünüyorum. Bence MHP’nin oyları artacaktır ve seçim barajını aşacaktır. Aşması da gerekir, zira MHP’siz bir Meclis düşünülemez.

Ancak seçim sonrasında farklı bir MHP olacağı da kesin…

Bugüne kadar neden suskun kaldınız?

2011-05-16T07:26:00.005+03:00

Orhan Pamuk, “Türkler 1 milyon Ermeni'yi, 30 bin Kürt'ü öldürdü" dedi, vatan haini ilan edildi. Türklük adına söz ettiğini düşünenler tarafından hemen “iç düşman” safına yerleştirildi.

Siz bir “Türk” yazar mısınız, o halde adınızın önünde “Yazar” kimliğiniz yerine önce “Türk” kimliği olmalı!

Biz sıradan insanlar için de aynı durum söz konusu, önce “Türk” üz. Hatta diğer etnik kökenlerden, diğer dinlerden olsak bile önce “Türk” üz. Anayasa bile böyle söylüyor. Eğer Türk vatandaşı isen anayasal statüde kendine yer bulabiliyorsun.

Öykedir milliyetçilik; her an bir düşman üretir ki ideolojisini sürdürebilsin. Halbuki milliyetçilik dünyanın hiçbir yerinde hiçbir tarihte huzur sağlamamıştır, aksine hep şiddetin, savaşların ana nedeni olmuştur…Her an bir “dış düşman” veya “iç düşman” üretmiş, bu kalıpların içine de o dönemde kimlerin konulacağına karar vermiştir. Orhan Pamuk da, bu zihniyetin hışmına uğramış bir yazardır.

Her yazarın melankolik bir yapısı vardır. Gerçek yazar, günle birlikte kaybolmayacak olanı yazabilen, hissettirebilen, düşündürebilendir. Kimi yazar melankolik yapısını aydın kimliği ile birleştirir, bir potada eritir, insanlara ulaşarak onların önünü açar. Kimi Orhan Pamuk istemezükçülerinin ağızlarına sakız yaptığı gibi sadece roman yazsın, politikaya bulaşmasın, melankolik takılsın, Türklüğe laf etmesin diye kazan kaldırmaları da, evrensel değil, dar kalıplarda milliyetçi reflekslerle düşünmelerinden kaynaklanır.

Türk bir yazar mısın, öyleyse mesleğine ihanet etmelisin ama Türklüğe asla… bu düşünceyle kovduk Orhan Pamuk’u, ama O, Nobel Edebiyat ödülüne layık görüldü. Bu ödülden sonra bile, “dış düşman” kalıbını devereye sokup, Pamuk’a “emperyalist güçlerin yazarı” sıfatını yapıştırdılar. Böylesine ilkel, böylesine içe kapanık, böylesine kendinden başkasını sevmeyen bir zihniyet bu!

***
Nobel ödüllü yazar Orhan Pamuk, Amerikan PBS televizyonunda ünlü sunucu Charlie Rose'un sorularını yanıtlarken, Türkiye hakkında ilginç görüş ve tespitlerde bulunmuş…Neler söylemiş?

- “Mustafa Kemal Atatürk'ün çağdaş medeniyetlere ulaşma hedefine ihanet edildiği düşüncesinde degilim”…
Devletin ideolojisi yani Kemalist ideloji, bizzat kendisi çağdaş medeniyetlere ulaşma hedefini engelliyor, nasıl mı? Mustafa Kemal’in ilke ve inkilaplarını bizzat dogmatik kalıplara sokarak, bırakılan mirasın bilim ve akıl yolu olduğunu görmezden gelip, Mustafa Kemal’i politik tek tipleştirme ideolojilerine alet ederek. Mustafa Kemal Atatürk’ün çağdaş medeniyetlere ulaşma hedefine bizzat Kemalistler balta vuruyor, Sayın Orhan Pamuk.

- “ Ak Parti, önceki yönetimlere göre daha dindar politikacılardan kurulu, ancak ülkenin daha dindar bir yapıya doğru gittiğini sanmıyorum”…
Ak Parti, kim ne derse desin “din” eksenli bir parti, ancak içinde sol liberalleri, milliyetçi muhafazakarları, Kürt kökenlileri de barındıran ama tüm bunları merkezde toplamayı başarabilmiş bir parti. Ülkenin daha dindar bir yapıya gitmesi dünyada bulunduğumuz konjonktür gereği zaten mümkün değil, Ak Parti bile bunu yapamaz, ancak herkesin dinini “özgürlükler” başlığı altında özgürce yaşaması gerektiği görüşlerinde AK Parti’yi samimi bulmuyorum. Daha pek çok konuda çifte standartlı olduğunu da düşünüyorum. ‘Ülke dindar bir yapıya gidiyor’ kodlaması da yine Kemalist ulusalcıların pompalamasından başka bir şey değil.

- “Ergenekon davalarını ciddiye alıyorum”…
Derin devleti, bu ülkenin halkı da ciddiye alıyor, o yüzden Ergenekon mafyası, PKK ve bir kısım medya, Erkenekon davalarını sulandırma çalışmalarına el birliği ile devam ediyorlar ya. Darbe teşebbüsü suçlarını işleyenlerin bu Egenekon zihniyetinden ayrı değerlendirilmesi mümkün müydü? Elbette yargılanmaları iyi bir gelişme ancak derin devletten hesap soracak savcı bile görevden alındı, şimdi de CHP’nin içine derin devletin ana kimliklerini yerleştirme çabasındalar. Boşuna mı Baykal’ı bir kasetle devre dışı bıraktılar. Ancak AK parti şu an seçim telaşında, Ergenekon davalarını ciddiye alma durumundan vaz geçtiler sanırım! Ya da yine bir yerlerde bir mutabakatlar yapıldı. Derinler yine iş başında, Sn. Pamuk.

- “Türkiye'de laikliğin gerilediğini düşünmüyorum”…
Bu konuda artık o kadar sündürüldü ki, laikliği içki içebilmekle eş değer gören bir toplum kesimi halen var. Bunlara sekülerizm desen ne anlayacaklar, demesen ne olacaklar?

- “Türkiye'de ordunun gücünün azaltılmış olmasından mutluyum. Bu Başbakan'ın en başarılı olduğu konu”…
Bence yanlış…Ordunun gücünün azaltılması değil de askeri vesayet sisteminin sona erdirilmesi, yani askerin siyasetten elini çekip kışlasına dönmesi demek daha doğru olacaktır, ancak bu konuda Başbakan’ın bir başarısını görmüyorum, bir başarı var ise ortada- ki kısmen başarı diyelim, bu başarı tek kelime ile Alper Görmüş’e aittir. Evet, sadece bir gazeteci, bir yazar Alper Görmüş ancak yıllardan beri cesaretle bu konunun üstüne gitmiştir ve halen de gidiyor. Taraf gazetesinin de bu konuda başarısı inkar edilemez bir gerçektir. Başarının Başbakanla hiç alakası yoktur. Hatta zaman zaman mutabakat bile yapmıştır, yapmaktadır, kendi iktidarlarının selameti için!

- “ Gazetecilerin tutuklanması ise kabul edilemez.'…
Herkes aynı şeyi söylüyor da, kim içten kim yalancıktan belli değil. İktidarda kim olursa olsun, hangi siyasi düşünceden olursa olsun, illaki yasakları ve cezalandırmaları tek yönetim biçimi olarak kabul ediyor. Bir nevi iktidar hastalığı olsa gerek.

- Başörtülü kadınların sayısı kriter olmamalı.”…
Alakasız bir söylem ya da yukarıdaki bazı söylemler içinde yer alması gerekiyor. (Ya da ben sıkıldım artık bu konudan) . Neye göre kriter, ne için kriter?

- “Ülkemi seviyorum.”…
Ülkesini sevmek için illaki milliyetçi olmak gerekmiyor. Gerçeklerin üzerine giden, araştıran, aydınlatmayı görev bilmiş her birey ülkesini ve insanını seviyordur. Ancak bazıları var ki ülkeyi çok seviyor görünüp, bu memleketin altına habire odun tıkmaktan geri kalmıyorlar.. Dünyaya en yüksek bayrak direklerini dikmek değildir memleket severlik!

***
Yalnız anlayamadığım bir durum var;
Orhan Pamuk, en son 2007’de konuşmuştu sanırım, Franfurt Kitap Fuarında…“Devletin yazar ve kitap cezalandırma alışkanlığı hala devam ediyor. Benim gibi pek çok yazarı susturmak, sindirmek için kullanılan TCK’nın 301. maddesi yüzünden yüzlerce yazar ve gazeteci şu anda mahkemelerde yargılanıyor, mahkum oluyor” demişti.

Yıl 2011, aradan 4 yıl geçmiş, Türkiye’de o kadar önemli olaylar, o kadar hızla yaşandı ki…

Siz bugüne kadar neden sustunuz Sn. Orhan Pamuk? Neden bugünü beklediniz konuşmak için, gerçekten anlayamadım.

Edebi kişiliğiniz ile aydın kimliğinizdeki bütünleşmenin kesintiye uğramamasını beklerdim.

Gel vatandaş gel, internete sansür paketleri burada

2011-05-08T20:19:00.002+03:00

Boy boy, renk renk, marka marka, cins cins…

Geeell, geeell, sansür paketleriniz burada, vatandaş pakete geell…

Herkese, her keseye uygun bir paket var bu tezgahta…sansür paketlerine geeeeell…

Paketime dokunma paketi: Nereye istersem bakarım, hangi siteye istersem girerim, interneti yasaklayacak adam daha karnından doğmadı, “aaa hangi dünyada yaşıyoruz canlarım, bi kendinize gelin” paketidir. En özgürlükçü, en liboş, en bi küresel, en bi değişimci paket olup sloganları “sansürünü seveyim, yürü de ense traşını göreyim” ve de “kim takar internet sansürünü, yaşasın internet özgürlüğü” şeklinde dalga dalga yayılacak olan, şahsen çok bi içselleştirdiğim pakettir.

Dokunan yanıyor paketi : İnternetin çok bi sakıncalı sitelerine girdiğiniz zaman aniden şiddetli bir ceryana çarpıldığınız, anında elinizi klavyeden ya da maustan çekmediğiniz zaman parmaklarınızın allah korusun cayır cayır yanacağı, adeta cehennem ateşini anımsatan bir sıcaklığın bilgisayarınızın fanlarından yüzünüze doğru yayıldığını hissettiğiniz, bu durumda sizi kendinize getirmek maksadı ile mini bir klimanın bilgisayarın yan tarafına monte edildiği, ancak klimanın şifresinin mod mu medyan mı yoksa algoritma mı olduğu halen çözülememiş (deneme aşamasındayız, çok yakında ak şifre kara şifre belli olur), slogansız olarak el altından satışa sunulan biraz tehlikeli bi paket. Rektifiye Serçe gibi bir bilgisayarım olsun, ya da ya da doğan görünümlü şahin gibi tasarım harikası bir internetim olsun diyorsanız, “dokunan yanıyor” paketi tam sizin için…ancak sonradan cızıtmak yok, zira bir üst pakete geçmeniz “yassahhhh” canlarım.

Benim çocuğum benim gencim işini bilir paketi: Sevgili çocuklar, en bi ciks gençler, bu paket sizin için özel tasarım, butik style bir internet. Oyun sitesine mi girdiniz, aniden yaramaz bir siteyemi yönlendiriliyorsunuz, ya da en ağıza alınmaz küfürlerin yer aldığı bir sosyal medya şeysi ile mi karşılaştınız, hemen yandaki megafondan “annneeee, babaaaa” diye seslendiğinizde “yavrucuğum kırkbinkere dedim sana, şu internete benden izin almadan girme” diye bir yanıt alacağınız, yeni yeni oluşmakta olan kişiliğinizi internet ile anne-baba arasına sıkştırmak zorunda kalacağınız bir paketi bu. Ama ebeveynleriniz de haklılar cancağızlarım, zaman kötü, korkuyorlar napsınlar. Dışarıda da bi çok kötülük kol geziyor amma vekalin bu internette bir takım virüs kılıklılar cirit atıyorlar ki çok tehlikeliler çookk . Gerçi siz, ana babanızdan kat be kat ilerdesiniz bu internet konusunda, nerden nereye girilir, karşınıza ne çıkabilir, valla herkesten iyi biliyorsunuz. ha bu arada, şifre yatağın altında saklı..hehehe.

Püskevit paket: Bu paketin adı her ne kadar bisküvit olsa da halk arasında “püskevit” olarak da söyleniyormuş, biraz siyasi biraz milli biraz ulusal, muhafazakar katkılı, sosyal demokrasiyi de ucundan bucağından eklemiş, püskevit çorbası gibi bir paket. Püskevitin de çorbası mı olurmuş demeyin, olur olur…bu memlekette nelerden ne çorbalar yapıldı, bi püskevit eksikti ondan da olur. Yalnız bu paketi aldığınızda her an karşınıza “ben bilmem kim, ben yaparım” diye işkembei kübradan desteksiz atan, “one minute” diye her canı sıkıldığında sizin önünüze geçip durdurmaya çalışan, ya da “nerde benim püskevitim” diye bağırmaktan sesi kısılmış bir zatı muhterem ile karşılaşabilirsiniz. Aslında eğlenceli bi paket, aynı zamanda akıllara ziyan da bir paket. Deliye çıkarsınız alim allah… Kararı, ölçüsü yok bu çorba paketin, bu nedenle şifre de dayanmıyor. Medyamız “anahtaru bendedur” diye eğleniyor, valla çok şüpheleniyorum ben, en son şifre medyanın elinde galiba. Hadi şifreyi buldunuz diyelim, veryansın ettiniz, yazdınız, yorumladınız… sansür tokmağını yersiniz kafanıza, bak demedi demeyin.

Benden şimdilik bu kadar…yeni paketlerle her an karşınıza çıkabilirim.

Sansür paketleri..versiyon versiyon…indirbindir.kom

Bi Not: Yazar Yurtsan Atakan, Akşam Gazetesi'ndeki köşesinde; 10 yıldır İnternete uygulanan sansür niteliğindekhttp://www.blogger.com/img/blank.gifi uygulamaları sıralayarak, medyanın bu konudaki sessizliğine tepki göstermiş ve BTK’na yeni "sansür paketleri" önerilerinde bulunmuş.

İnternet'e sansür paketi önerileri

Ben de paketlere katkıda bulunayım istemiştim, valla başka bir niyetim yoktu…satış matış da yapmıyorum. Neme lazım, alır götürürler felan…

Bağlantıdaki formu doldurmadan internet sansür paketlerine üye olamazsınız...(kaynak - penguen)

Anneler Günü’nden nefret ediyorum

2011-05-08T11:16:00.001+03:00

Anneler Günü’nü kutlayanlara, annelerine şiirler yazanlara, methiyeler düzenlere, “ana gibi yar bağdat gibi diyar olmaz” klasiğine, annesinin yaptığı böreği övenlere, annesine ne hediye aldığını ballandıra ballandıra anlatanlara, “anacağım anacağım sen bitanesin, senin yerin bambaşka, sen başımızın tacısın” diyenlere, elinde bir çiçek annesini ziyarete gidenlere, hele hele anneyi yanına alıp kahvaltıya, yemeğe götürenlere…

Çok fena görünesim var bugün. Anneler Günü geldi ya, benim de hey heyler geldi yine…

Elimde değil napim, dayanamıyorum…Bir kıskançlık mı bu derseniz kesinlikle değil…

Sadece öfke!

Sadece hırçınlaşma!

Ağlayamıyorum bile, donup kalıyorum…

Ben, 25 senedir Anneler Günü’nden nefret ediyorum…evet evet yanlış duymadınız, nefret dedim.

Yine bir Anneler Günü idi…bir gün öncesinde yufkalar alınmış, anne börekleri yapılmış, elmalı turta itina ile hazırlanmıştı. Rahmetli annem, bir gün öncesinden anneler günü heyecanına kapılmış, evlatlar gelecek diye evlatlarının sevdiklerini dizmişti mutfak tezgahının üzerine.

Daha bir hafta öncesinde “kızım sırtımda bir ağrı var, bir saplanıyor bir çıkıyor” dediğinde doktora gidilmiş, doktor önemli bir şey olmadığını söyleyip göndermişti bizi. “Anacım yaşlanıyorsun artık, olacak böyle ağrılar, yemene içmene dikkat et” demiştim.

“Yorgunum, çok yorgun hissediyorum kendimi” dedi.

Hatta kızmıştım ona…benim o sıralar 3 yaşında olan oğluma “bakacak halim yok artık, eğilip doğrulamıyorum bile, kreşe filan ver” dediğinde. Halbuki kızımı taa ki 9 yaşına kadar o büyütmüştü. Canıydı, ciğeriydi, pamuğuydu onun.

Ne nankörlükmüş benimkisi, öyle çok üzülüyorum ki… O’na kızdığıma, öyle pişmanım ki…hala içim sızlıyor.

Ne olur affet anacım beni…

Anneler Günü sabahında keyifle yapıldı kahvaltılar, börekler, turtalar neşeyle yenildi.

Her zaman çok şık, her zaman çok bakımlıydı benin annem. Parlak, lame bir kemer takmıştı, eteği ile bluzunun üstüne…”ne kadınsın, nerden de bulursun bu süslü püslü şeyleri” demiştim, gülüşmüştük. Severdi güzel giyinmeyi ve beğenilmeyi.

63 yaşındaydı, ama dinç görünümlüydü, yaşlanıyorsun artık dediğimde çok kızardı bana.

Bilemezdim ki…

Biz gittikten sonra o sırtındaki ağrının göğsüne yayılacağını, rahmetli babamın çaresizlik içinde bizi arayacağını, ambulansa bindirip hastahaneye götürüleceğini.

Bir Anneler Günü’nde annemi sonsuz yolculuğuna uğurlayacağımı…

Bilemezdim ki… bilsem bırakırmıydım O’nu hiç.

Halbuki daha birkaç saat öncesinde, ne kadar da güzel gülüyordu, sevinçliydi, çok mutluydu…Anneler günü diye gururluydu. Evlatlar ve torunlar hep bir aradaydı.
.
.
.
.

Ne olur bana “anneler gününüz kutlu olsun” demeyin…

Ben her anneler günü yastayım…

Ben her anneler gününde hırçınım, öfkeliyim…

Anneler Günü’nü sevmiyorum ben, gelsin istemiyorum…

Aahh, ah!... Annem, annem, nurlar içinde yatan annem...

Derin Devlet ve Derin PKK, kaos için yine elele

2011-05-08T11:13:00.002+03:00

Biz “güzel şeyler olacak” diye daha çok bekleriz…Kim bilir belki de Aysel Tuğluk "çok kötü şeyler olacak" derken doğruyu söylüyor.

Kısa bir süre öncesinde dağda 7 PKK’lının çatışmada öldürülmesi ve hemen sonrasında Başbakan’ın koruma ekibine PKK tarafından yapılan saldırıda 1 polisin şehit olmasını, kimi çevrelerin idda ettiği gibi bir misilleme olduğunu düşünmüyorum. Çünkü böyle düşünülmesini isteyen, seçim öncesi yine kaos planlayan birilerinin var olduğunu artık çocuklar bile öğrendi.

Amaç Ak Parti iktidar olmasın da ne olursa olsun…Bir CHP-MHP koalisyonu için, derin yapıların ucuz planlarından başka bir şey değil.

Referandum’dan hayır oyu çıkaramadılar, şimdi seçimleri sabote etmeye başladılar. Reşadiye’de, Hatay’da, İnegöl’de hep onlar vardı…daha eskilerine gitmiyorum, zira kaos yaratma tarihçesi bir haylı uzun. Şimdi de seçimlerin demokratik bir ortamda sakin geçmesi derin yapıların işine gelmediği gibi, PKK da şiddetsiz, terörsüz bir ortamda tabanını kaybeder. Bu nedenle acilen bir kaos planını devreye sokulmalıydı…Başbakan’ın konvoyunu seçtiler.

Bu derin yapılar her daim var…devletin içinde, PKK’nın içinde ve hatta Ak Parti’nin içinde!

Üstelikte ortaklaşa bir derin yapılanma var!

AK parti’nin de seçim öncesi MHP oylarına ulaşabilme dürtüsüyle, milliyetçi eğilimler göstermesi, statükoya yakınlaşması, Kürt sorununa ilişkin çözümleri ertelemesi, en önemlisi de yeni anayasayı seçim sonrasına kodlaması kaos yaratıcılara fırsat sağladı.

Devletin içine odaklanmış derin şahinlerle, PKK içindeki radikal şahinlerin arayıpta bulamadıkları ortamı, sağolsun Ak Parti elleriyle ikram ediyor. Kendi içindeki milliyetçi muhafazakar kesimler de boş durmuyor tabii ki.

PKK’nın derdi tasfiye olmaktan kurtulmak, çünkü barış ve demokratik siyasi süreçler içerisinde bu tip örgütler yaşayamıyor, bu tip bir ortam PKK’lı şahinlerin işine gelmiyor. Demokratik alan büyümemeli ki dağdaki meşruiyetini koruyabilsin. Ayrıca işin ucunda milyonlarca dolarlık ranttan olmak da var. PKK kendi içinde ikiye bölünmüş durumda, Öcalan’ı ise bence her iki kesimin de taktığı yok. Öcalan sadece hayatını kurtarmak peşinde.

Aysel Tuğluk’un “çok kötü şeyler olacak” duygusallığının altında yatan olgu ise aslında iç yapılarındaki bu karmaşa ve korku.

Devletin içindeki derin çeteler de AK Parti iktidarına savaş açmış durumda. Bu anlamda PKK’nın derinleri ile yıllardan beri yaptıkları gibi ortak hareket etmekte bir sakınca görmüyorlar. Ya birlikte hareket edeceklar ya da demokraik süreç geliştikçe birlikte yok olacaklar…Derin adamlar bunun farkındalar.

Amaçları ortak bu derin yapılar, yıllardan beri kaos yaratıyorlar…derin devlet ile derin PKK birbirlerini adeta esir almışlar!

AK Parti ve CHP, meydanlarda oy hesabı ile ucuz didişmeler yaparken, olan yine ölenlere yine analara oluyor. Kürt sorunu da demokrasi sorunu da daha bir çözümsüzlüğe gidiyor. Hele ki AK Parti’nin içinde öyle bir derin yapılanma var ki, Kürt düşmanlığı ile öne plana çıkıyorlar. Başbakan bile kendi partisi içindeki bu derin yapılanmayı çözemedi.

Yine seçim öncesi, yine hava puslu…bu derin işbirlikler ortaya çıkarılmadığı müddetçe de bu pus dağılmaz, bu kaos ortamı bitmez.

Biz “güzel şeyler olacak” diye daha çok bekleriz…Kim bilir belki de Aysel Tuğluk "çok kötü şeyler olacak" derken doğruyu söylüyor.

Behzat Ç.’yi çok seviyom la...

2011-05-01T13:31:00.004+03:00

Psikolojisi travmalı da olsa, onca darbeye rağmen hayatı çok ciddiye almayan ama hayatın içinden langır lungur bir adam.

Argo konuşuyor, ağzından küfür düşmüyor, maço mu maço, suratında karanlık bir ifade, ama bir o kadar da doğal, o kadar içten ve o kadar da yürekli.

Bu hırpani başkomiser, Behzat Ç…bir dizi kahramanı, bir fenomen ama sahici bir fenomen.

Başka dizilerdeki yapay aşklar, entrikalar, sosyete, yıkılmışlıklar, kasım kasım kasılmalar yok bu dizide. Emrah Serbes'in “her temas iz bırakır” ve “son hafriyat” romanlarının kahramanı Behzat Ç. romanlardan olduğu gibi diziye yansıtılmış. Son zamanlardaki en gerçekçi dizi, küfürlerini bile seviyorum la…

Ya onca maçoluğun arkasındaki yüreğe ne demeli? Harbi bir adam bu Behzat Ç…vicdanlı, kadına saygılı, sevgili, çok insan.

Behzat Ç. gerçek ama diğer karakterler de en az onun kadar gerçek… Harun, Akbaba, Hayalet, Savcı Esra, Bahar, Şule.

Behzat Ç. dizisi klasik bir polisiye değil zira alışıldık polisiye dizilerin sınırlarını zorluyor. Tüm dizi karakterleri alengirli sözler sarfetmeden, filozofça diyologlar kurmadan, en doğal halleri ile varlar. Behzat Ç.’nin kendine has bir tarzı söz konusu, ABD özentisi değil, ben bunu çok takdir ediyorum. Yönetmen iyi bir iş çıkarmış.

Argo söylemler, akılcı ve çok komik espriler, doğal davranışlar, kadın-erkek ilişkilerindeki naif göndermeler, politik mesajlar, polis teşkilatı içindeki çekişmeler…tüm bunlar o kadar sahici işleniyor ki, son zamanların en çok izlenen dizisi olmaya aday.

Bir de işin Ankara yönü var…diziyi sevmemdeki nedenlerden birisi de bu. Bölümdeki mekanlar, sokaklar, Çankaya, Karum, ODTÜ, Tunalı, Sakarya, Ulus…hatıralarımdan diziye yerleşmiş, bir bir karşıma çıkıyorlar. Merakla ve özlemle izliyorum.

Savcı Esra…hayranım o kadına. Geçtiğimiz bölümde öyle bir laf etti ki!...

“Dünya'nın ekseni yerinden oynadı Behzat, 12 santim kaydı, sen bana 1 santim yaklaşmadın... mutsuz olalım, ben seninle mutsuzluğa da varım'' sözleri ile favorim oldu.

Eskiden dizilere çok fazla takılmıyordum, ancak Behzat Ç’nin hastası oldum, her Pazar akşamını iple çekiyorum.

Hele şu sahne yok mu… bi sus bi izle la…

İz Bırakanlar Unutulmaz - Behzat Ç. 30. Bölüm sonundan

Açalım bir kanal, Van Gölü’nden Marmara’ya

2011-05-01T07:04:00.001+03:00

Hatta; 2023 vizyonuna Ortadoğu ülkelerini de dahil edelim. Çek bir kanal da Süveyşe’e birleş, oradan ver elini Hint Okyanusu...hep birlikte vizyon sahibi olalım, hazır diktatörlükler bir bir yıkılıyorken, hayalimizi daha da genişletelim.

Hayali Küçük Ali’ler ülkesi olalım…bizim prenseslerden prenslerden neyimiz eksik. Bak nasıl da aldı gül gibi halk kızını İngiliz prenses, aval aval seyrettim, masal gibiydi valla.

İstanbul kanalımız neden olmasın, olsun…bölünsün İstanbul, bir kısrak başı gibi uzansın, pardon o Akdeniz’e uzanmayla ilgiliydi galiba, karıştırdım…bugün sarhoş atlar ülkesine uyandım da.

İstemezüüükk !…’hayaller değil realiteler gerek bize’, hımm…hem de Tayyip Erdoğan, hemi de Ak Parti…valla torunlarıma hayrı olacaksa bile istemezüükkk, değilmi ki bunların eli değdi, hiç istemezük, neme lazım…durduk yerde icat çıkartmayın başımıza.

Böyle çılgın icatlar çıkardıkça, memlekette herkes mimar, herkes kent planlamacı, herkes deprem uzmanı oluyor, çeneler açılıyor, sustururabilene aşk olsun. Oldum olası gevezelere antipatim var zaten, başım iyice dönüyor, kulaklarım uğulduyor, tıpkı sarhoş atlar gibiyim.

Böyyük, en böyyük biz olalım, çok güzel, harika…medeni olalım, Dubai gibi olalım, aman ha Dubai gibi iflas etmeden ama. Onların emmileri zengin, kurtardılar, bizim zengin emmimiz de yok, emperyalist güçler ham eder bizi valla. İlahi Ayhan, bak bu noktada seni anımsadım. Gülmeyim şimdi, ciddi ciddi yazıyorum şurada.

Gerçekten ciddiyim, bakmayın ti’ye aldığıma, bize ne kanallar lazım daha. Dedim ya Van gölünden başlatalım, salla sallayabildiğin kadar, nereye uzanırsa…insanlık adına, barış adına, medeniyet dediğin tek kişi kalmış canavara inat, medenilik nasıl olurmuş gösterelim tüm dünyaya. Gerçekten takdir ediyorum, sonunu düşünen kahraman olamaz demiş ya Polat Alemdar, cesaret ister öyle İstanbul’un yanına bir yeni İstanbul kurmak, sonunda ne olur diye düşünürsek bi adam olamayız biz.

Elbette büyük ve de en çılgın projeleri üretelim, uygulayalım, kaynağanı da bulalım ama… buluruz değil mi? evel allah, sonra da allah. İnsanımızı yaşatalım ki devletlü hünkarlarımız da çok yaşasın, valideler ağlamasın, hepimiz kalkınalım, yoksulluk bitsin, herkese iş gelsin, tencereler fokurdasın, açlık kalmasın. Henüz Boğaz sefası nedir bilmeyen kadınlar, bebeler de nasiplensin, kanal görsünler…

Ancaaak;

”Gelir eşitsizliği en yüksek üç ülkeden biri olmak, bebek ölümlerinde birinci sırada olmak, her yüz kişiden 44’ünün çalışıp 66’sının bu çalışanlardan geçindiği ülke olmak, yoksulluk oranında baş sıralara oynamak, dünyada çocuğa sekiz bin dolar zorunlu eğitim harcaması ayıranlara karşın çocuk için sadece bin küsür dolara kıymak, dünyada birbirine en güvenmeyen insanların ülkesi olmak, yolsuzlukta 11.sırada olmak” gibi figürleri de Kanal İstanbul’un önüne takalım, bayrak niyetine!

Neredeyse milat öncesi bir tarihten bahseder gibi bahsettiğimiz GAP’ı da artık Van Gölü’nden çıkan kanala bağlarız, yazık olmasın diye, bunca yıldır milyar dolarlar harcanıp daha hala bir arpa boyu yol alınamayan, gaptırılamaz projemize.

Mezralarda doğup, büyüyüp, hayatında keleş sesinden, bomba gümbürtüsünden başka bir ses duymamış, değil Boğazda’ki martıları sadece savaş uçaklarını kuş olarak düşlemiş, nan yanına peyvaz katık etmiş bebelerin de hakkı değil mi?...kanal sefası yapsın, bi kerecik de olsun hamburger yesin, avm görsün, çocuk tiyatrosuna gitsin, rengarenk oyun parklarındaki kaydıraklardan süzülsün…

Açalım bi kanal da Van Gölü’nden Marmara’ya, Ege’ye, Akdeniz’e, madem çılgınız, madem paramız var…batısı da doğusu da kalkınsın, hayalimizi büyütelim, çılgınlığımıza çılgınlık katalım.

Sarhoş atlar memleketine uyandım bugün…bir kanal açasım var, çılgın mı çılgın bir projem var.

Olmaz mı?

CHP’nin seçim bildirgesi inandırıcı mı?

2011-04-23T20:17:00.002+03:00

Kemal Kılıçdaroğlu, umarım seçim bildirgesinde verdiği sözleri yarın unutmaz, sabah “ben öyle söylemedim” demez…

CHP’nin seçim bildirgesi "Özgürlüğün ve Umudun Ülkesi Herkesin Türkiye’si” başlığı altında yayınlandı. Bildirgede yer alan vaatler, CHP için bir devrim niteliğinde. Türkiye’nin değişim noktasını yakalamış, demokrasi ve istikrarı savunan, devlet odaklı olmayan bir vaatler listesi görüntüsünde.

Seçim bildirgesinde yer alan maddelerin hayata geçirilmesi, verilen sözlerin tutulması durumunda, CHP kesinlikle “devlet partisi” imajından sıyrılıp “özgürlükçü ve halk odaklı” bir parti niteliğine dönüşebilir.

Ak Parti’nin “hizmet odaklı” seçim bildirgesine karşı CHP’nin sosyal demokrasi ve özgürlükler odaklı bildirgesini olumlu bulmamak ve vaatleri takdir etmemek mümkün değil. Şahsen Kemal Kılıçdaroğlu ve CHP’den böyle cesur bir bildirge beklemiyordum.

Ancak parti içindeki hem merkez sağa hem de sola savrulmuş kesimlerin ortak kabulü olan bir bildirge olduğunu da sanmıyorum. Zira; yeni anayasa, Kürt ve Alevi kimliği gibi en önemli konulardaki vaatler, partinin içinde ortak kabul görecek konular değil. Sağ ve sola dağılmış parti tabanını ortada nasıl buluşturacak, bence bildirgenin en zorlayacak yanı budur.

Ayrıca CHP’nin bugüne kadarki söylemleri, sadece AK Parti karşıtlığı adına Türkiye’nin en önemli sorunlarında uzlaşmaya yanaşmaması ve Kemal Kılıçdaroğlu’nun liderlik konusundaki yetersizliği göz önüne alındığında, seçim bildirgesindeki devrim niteliğindeki bu vaatlerin tutarlılığı ve yerine getirilebilme olasığı düşündürücüdür. Vaatler çok demokratik ve halktan yana görünüyor ama onca katı devletçi yapıyı değiştirmek ya da devletçi reflekslerinden kurtulmak CHP için bu bildirgedeki vaatleri sıralamak kadar kolay değil.

CHP, özgürlükçü ve insan odaklı, katılımcı, herkesin söz sahibi olacağı bir yeni anayasa vaad ediyor, Ak Parti de aynısını vaad ediyor…peki neden anayasa değişikliklerine hayır dediniz? Neden uzlaşmaya yanaşmadınız?

Kürt kimliği için, anayasal yurttaşlık öneriyor, “Kürt yurttaşların kimliklerini yaşamalarının önündeki engeller çoğulcu ve özgürlükçü demokrasi ile aşılacak”, “Alevilere eşit yurttaşlık hakkı hayata geçecek" deniliyor. Bunların nasıl yapılabileceği konusunda somut çözüm önerilerine yer verilmemiş.

Hem yeni anayasa hem de Kürt ve Alevi kimlik ve yurttaşlık haklarını vermek için illa iktidar olmaya gerek yok ki, geçmiş dönemlerde bu konularda neden iktidar partisi ile uzlaşmaya gitmediniz, Kürt, Alevi kelimelerini bile kullanmaktan imtina ettiniz?

Ekonomi konusunda, “rekabetçi” vurgusu yapılarak iş dünyasına ve de küreselliğe kabul görüntüsü veriliyor ancak partinin ekonomi programı detay incelendiğinde ana hatları itibari ile devlet destekli, ithal ikameli bir ekonomik program öneriliyor. Bir yandan özgürlükleri savunacaksınız, sosyal demokrasi ve adalet vurgusu yapacaksınız diğer yanda devletçi ekonomi ile büyüme sağlayacaksınız, bu anlamda bildirgede tutarsızlıklar var.

Seçim barajının yüzde 5’e düşürülmesini öneriyorlar ancak komple seçim yasasının değiştirilmesi gerektiği konusuna bir vurgu yapılmamış.

CHP’nin seçim bildirgesindeki tüm maddeler incelenmeye ve irdelenmeye değer. Yukarıda sadece bazı önemli konuları irdelemeye çalıştım.

CHP’nin önceki politikaları ile kıyaslandığında, vaatler bir hayli ileri seviyede ve bir değişimi işaret ediyor. Bununla birlikte seçimi kazanmaya yeterli görünmüyor ancak oy oranını artırabilir. Bu anlamda AK Parti karşısında sıkı bir muhalefet yapabilir.

İstemezuk çizgisinden ayrılmış bir CHP görüntüsü güzel ancak Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP tabanını bunca devrim niteliğinde vaatleri yerine getirmek için nasıl ikna edeceği meçhul.

Ergenekon sanıklarının kabul gördüğü bir CHP’de bu vaatler bana çok inandırıcı gelmiyor…

CHP’nin 2011 Seçim Bildirgesi - "Özgürlüğün ve Umudun Ülkesi Herkesin Türkiye’si”

YSK’nın vetosu, BDP’ye muhteşem bir reklam oldu

2011-04-20T09:04:00.002+03:00

Demokrasi iki ileri bir geri, mehter marşı ile yürümeye devam ediyor. Tortulanmış ve katı bir balçık haline gelmiş vesayet sistemini, birey odaklı değil devlet merkezli yapılandırılmış bir sistemi zamanın ruhuna adapte etmek, evrensel demokrasinin kurallarını işlerliğe kavuşturmak hiçte kolay değil…üstelik Türkiye gibi ne sosyal ne de siyasal alt yapısı henüz oturmamış bir ülkede.

YSK, bir yargı kuruluşu…Bağımsız Kürt milletvekili adaylarını veto etti, adaylıkları bir kanun maddesine göre bir anda iptal edebildi. Yüzde on seçim barajı nedeni ile meclise girmesi mümkün görünmeyen ve bu yüzden bağımsız olarak öne sürülen adayların kesinleşmiş terör suçları nedeniyle milletvekili olamayacağını bildiriyor.

Kanuna göre karar doğru…ancak hukuka göre yorumlandığında, mevzuatlar ve geçmişteki uygulamalara bakıldığında, suçu sabitleşmiş ve hapis cezası almış olmasına rağmen meclise girmiş milletvekilleri yok mu? Üstelik adaylığı iptal edilenlerden bazıları daha önce milletvekilliği yaptı.

İptaller “kanuna uygun ama hukuka aykırı” gibi bir sonuç çıkıyor ki bu da mecvut yargı sistemimizin “duruma göre” karar aldığının en son örneği.

Tepkiler üzerine “memnu hakların iadesine ilişkin” mevzuat akla geliyor ve bu belgenin ibrazı ile milletvekili adaylıklarının kabul edilebileceği belirtiliyor. İptal kararından önce bu belgeler istenemez miydi?

Ciddi bir devlet ve yargı sisteminde bu tip olaylar olabilir mi? Olmamalı ama burası Türkiye diyorsunuz. Yargı sistemi kendini böyle böyle yıprattı. Bireyin değil, devletin yargı sistemi olunca her konu devlete göre yorumlanıyor, birey hak ve özgürlüklerine ilişkin olarak değil.

İşte vesayet sistemini demokrasinin doğal işleyişine çekmek bu nedenle çok zor. Kanun emrediyor ancak mevzuatlar siyasetin gidişatına göre yorumlanıyor! Mevzuatları özgürlükçü zihniyet ile yorumlamadığınız sürece, devletin kendine göre demokrasi anlayışı ile ancak iki ileri bir geri gidiliyor. Katedilmesi gereken yol da haliye uzuyor. 80 yıldır hala aynı yolu yürüyoruz!

Türkiye’de hukun temeli sadece devleti ayakta tutmaya yetiyor, insanı değil...İşte bunun için acilen özgürlükçü ve birey odaklı bir anayasaya ihtiyaç var.

BDP ise milyonlarca lira harcasa yapamayacağı bir reklamı, YSK sayesinde yapmış oldu. Tıpkı AK Partinin 367 rezaleti sonrasında rüzgarı kendi yönüne çevirmesi gibi bir fırsatı yakaladı. Bir anda “dağ hevesi” depreşti, “madem ovada siyasete izin verilmiyor” havasına anında girdiler.

Kesinlikle BDP’ye destek olunmalı, vatandaşın tercih hakkını engelleyenlere demokratik tepki verilmelidir. Ak Parti işine gelmediğinde “yargı kararıdır” diyerek işin içinden sıyrılamaz. “Büyük Türkiye” vadediyorsanız önce demokrasi!

YSK’nın bu kararı ve iktidarın bu karar karşındaki tutumu Kürt sorunu için yeni bir turnosol etkisidir. Kürt sorunu vardır, bu sorunu “kürt kardeşlerin meselelerine” indirgeyen bakış açısının hemen ardından devreye giren YSK kararı ise şaibeye elbette yol açacaktır.

Seçimlerin meşruiyetine gölge düşürmeye çalışanlara, Kürt sorunun çözülmemesi için Türkiye’nin önünü her fırsatta tıkayanlara, tüm bu ciddiyetsizliklere ve saçmalıklarla tepki gösterirsek demokrasi de mehter yürüşü olmaktan çıkar ve yol daha hızlı katedilebilir.

Adaylıkları engellenenler, “memnu hakların iadesine ilişkin” belgeyi ibraz ederek adaylıklarını kabul ettirseler dahi YSK'nın ciddiyetine büyük bir gölge düşmüş oldu.

Bu anlamda YSK’nın kararını ciddiyetsiz ve AK Parti’nin konuya yaklaşımını da yetersiz buluyorum.

Yaşlanıyorsun, ha gayret!

2011-04-18T23:21:00.001+03:00

Hadi yaz, içine çöreklenen tuhaflığı anlat, dile getirmeye bile korktuğun, beyninden habire itelediğin o tuhaf duyguyu yaz.

Parmaklarım kavyenin tuşlarında dolanıyor, bir yandan mause ile haşır neşir olurken diğer yanda tüten sigaramdan bir iki fırt çekiyorum… olmazsa olmazım kahvem sol tarafımda, ne de yakışıyor hınzır, ağır tahrik var, ‘yaz diyor, yaz’.

Bir ay kadar oldu, bir hafta arayla aynı şekilde kaldırıma kapaklandım…ilkinde sağ dizim, ikincisinde sol dizim parçalandı, çocuk gibi, iki dizim birden yara bere içinde. Ağrılar geçti, yaralar kabuk bağladı ama bir ayda zar zor toparladı kendini. Yaralar artık geç iyileşiyor, vücut yeni hücreleri geç üretiyor, zorlanıyor.

Sanırım bana bişiler oluyor…yaşlanıyorum. ‘ Ohooo, günaydın, yeni mi farkettin?’ Evet, yeni farkettim! Aklıma bile getirmiyordum, yakıştıramıyordum, kendimi sabitlemiştim bir zamana.

Hadi canım sende, o sabitlediğini sandığın zaman, aslında yaşlanmaya başladığını anladığın zamandı. Birkaç sene idare ettin, imkansızın ne demek olduğunu anlamak için alışma dönemine ihtiyacın vardı, o dönemi yaşadın işte.

Garanti süren çoktan dolmuştu ama kabullenmek istememiştin, süper anane olacağım diye kendi kendini kandırdın…al sana süper anane, kaldırım taşına yapışınca, yaraların geç iyileşince kafana dank etti mi şimdi? İki dizi birden yaralı bir süper anane, şimdi dersin tabii ki ‘sanırım bana bişiler oluyor’ !

Anlamalıydın halbuki, kabullenmeliydin…Uyku saatlerin azaldı, 5 saat uyudun mu eyvallah diyorsun. Nelerden el ayak çektiğün düşün, artık neler seni zorluyor?

Kendini denemek için basamakları ikişer ikişer çıkıyorsun, kapıya ulaştığında sanki olimpiyatlarda birinci olmuş gibi bir sevinç, bir gurur… ne oluyoruz hocam? Evine girince dilin dışarı sarkıyor ama, naber? Komşu kapının göz deliğinden bakıyorsa eğer (ki böyle bir komşum var) diyordur ki ‘ kafayı yemiş bu’…eh haklı da, yani…

Son yıllarda pek bi sakinsin, pek bi hoş görülüsün, umursamaz bir tavırlar, bir hiçlik hali… ‘evim evim güzel evim’ diye diye sınırlarını da daralttın.

Hani o her şeyi değiştirebilirim halin, hani gücün var mı değiştirmeye?…anca yazıya vurdun kendini, işte böyle. Hayatın bilmecesini çözdün de hocam, yanıt vermek için taakatin kalmadı.

Yapılacaklar listen bomboş, hayat listen kabarık olsa ne olur olmasa ne olur…olgunluk, tecrübe diyorsan eğer, sadece kendini kandırırsın,

Diyorlar ki ‘yaşlanınca görüş açısı genişliyormuş’!... Bünyenin açısı bozulduktan sonra görüşün geniş olsa ne olur, dar olsa ne olur…geniş görüş açısını dizindeki yaralara melhem olarak mı süreceksin! O işi eczacının verdiği pomat da yapıyor.

Sen iyisi mi ufaktan ufaktan kabullen artık, yola girdin kızım…cebinde özlemler, hafızanda anıları biriktirmeye başla, birkaç sene sonra onları da bulamayabilirsin.

Bu işin yatalaklığı var, ördeği var, alt bezi var…töbe töbeee, allah korusun. Bak gördün mü, hadi itiraf et beyninden geçeni, ne düşündün şimdi? ‘Allah temiz ölüm versin” dedin di mi? İşte şimdi anladın mı hanyayı konyayı, yaşlanmak bu dur işte, yaşlandığını hissetmeye başladığında zaten yaşlanmışsın demektir.

… böyle üç nokta yanyanayı yazılarında ne çok kullanıyorsun, hayata bir şey mi demek istiyorsun yoksa? Devamı mı var demek, bir önceki ile bağlantısı mı var demek? Geçmişi anımsayıp, yola devam mı demek? Her şeye rağmen yaşamdan kopmamak mı demek?

‘Her yaşın ayrı bir güzelliği varmış’… palavra! Kendinle barışmak, yaşlılığınla barışmak için uydurulmuş en adi yalan bu. Eller hiç yalan söylemiyor, bi bak ellerinin üstündeki ha yırtıldı ha yırtılacak o ince deriye...gördün mü şimdi gerçeğini!

İnanma bu palavralara…sen iyisi mi iyice bi salla, iyice bi gevşe, rahatla, bak süre azalıyor.

Yapılacaklar listesinin en başına da yaz…”ha gayret”…

İşte...yaşamın en gerçeğini dizmiş dizelere, Murathan Mungan…

çok gerilerde kaldı
bizi bazen bir şiirin uyandırdığı sabahlar
durup dururken içimizde parlayan sevinç, tutuşan ümit
çok gerilerde kaldı
hayatı budalaca seven yanımız
çok gerilerde...
şimdi dönüş yolunun
karanlık düşüncelerinden yorgun
aynalarda unutkan dalgın bakışlar

Seçim kampanyalarında tezek kokusu mu, sosyal medya mı?

2011-04-18T23:18:00.001+03:00

Politikacılarımız ve siyasi partilerimiz, bir kaç yıl öncesine kadar internetin seçim kampanyalarında nasıl kullanılabileceği ve sosyal medyanın siyasette ne kadar etkili olabileceği konusunda bihaberdiler, bu tip bir bilinçleri de yoktu…ta ki Barack Obama 2008’de başarılı bir sosyal medya stratejisi sonucunda Başkan seçilene kadar.

Obama başkanliğa giden yolda Facebook, Twitter, YouTube gibi sosyal medya mecralarına ağırlık vermiş, SMS yoluyla tek tek insanlara ulaşmıştı. Çünkü kampanyasını televizyon izlemeyen, gazete okumayan ama bu tip sosyal ağları yoğunlukla kullanan geçler üzerine kurgulamıştı. Sloganı da “değişim” oldu.

Bunun üzerine bizim demode politikacılarımız bir bir sosyal ağlarda boy göstermeye başladı. Ancak Obama’nın kötü ve komik taklitleri oluştu.

Başbakan R.Tayyip Erdoğan, sosyal medyaya çok uğramayan bir politikacı. Hatta siyasette yaygınlaşan Twitter kullanımı için “twitter mwitter ile olmaz. Tezek kokusunu hissedeceksiniz” demişti. Ancak partisinin milletvekilleri sosyal medyayı çok sevdiler, akıllarına ne gelirse konuşuyorlar. Bu arada Meclis’te uzun uzun konuşmaya alişan milletvekillerinin 140 karakterle Twitter’da konuşmaya kalkması bir hayli komik diyaloglara sahne oluyor. Kemal Kılıçdaroğlu’nun Twitter hesabında çoğu zaman partili sosyal medya uzmanları onun adına konuşuyorlar. Bu işi en iyi yapan Gürsel Tekin ve Melih Gökçek…sosyal medyanın polemik kralları.

Türkiye’de politikacılar ve siyasi partilerin sosyal medyanın önemini ve etkisini tam olarak kavrayamadıklarını düşünüyorum. Obama Twitter kullanıyor, ben de kullanayım diyerek sosyal medyaya bilinçsizce atlamakla bu iş olmuyor. Zira karşınızda inandırıcılık ve samimiyet bekleyen, her biri sosyal medya mecralarında deneyimli milyonlarca insan var. Bu insanlar siyasetçiden anında yanıt bekliyor, etkileşime girmek istiyorlar.

Facebook ve Twitter’ı sadece bir duyuru aracı olarak kullanmak siyesetçiye bir sosyal medya vasfı kazandırmaya yeterli değil. Halkın arasaına inmek için artık tezek koklamaya da gerek kalmadığı bir teknolojik dünyada yaşıyoruz. Sosyal ağlarda samimiyetle var olmak, miting alanlarındaki monologlardan, bayraklarla ve afişlerle görsel kirlilik yaratıp insanları bıktırmaktan çok daha doğru ve etkili.

Obama, 2012 yılı seçimlerine şimdiden hazırlanmaya başladı. Facebook uygulaması “Var mısın? (Are you in?) ile nabız yokluyor. Yine çok etkili bir kampanya yürüteceği aşikar. Bizim seçimler iki ay sonra, siyasi partilerimiz ve siyasetçilerimiz Facebook ve Twitter’da boy gösteriyor ancak yeterli değil. “Halka nasıl daha etkili ulaşabiliriz” sorusuna ciddi anlamda yanıt aramaları gerekiyor.

Seçmenlerin sosyal medyada ikna edilebilmesi çok önemli. Zira artık halk sadece dinlemek istemiyor, söz hakkı da istiyor. Sosyal medyada, bloglarda yazıyorlar, yorum yapıyorlar. Bugün bütün dünyada sosyal medya, propaganda ve dijital siyasetin en önemli aracı haline geldi. Halk artık seçimden seçime kendilerini ziyaret eden siyasetçilere prim vermiyor, samimiyesiz politikalar yerine somut çözümleri hem dinlemek hem de tartışmak istiyor. Siyasetçi için de daha fazla insanla direkt temas olanağı artık sosyal medyada.

Sonuç olarak; günümüzde sosyal medyaya çıkmak halka daha yakın olmak demektir. İnternet aynı zaman sosyal bir teknoloji, fikir ve düşünce ağıdır. Sosyal ağlar üzerinden bir fikri iletmek, inandırmak çok daha kolay. Seçimlere az bir zaman kala, klasik seçim kampanyaları tüm hızıyla başlayacak. Ancak sosyal medya araçlarını daha etkin kullanabilen bir seçim kampanyanın başarı şansı daha yüksek olacaktır.

Ne şifreymiş be!

2011-04-07T20:09:00.002+03:00

Gazeteler ve bilcümle gazeteciler veri tabanı uzmanlarına taş çıkartıyorlar…herkesin elinde soru kitapçıkları, habire soru çözüyorlar ve sonuç… “ben 40 ta 30 yaptım”, “ ben hiç yapamadım”, “yok yav şifre felan”, “bal gibi şifre hem de algoritmalı”, “yav bu bizim bildiğimiz mod medyan, “anaaa resmen şifre len”, “hehehe şimdi AKP’yi kim kurtaracak bakalım”, “ÖSYM çuvalladı abi”…gibi binlerce olasılıkta sonuç üreten şifre çözücüler türedi.

Bu aralar hep birlikte istatistikçi olduk…mod, medyan, algoritma, hatmediyor milletim. Kuyudan taşı çıkarmak için uğraş dur, memleketimin bitmez dertlerine bir dert daha eklendi.

Garibim gençler şaşkın, aileler hırslı…”hay böyle sistemin………..” küfürün bini bin para.

Memleketimin modu medyanı zaten şaşmış durumda, algoritma desen herkesin algoritması bi farklı…şifrelerle yaşıyoruz, teaa uzun zamanlardır.

Şifre dedik demesine de, duydunuz mu hayata dönüş operasyonunun şifresi de “tayfun” muş, tayfun gibi yok edelim Bayrampaşa’yı demişler, hazırlanmışlar, ortamı yaratmışlar, sonrası? Sonrası malum…on seneden fazla oldu, tayfun estirenin yanına kar kaldı, ölenler de öldüğü ile kaldı. Üstün hizmet madalyasını da taktılar, davalar zaman aşımına uğradı. Hayattan döndürülüşün şifreleri çözülmedi.

Ne çok şifre var daha çözülecek…

Memleketimin meselelerini soru kitapçığına koysak, şıkları da altına dizsek, bir de veri tabanı uydursak…mod, medyan, algoritma derken, çözebilir miyiz ki soruları, sorunları?

Hiç umudum yok…bizim meselelere veri tabanı dayanmaz valla, kahrından kanser olur veri tabancılar. Hadi geçtim kırk elli seneyi son on onbeş yıla bir bakın yeter.

Bir mod, medyan da askere uydurmak gerekiyor…durdular durdular duramadılar, yine internet sitesinden bir uyarı, Balyoz tutuklamaları için yine işaret parmağı sallandı. Çözüyoruz, çözdük derken al sana bir algoritma daha, demek ki bir adım yol alamamışız, asker modunu korumaya devam ediyor, rap rap modu!. Bu durumlara henüz şifre üretemedik, üretilecek gibi de değil, aynı hamam aynı tas.

Ergenekon şifreleri başlı başına bir muamma, şahsına münhasır bir veri tabanı…değil şifre üretmek, dokunan yanıyor. Cemaat sazanlarından tutun Silivri simonlarına kadar, yüzyıllık derinliği olan bir veri tabanı bu…hangi babayiğit çözebilir ki bu şifreyi? İşte Zekeriya Öz, mod medyanı ortaya çıkarıyor diye yandı, yaktılar güzelim savcıyı…Basın yayın elele, algoritma şahane, “öyle yanmaz böyle yanar dokunan” dediler, hoopp maaşına zam, işine son.

Çok yakında “Ben Kemalim, ben şifreyi çözerim” derse, tüm zamanların en zoraki sempatik parti başkanı, hiç şaşırmayacağım…valla da billa da çözer, üfürdün de yel mi aldı, üfür üfürebildiğin kadar mod, medyan…işte sana aliülala bir şifre üretme cihazı, hay allam aklıma mukayet ol.

Ak Parti, galiba şifreleri saklıyor, seçimden sonra ilan edecek…amaannn ne algoritmalar, ne mod medyanlar gördü bu millet, kaç seçimden önce, kaç seçimden sonra, hepsinin modu ortak, şifresi tek “bal turan parmağını yalar, ille de koltuk”, geçiniz allahaşkına…daha önümüzde başkanlık algoritması var, alın size yepis yeni bir veri tabanı, uğraşın durun. Bu arada anayasanın şifreleri güme gitti.

Hangi birini yazsak, hangi veri tabanına girsek?... amansız hastalığa yakalanmışız biz, ne algoritması kardeşim, ne şifresi…

Sen nefes alabiliyor musun ondan haber ver…bi tek ölümün şifresi yok, gerisini salla gitsin…

Ekonomi büyüyor mu yoksa ısınıyor mu?

2011-04-03T16:12:00.002+03:00

“Artık büyüyoruz maşallah, devamı gelir inşallah” diyeceğiz…ama! İşte bu “ama” lar biraz tedirgin ediyor. Zira büyüyor muyuz yoksa ısınıyor muyuz, eğer fazla ısınırsak yanar mıyız, şişersek patlar mıyız, tam kestiremiyoruz.

Dünyada yaşanan sıkıntılara rağmen 2010 yılında yüzde 8.9 oranında ekonomik büyüme gerçekleştirdik. İktidar bile bu kadarını beklemiyordu. 2010’da Avrupa’nın en hızlı büyüyen ülkesi olduk. Milli gelirimiz de arttı, yeniden 10 bin doları bulduk. Gerçi sokaktaki insan bunu hissedemiyor, ‘ne geliri kardeşim, öldük bittik, kıt kanaat geçiniyoruz, hani nerde bu kadar para’ diyor, haklı da.

Büyümekle kalkınmak, refaha ulaşmak aynı şey değil…Büyüme dengeli bir şekilde sürdürülebilirse, cari açık risk olmaktan çıkarsa, işsizliğin çözümü için yapısal adımlar (yirmibeş senedir daha atılmadı) atılırsa bir anlam ifade edecek. Rakamlarla büyümek güzel hoş ama… işte bu amalar bir bir sıralanıyor…

Türkiye zenginlik ve istihdam yaratacak nitelikte büyümüyor. Sosyal ve kültürel anlamda yaşam koşullarında çok göz alıcı değişimler yaşanmıyor. Örneğin çocuklar sokaklara düşüyor, boşanmalar artıyor, sosyal yapı halen çok zayıf. Ekonomiyi güçlü kılacak olan bireylerdir. Eğitimli, kaliteli iş gücüdür. Mutlu insanlardır. Böyle güllük gülistanlık bir durum var mı şu anda Türkiye’de? Mutlu azınlıklar var sadece, çoğunluk “eh işte allaha çok şükür, idare ediyoruz” şeklinde yaşıyor, idare edebildiğine şükrediyor. Yüzde 12 ise açlık sınırının altında yaşıyor.

Son yaşanan ekonomik krizin ardından teşvikler artırıldı, özel sektör biraz ivmelensin ki üretim yapsın, istiihdam yaratsın, iç piyasaya dinamizm gelsin diye. Özel sektör hareketledi, üretim artttı ama nasıl arttı? Hammadde yani üretim için gerekli ara mallar ve ana girdi olan enerjinin yüzde 70'ini dışarıdan ithal ederek. Çünkü dolar ucuz, TL pahalı, ithal etmek daha ucuza geliyor. Bu sefer ne oldu, ithalat ihracatı aştı, dış ticaret açığı büyüdü. Cari açık ikiye katlandı, üretimin yapısı bozuldu.

Şimdi ithalata dayalı üretimle büyüyen bir ekonomi büyüyor mudur, yoksa ısınıyor mudur? Üretim yapabilmek için yerli kaynaklar geliştirilemiyorsa, ar-ge ağırdan alınıyorsa, biz hiçbir malı ucuza üretemeyiz. Yüksek vergi oranları da cabası, vergi siteminde yıllardır aynı hengame yaşanıyor.

Sıcak para riskine girip, dışarıdan yatırımcı bulmaya çalışıyoruz, ama bir de bakıyoruz ki, sıcak para gelip, spekülatif hareketlerle parayı kazanıp geldiği yere geri dönüyor, gelen yatırıma gelmiyor. Bu defa Merkez Bankası sıcak para girişini dengelemek için bir dizi önlem alıyor, doğru da yapıyor ama bu sefer para politikaları ve mali dengeler bozuluyor. Çünkü ekonomi öyle bir şey ki, bir tarafı düzelteyim derken, diğer taraf çok hızla tahrip olabiliyor.

Dünyadaki değişimlere hızla ayak uyduruyoruz, ama öyle bir an geliyor ki, üretim yapalım derken dış tüccarları zengin etmişiz, içeride değişen bir şey yok…ileriki yıllarda dış dünyaya satabileceğimiz hangi yeni ürün var, nasıl bir inovasyn politikası izleniyor bilmiyoruz. Bu gidişle satacak bir şey bulamayacağız, zira dünyada ekonomik düzen git gide farklı bir boyuta giriyor.

Sanki iki ayrı Türkiye var gibi, değil mi? Bir yandan seviniyoruz , “ekonomi yüzde 8.9 büyüdü” diyoruz ama, şu amalar bir türlü bitmiyor. Bu estirilen bayram havası sürdürülebilir mi, onu da bilmiyoruz.

Ekonomi büyüyor mu ısınıyor mu henüz anlayamıyoruz… Seçimlerden sonra belli olur.

TÜSİAD’ın anayasa önerisinde ekonomiye yer yok mu?

2011-03-29T07:17:00.003+03:00

Seçimler öncesi en çok konuşulması gereken bir konuydu…yeni anayasa. Önemli bir referandumla Anayasa’nın bazı maddelerinde değişiklikler yapıldı ancak sonrasında ne iktidardan ne muhalefetten yeni anayasa konusunda çok fazla söz eden olmadı. Halbuki seçim öncesi süreçte yeni anayasa çalışmaları en önemli propaganda kriterlerden biri olmalıydı. Yine klasik seçim söylemleri daha doğrusu popülist kavgalar, atışmalar, desteksiz vaatlerle dolu bir seçim sürecine girdik.

Bu süreçte, yeni anayasa çalışmalarına ilşkin tek öneri ne iktidar ne muhalefetten, sadece TÜSİAD’dan geldi. TÜSİAD’ın bu anayasa çıkışı zaten hukukçu Ergun Özbudun gibi anayasa profesörlerinin çok önceden yapmış oldukları sivil anayasa çalışmalarının sunumundan başka bir şey değildi. Kötü mü oldu, hayır tam tersi zamanında bir çıkıştı ancak amacın ne olduğu konusunda bir takım tartışmaları da beraberinde getirdi. Belki de sivil ve demokratik bir anaya önerisinin patronlar klübünden gelmesi bizi şaşırttı.

TÜSİAD’ın anayasa önerisinde; demokratik bir anayasada olması gerekenler fazlası ile var; vatandaşlık tanımından değiştirilemez maddelere, din ve vicdan özgürlüğünden kuvvetler ayrılığı ilkesine, kimlikler tanımından birey odaklılığa kadar her konu ince ince çalışılmış. İdeolojisi olmayan bir anayasa-ki olması gereken de budur- önerilmiş. Bireyin hak ve özgürlükleri ön plana alınmış, devletin bireyi değil, bireyin devleti kontrol ettiği bir sistem önerilmiş.

Peki, bu sivil anayasa önerisinde neden ekonomik ilkeler yok?

Öyle ya, adı üstünde TÜSİAD…“ekonomik anayasa” için mantıken en çok uğraş vermesi gereken bir kuruluş olması beklenir. TÜSİAD’ın karşı argümanı şu şekilde; “ideolojik olmayan bir anayasada ekonomik model tariflenemez”. Anayasa ile illaki sosyalist, liberal, devletçi v.s olunsun gibi model tariflemek gerekmiyor ki…ancak bu ülkede ekonomiyi yönetmenin de ilkeleri ve kuralları olmalı.

“Ekonomik anayasa” da hangi ilke ve kurallara yer verilebilir? Birey odaklı bir anayasadan benim anladığım diğer haklarla birlikte bireyi ekonomik olarak koruyacak ilke ve kuralların da bulunmasıdır.

Sosyal devlet diyerek sınırlamakla adil gelir dağılımını ya da fırsat eşitliğini çözmüş olmuyorsunuz ki? Ya da vergi sisteminin esaslarını, para politikalarının ana çerçevesini, iktidarların keyfiyetine bırakılmayacak kadar önemli olan maliye poltikalarını, kamu borçlanmalarının kural ve esaslarını belirlemeden bunlara bir model tariflemeden yapılacak bir yeni anayasa, bireyin ekonomik haklarını nasıl koruyacak? Emek nasıl korunucak?

Geçtiğimiz yıllarda yaşanmış olan bir çok ekonomik kriz, iktidarların keyfi ekonomi yönetimleri ya da siyasi çıkarları uğruna devlet kaynaklarını tüketmesi, ona buna peşkeş çekmesi sonucu ortaya çıkmadı mı? Siyasi iradelerin sorumsuzca aldığı kararlar yüzünden yıllarca enflasyon illeti yaşamadı mı bu ülke?

Ekonomik bir anayasanız yoksa ekonomik istikrarsızlıklar kaçınılmazdır. İktidarların ekonomiyi daha fazla politize etmemeleri için, bireyin devlete ezdirilmemesi için mutlaka ekonomik bir anayasaya ihtiyaç vardır. Aksi halde devletin yine büyümesine engel olunamaz ve yeni anayasa istediğiniz kadar demokratik olsun, ekonomik özgürlükleri temin edemediği sürece yine aksak demokrasiye gebedir.

TÜSİAD’ın demokratik ve sivil bir anayasa önerisi için yapmış olduğu çalışma iyi hoş ama ekonomiye çok fazla girmemiş olmamalarını yadırgadım.

“Hep bana anayasası” olmaz ki…olursa da “patron anayasası” derler !

İmamın Ordusu ve Dokunan Yanıyor Korosu

2011-03-29T07:14:00.002+03:00

İmamın Ordusu kitabının henüz taslak halinde iken yayınevinden ve bir takım kişilerin bilgisayarlarından toplatılmasının, kitabın içeriği ile ilgili olduğunu düşünmüyorum.

Savcılık Ahmet Şık’ın ifadelerinin gerçek olup olmadığını ya da kitap taslağına başka birileri tarafından ekleme yapıldıysa ne amaçla yapıldığını soruşturuyor. Fethullah Gülen cemaati ile ilgi aleyhte veya leyhte pek çok kitap, makale, internet ortamında dünya kadar yazı var. Amaç içeriğe olsaydı tüm bu yazılanlara da sansür getirilirdi.

Bu anlamda “dokunan yanıyor” biraz abartılı bir yaklaşım gibi görünüyor. Ergenekon davası gibi çok önemli bir süreci değersizleştirme gayretine Ahmet Şık ve Nedim Şener alet edilmiş gibi düşünüyorum, aynı şeyi Mustafa Balbay için de düşünmüştüm…birileri bu gazeteci yazarları Ergenekon sürecinde kullanıyorlar sanki. Özellikle Ahmet Şık ve Nedim Şener, bilgi ve belge temin etmek için Emniyet’le yakın ilişki içindeler ve bu ilişki bazı kesimler tarafından Ergenekon’u sulandırmak için yönlendirilmiş olabilir.

Yakın geçmişimizde siyaset, örtme, yönlendirme, manüplasyon, çarpıtma örnekleri ile dolu. Bunlar ya birisinin vicdanına artık tak deyince ifşası ile ortaya çıkıyor ya da olaylar yan yana dizildiğinde, mantıklı ve objektif bir bakış açısıyla irdelendiğinde neyin ne amaçla yapılmış veya söylenmiş olabileceğini anlıyorsunuz.

İmamın Ordusu kitabının taslağına yapılan işlemi de aynı doğrultuda ve bu bakış açısıya objektif olarak değerlendirmekte fayda var. Fazla kurgusallığa girmeye gerek yok, zira kurgusallık kimi zaman gerçekleri görmeyi de engeller. Eğer ki her hangi bir olayda hemen bir takım sloganlar ki burada slogan “dokunan yanıyor” dur, ön plana alınıyorsa, zaten konuyu irdeleme sürecini en başından yönlendirmiş olduğunuz gibi, konunun etrafındaki çarpıtma ve örtme niyetlerini ister istemez amacına ulaştırmış oluyorsunuz.

Evet, kitap yazmak suç değil, kitabı imece usulü ile yazmak da suç değil, kitap çıkar yayınlanır, içinde kişilik haklarına herhangi bir saldırı varsa saldırılan kişi de hukuk yoluya hakkını arar. Şamil Tayyar, kitaplarının içerikleri ile ilgili olarak açılan davalarda 500 yıla varan hapis istemleri ile yargılanıyor, tutuksuz olarak, hiçbir kitabına da sansür uygulanmadı. Ancak bir kitap daha yayınlanmadan, “dokunan yanıyor” ifadesi ile gündeme geliyorsa ve olay bir yandan siyasi ideolojiye alet edilip yönlendirmelere gidiliyorsa bir takım gerçekleri ört bas etmek için olmadığı ne malum…

Asıl konu; kitabın Soner Yalçın’a ne amaçla verildiği…sanırım Savcılık bunu araştırıyor. Kitabın taslağı 189 sayfa olarak Soner Yalçın’a teslim ediliyor, Soner Yalçın üzerinde bir takım notlar alıyor, ya da eklemeler v.s yapıyor ve kitap daha sonra Ahmet Şık’ın bilgisayarında 300 sayfa olarak bulunuyor. Hanefi Avcı'nın da kitabının farklı kişiler tarafından kaleme alındığı iddiaları vardı.

Kitap yazmak bir hak…özellikle bilgi ve belgeye dayalı kitaplarda bu konuda uzman kişilerden yardım almak suç değil, isteyen istediği kişinin yardımına ve bilgisine baş vurabilir, bu tamamen yazarın insiyatifinde. Muamma, kitap taslağının Oda TV bilgisayarına neden ve ne amaçla girdiğinde düğümleniyor. Kitabın taslağı, Soner Yalçın’ın bilgisayarına girdiği tarihte ki bunun geçtiğimiz Aralık ayı olduğu belirlenmiş durumda, o tarihte Soner Yalçın henüz tutuklanmamıştı. Ahmet Şık kitabın taslağını kendisinin vermediğini ve konu ile ilgili hiçbir bilgisi olmadığını ifade etmişti. Ancak kitap 189 sayfada kesilip daha sonra 300 sayfa olarak Ahmet Şık’ın bilgisayarında yer alınca, Savcılık Ahmet Şık’ın ifadesi ile çeliştiğini düşündüğünden, soruşturmayı derinleştirmek amacı ile kitabın taslaklarını her kimde varsa toplattı.

Tabii ki burada Ergenekon savcılarına çok iş düşüyor…Türkiye’de davaların yüzde 50 gibi bir oranla beraat kararı ile sonuçlandığı düşünüldüğünde, davalar ile ilgili alınan tedbir kararlarının yeniden gözden geçirilmesi gerekiyor. Tutukluluk için hukuk sadece belge ve ifadelere göre karar verir, ama şu teknolojik gelişmişlikte bir takım hukuki tedbirler almanın yöntemi yayınlanmamış bir kitabın taslağını bilgisayarlardan silmek olmamalıydı.

Ergenekon davası çok ciddi bir süreçtir, ne bir takım kirli yönlendirmelere ne de hukuki yanlışlıklara heba edilemeyecek kadar önemli bir süreçtir. Türkiye’de derin devlet olgusunun tüm cinayetleri, tüm kirli çıkar ilişkileri ile birlikte tarihe gömülmesi için ciddi bir uğraş verilmeli, ancak adı “sansür” noktasına dayandırılıcağı aşikar olan hukuksal tedbirler konusunda daha hassas olunmalıdır.

“Hangi devirde yaşıyoruz, bu devirde sansür mü?” gibi yaklaşımlara vicdanım ve dünya görüşüm evet diyor, elbette sansür hiçbir şekilde savunulacak bir şey değil ancak yaşanan olayları ideolojik düşünce yapısı ile özdeşleştirip Ergenekon’u sulandıranlara da vicdanım bu defa “hayır” diyor. Zira kesin hüküm verilmemiş bir kitap taslağının toplatılması bu davaya kuşkuyla bakanların elini güçlendiriyor.

Yargılama süreci belki daha şeffaf olsa kimsenin kafası bu kadar karışmayacak. “Sansür” ile Ergenekon davasını zıvanadan çıkarılmasına izin vermemeli. Kamuoyunun vicdanı rahatlatılmalı, kafa karışıklığı giderilmelidir.

Herkes fikir özgürlüğü ve insan haklarından yana olmalı, yargı dahil…Kitap, yazı sansürlemek otokratik ülkelerde olur, Türkiye’ye yakışmıyor.

Herkes her şeye eli yanmadan dokunabilmeli ama kendi eli ile birlikte bir diğerinin elini de düşünebilmeli…

Libya'ya operasyonun nedeni insan hammaddesidir

2011-03-29T07:12:00.002+03:00

Bir varil petrol değil bir adet daha insan…Libya'ya yapılan operasyon bunun hesabıdır. Çünkü krizin içindeki batı ekonomilerinin tüketim yapacak insana ihtiyacı var.

Libya’da yaşananlar, sadece demokrasi ve özgürlükler çerçevesinden bakılamayacak kadar grift ve karışık. Koalisyon güçlerinin başlattığı askeri harekatın demokratikleştirme nedeniyle yapılmadığı ve insancıl bir operasyon olmadığı kesin. Afganistan ve Irak bunun en yakın örneği ve ispatı, sonuçlar malum. Batılı güçlerin “insancıl” operasyonlardaki çifte standartı da bilinen bir gerçek. Daha iki yıl önce Filistin halkı İsrail’in bombaları ve saldırıları altında inim inim inlerken Nato ve BM’in sesi hiç çıkmadı. Zaten Nato ve BM’in Amerika’nın gölgesinde hareket ettikleri aşikar.

Ancak batılı güçlerin operasyon nedenini, Libya’nın zengin petrol ve doğalgaz rezervlerine endekslemek, emperyalist yayılmacı zihniyet olarak yorumlamakta meseleyi basite indergemek ve demode komplo teorileri içinde boğularak asıl nedeni gözden kaçırmak demektir. Amerika’nın Dakota eyaletinde 200 milyar dolarlık petrol rezervi var. Libya’nın petrolünü ne yapsın? Irak savaşı sonrasında Irak petrolünün yüzde 75’i çok uluslu şirketlere bağlandı. Libya petroli belki İtalya için bir anlam ifade ediyordur hepsi bu. Almanya neden harekata katılmadı, onların enerji ihtiyacı yok muydu? Ya da Libya Batı'ya petrolümü size vermiyorum mu dedi? Bu anlamda olayın nedenini sadece petrol veya doğal gaz rezervi ile açıklamak yeterli değil.

Amaç Kaddafi’yi devirmek olsaydı, direkt olarak Kaddafi hedef alınırdı, o da yapılmıyor. Üç gün öncesine kadar Kaddafi’ye sempati ile bakan koalisyon güçleri bir anda Kaddafi’den nefret etmedi ya…belki de bir kayıkçı kavgasıdır olan biten, henüz belli değil.

Şu teknoloji çağında dünya’nın haritası değişiyor, sınırlar git gide belirsizleşiyor, ulus devlet modeli kavramı yeniden yorumlanıyor ve bu kavram geçersizliğe doğru hızla yol alıyor. Dünyanın sınırlarını belirleyen yegane unsur artık ne petrol, ne doğal gaz ne de altın. Dünyayı “ticaret” şekillendiriyor. Alıp, satabildiğiniz sürece var olabiliyorsunuz. Son ekonomik kriz de bu nedenle başlamadı mı? Parayı alıp satarken ortaya çıkan uyuşmazlıklar ve yapılan yanlışlıklar tüm dünya ekonomilerini tehdit etti, hala da etmeye devam ediyor.

Dünyanın haritası değişirken, Arap ülkelerinin bundan etkilenmemesi mümkün değildi. Internet denilen dünya cumhuriyeti var artık. Bütün insanlığı, ulusları internet ve bilgi teknolojileri yönetiyor. Arap dünyası da değişiyor, Arap ülkeleri dünyadaki sisteme ister istemez, otomatikman uyum sağlama çabasına giriyor.

Tüm dünya uluslar arası ticaretten pay kapma yarışında, mali itibarını yitiren, ekonomik krizden kurtulmaya çalışan her ülke bir diğer ülkenin ticari potansiyeline egemen olmaya çalışıyor. Bu süreç Arap politik coğrafyası için de geçerli. Bu nedenle diktatörler değiştirtiliyor, iktidarlar yerinden oynatılıyor. Zira yeniden sermaye birikimi için yeni kaynaklara ihtiyaç var. Her ne kadar küresel kapitalizmin caniliği olarak görsekte bu değişime karşı koymak mümkün değil.

Batılı güçler, politik haritası değişen Arap dünyasına ve yeni pazarlara Libya semalarından giriş yapıyor.

Mısır, Tunus, Ürdün, Yemen, Bahreyn, Lübnan, Suriye vb. Arap ülkelerindeki son değişimler ve isyanlar yumuşak geçiş ortamını sağlamlaştırdı. Şimdi de Libya operasyonu ile Afrika’nın kuzeyinden Orta Doğu’ya açılan kapı ele geçirilmeye çalışılıyor. Batılı güçlerin ebedi müttefiki Suudi Arabistan’ın Bahreyn’e müdahalesi de bu bölgenin doğudaki kapısını sağlamlaştırmak içindir.

Orta Doğu ve Kuzey Afrika’da tüm sular durulup batılı güçler bölgede yeniden ekonomik yapılanmalara başladığında petrolden çok daha önemli bir hammaddeye erişmiş olacaklardır. Bu hammadde “insan” dır. İnsan demek yeni ticaret odağı demektir, yeni tüketim odağı demektir. Artık batılı için silah satmak yetmiyor, zira yeni teknoloji ürünleri ve de en önemlisi parayı pazarlayacak alanlara ihtiyaç var. Ekonomi devlerini doyuracak yegane unsur da insandır.

Devrim hoş bir söz, romantik ve nostaljik bir havası var. Arap devrimleri derken güzel şeyler çağrıştırıyor, demokrasi gibi, özgürlük gibi, insanca yaşamak ve adil bölüşüm gibi. Ancak devrimlerin arkasındaki tetikleyici gücü doğru tanımlayamazsak, devrim bile birilerin oyuncağı olabiliyor, en kötüsü de özgürlük derken farkında olmadan başka bir tutsaklığın pençesine düşürebiliyor.

Türkiye’nin kafası karışık…ne tam doğulu ne de tam batılı ol(a)madığımız için özellikle dış politikada, böyle Libya gibi stratejik konular karşımıza çıkınca kafamız karışıyor. Ülkeyi yönetenler komşularla sıfır problem politikasına tam adapte olmuşken, kazı yakmadan çevirmeye iyice alışmışken şimdi nasıl bir yol izlemesi gerektiği konusunda kesin karar veremiyorlar.

Çok haksız sayılmazlar, ne tarafından bakarsan iki ucu pislikli değnek gibi, bir yanda ezilen Libya halkının yanındayız, diğer yanda Nato ülkesiyiz. Üstelik Libya’da milyarlarca dolarlık yatırımımız varken, binlerce işçimize ekmek kapısı olmuşken, yılların emeklerini de bir kalemde silip atmamız mümkün değil. Nato’ya ve BM’e harekatın meşru bir hukuksal zeminini oluşturmaları için baskı yaparak, vicdanları temizleyemediğimizin de farkındayız.

Bizim de oralarda çıkarlarımız var, biz de dünya ekonomisinin önemli bir parçasıyız. Bağımsızlık diye bir şey kalmadı, artık herkes birbirine bağımlı hale geldi.

Biz yine insancıl tutumuzdan taviz vermeyelim en azından batılı güçlerin çifte standartlarına karşı durmasını bilelim, dünya barışı için mücadele edelim ancak oyunu da kurallarına göre oynamasını bilmek gerekiyor.

Japon mucizesi 8.9’a dayanıklıdır

2011-03-14T07:40:00.003+02:00

Tek ihtiyaçları kâğıttan bir turna kuşu...

Onlar, 2.dünya savaşında milyonlarca kayıp veren, atom bombaları ile yeryüzünden silinmek istenen bir ülkenin insanları.

Onlar, bunca yerle bir olmuşluktan sonra, dünya litaratürüne “Japon Mucizesi” diye geçen bir başarı öyküsünün de kahramanları.

Sevimli ve mütebessim yüz ifadelerinin ve çekik gözlerinin arka planında sürekli bir öğrenme ve gelişme sevdası, mükemmele ulaşma tutkusu, sorumluluk ve dayanışma bilinci, çalışkanlık, prensipler ve hep insana saygı var.

Depremim yıkıcılığını dünyaya Japonlar öğretti. Dayanışma ve deprem bilincini en üst düzeye çıkartarak, depreme karşı alınabilecek önlemlerin tümünü en ciddi şekilde uygulayarak depremin yıkıcı etkisini minimuma indirdiler.

11 Mart 2011’de 8,9 şiddetindeki korkunç bir depremle yeniden karşı karşıya geldiler. Marmara depreminin 50 katı büyüklüğünde bir deprem bu, ancak bu defa deprem tsunamiyle okyanustan ulaştı Japonya kıyılarına ve Japonya depremin yarattığı dev dalgalara karşı koyamadı. Uçak hızıyla kıyıya vuran dev dalgalar önüne ne gelirse yuttu.

Şimdi bu çekik gözlü sevimli insanların yüzünde hüzün var. Tıpkı atom bombasının nükleer etkisinden hastalanarak hastaneye yatan 12 yaşındaki kız çocuğu Sadako Sasaki’nin yüzündeki gibi. Sadako’ya aynı hastahanede yatan yaşlı bir kadın demişti ki “bizim bir efsanemize göre kâğıttan 1000 turna kuşu yaparsan, Tanrılar seni görür ve sağlığına kavuşursun”. Sadako’nun ömrü 644. turnayı katlarken son buldu. Arkadaşları eksik kalan turnaları katlayıp onunla birlikte gömdüler. Daha sonra, dünyanın her yerinden Japonya’ya milyonlarca kâğıttan turnalar gönderildi. Kâğıttan turna barışın ve dostluğun sembolü oldu.

Ben de Japon halkına kâğıttan bir turna gönderiyorum ve acılarını paylaşıyorum…

Deprem bizi de vuruyor, ama biz yaşadığımız acılardan ders almasını bilen bir toplum değiliz. Biz dayanışma kültürüne sahip bir halk da değiliz. Deprem olur, depremden çıkar sağlamaya çalışırız. Düşünün ki dünyada her 5 depremden biri Japonya’da meydana geliyor. Ancak onlar artık işini asla şansa ve kadere bırakmıyorlar.

1995 yılında yine Japonya’nın Kobe şehrinde meydana gelen 7.3 şiddetindeki depremde yaklaşık 6 bin kişi öldü. 1999’da yaşadığımız ve halen yaralarını saramadığımız 7,5 şiddetindeki Marmara depreminde ise 50 bin kişi hayatını kaybetti.

Japonlar, geleneksel yapısı nedeniyle çok iyi organize olabilen bir toplum. Afet eğitimleri kültürlerine iyice yerleşmiş, çok büyük bir ciddiyetle konuya yaklaşmışlar. Bu anlamda son depremin zararlarını en fazla 2 sene içerisinde toparlarlar.

Japonlar üretmeye ve ekip çalışmasına programlanmış bir halk, düzgün bir akıl ve ahlak yapısına sahipler. Onca badireler atlatmış, yerle bir olmuş bir ülkeyi çalışkanlıkları ve insan odaklı disiplinleri ile kısa sürede dünyanın en ileri ülkelerinden birisi haline getirdiler.

Şu anda ekonomileri 2008 krizinden sonra toparlanma aşamasına girmiş durumda ancak halen dış borç yükü bir hayli fazla. Her ne kadar “5,5 trilyon dolarlık ekonomi 8.9’ luk sarsıntıyla durdu” denilse de, çoğu dev firmalar, fabrikalar üretimi durdurmuş olsa da, Japonya bu tür felaketlere aynı durumdaki pek çok ülkeden daha fazla hazırlıklı olduğu için, yeniden inşa faaliyetleri üretime ve ekonomiye daha çok ivme bile kazandırabilir.

Tsunami Japonya kıyılarını vurdu ancak ekonomide tsunami etkisi yaratmayacaktır. Çünkü dünya Japonya’nın depremle baş etme kapasitesine güveniyor. Japonya'da daha önce de çok büyük depremler gördü fakat her seferinde hızla önlemlerin aldı, alt yapısını her depremde daha da sağlamlaştırdı.

Ancak henüz kesin sayısı bilinmeyen kayıpları geri getirmenin yolu tabii ki yok!

Biz ise yine ders almayız…atın ölümüne arpayı yakıştırır geçeriz!

İklim Bayraktar ve bozulan iklimler

2011-03-11T07:11:00.004+02:00

Kemal Kılıçdaroğlu “hani nerede bu Erkenegon örgütü, adres verin de gidip üye olayım” demişti, amaç Erkenekon’un varlığını küçümseyerek, sulandırmaktan başka bir şey değildi.

Şimdi Ergenekon geldi CHP’nin kapısına dayandı. Adeta bumerang gibi yine CHP’yi vuruyor. Baykal’ın ahlaksız bir seks kaseti ile alaşağı edilmesinin perde arkasında, seçimler öncesi CHP’ye taze kan vermek, AK parti karşısında güçlendirmek gibi bir plan vardı, tabii ki bu görünen yüzdü. Görünmeyen yüzünde ise CHP’ye ait Halk TV’nin Soner Yalçın tarafından satın alınmak istemesi ve Baykal’ın buna karşı çıkışı olabilir miydi?

Oda TV’nin bilgisayarında çıkan “Varan 1” bunu mu ifade ediyordu? Ya aynı bilgisayarda çıkan “Varan 2” ne idi? Bu da Baykal Varan 1 ile ikna edilmezse mi kullanılacaktı?

Şimdi CHP de medya da , Oda Tv muhabiri İklim Bayraktar’ın açıklamaları ile çalkalanıyor. CHP’nin seçimler öncesi iklimi fena bir şekilde parçalı bulutlandı. Arkasına sağnak gelir mi, sel götürür mü, henüz belli değil. Kılıçdaroğlu hala aile sigortası ile seçim kazanacağını sana dursun.

Baykal, İklim Bayraktar’ı taciz etmiş, sözüm ona mağdure İklim bu taciz olayını Kemal Kılıçdaroğlu, Gürsel Tekin ve eski Yarsav Başkanı Ömer Faruk Eminağaoğlu ile paylaşmış, ayrıca “elimde bir Akpartili’ye ait “bel altı” bilgi, belge var, teknik ekipman sağlayın da dinlemeye alalım, ifşa edelim” demiş. Kemal Kılıçdaroğlu da “biz teknik servis sağlayıcı mıyız, kendin yap” demiş. Baykal’a da bu taciz konusunu söylememiş, çünkü ciddiye almamış!...

Vay be Amerikan filmlerine taş çıkartacak bir seri film olur. Siyasetçi, gazeteci, seks, taciz, bel altı şantajlar, tuzaklar, dinlemeler, çıkar ilişkileri…hepsi birden nefes kesen bir aksiyon filmi…adı da “İklim”…orijinal adı “Climate”.

Söz konusu Ergenekon ise Baykal bile teferruat demiştim, şimdi Kılıçdaroğlu teferruat durumuna düştü. Bu CHP’den ne köy olur ne da kasaba, kırk fırın ekmek yeseler değil iktidar olmak, muhalefet bile olamazlar.

2010 Ulusal Medya Planı diye seçimler öncesi bir kaos yaratma planı hazırlanıyor ve bu plan devreye sokuluyor. İçinde yok yok, Erkenekon’un medyayı nasıl kullanacağı, nasıl bir psikolojik baskı yaratılması gerektiği, ortaya atılacak iktidar karşıtı sloganlar v.s. Kısaca “Balyoz darbe planının medyacası”...yapım Ergenekon gözcüleri ve sözcüleri!

Oda Tv muhabiri İklim Bayraktar taciz açıklamalarında bulunurken bir söz ediyor, diyor ki “Soner Yalçın’ın teknik takibine takılanlar”…kimdir bu Soner Yalçın, gazetece mi yazar mı yoksa polis mi, ajan mı? Gazeteciliği bir yana bırakmış, teknik takip yapıyor! Nazlı ılıcak’ın, Güneri Civaoğlu’nun özel hayatlarını dinlemiş, daha kim bilir kimler var, bunlar basına yansıyanları. Sonra da Kılıçdaroğlu çıkıyor bu Soner Yalçın’ı savunuyor… Allah akıl fikir versin!

Yok böyle bir rezalet, kimin eli kimin cebinde, kimin kulağı kimin telefonunda, hangi gizli kamera kimin odasında belli değil, ahlaksızlık diz boyu iken bir kısım medya da halen basın özgürlüğü diye ahkam kesiyor. İçinizdeki çürük elmalar ne basın özgürlüğü bıraktı ne de medya etiği…siyasetçi ile birlikte el ele karışmadıkları pislik kalmamış.

Ergenekon’u sulandıralım derken, bu iğrenç zihniyetin bir gün ağına düşeceğiniz hiç aklınıza gelmedi mi?

İklim Hanım’da çıkıp TV lere kabadayı kabadayı röportajlar veriyor, ailesinin ve çocuğunun mağduriyetinden bahsediyor…hayret!

Bu mudur gazetecilik? Bu mudur siyasetçi olmak?

Rezalet...

Hani Ergenekon nerede diyenlere kapak olsun…

Hangi basın özgürlüğünden bahsediyorsunuz siz?

2011-03-07T07:12:00.003+02:00

Bizim “sorunlu” medyamız artık biraz da “sorumlu” olsa, diyorum…

Nedim Şener ve Ahmet Şık’ın polis tarafından göz altına alınmaları ve savcılığa verdikleri ifade sonrasında Ergenekon terör örgütü üyeliği iddiası ile tutuklanmak üzere mahkemeye sevkedilmeleri sürecinde medyada yoğun bir şekilde basın özgürlüğü üzerine tartışmalar başladı, köşe yazıları kaleme alınıyor, fikirler yürütülüyor.

Gözaltılara ilişkin olarak bence en dikkat çekici yazılarda, Hasan Cemal “Evet, günlük deyişle lafı uzatmanın âlemi yok. Son Ergenekon dalgası ile yaşananların kısa yorumu şudur: Basın özgürlüğüne darbe!” derken, Can Dündar “Özeleştiri” başlıklı köşe yazısında “Geç kaldık. Aslında çok önce haykırmalıydık tepkimizi” dedi ve ağzına siyah bant takarak gözaltıları protesto mitingine katıldı. Nuray Mert’in bugünkü köşe yazısının başlığı ise “Doğru bildiklerimizi özgürce yazamayacaksak, yazmanın anlamı yok! ”, yazının içeriği yok, boş beyaz bir sayfa karşılıyor sizi. Bunlar ve benzeri yazılardaki söylemleri haklı bulmakla birlikte geç kaldıkları görüşündeyim.

Konu basın özgürlüğü;

Medyanın özgürlük talebi, Nedim Şener ve Ahmet Şık’ın gözaltına alınması ile ayyuka çıktı. İster candaş ister yandaş olsun her kesimden basın mensubu “basın özgürlüğü” konusunu diline pelensk etmiş durumda. Çünkü kendilerini mağdur hissediyorlar ve sıranın bir gün kendilerine geleceği endişesini taşıyorlar. Medyanın, basın özgürlüğü taleplerinde samimi olduklarını düşünmekle birlikte; aklınız başınıza yeni mi geldi diye de sormadan edemiyorum.

Medyamız yeteri kadar demokrasiyi savundu mu ki şimdi sıranın bir gün kendilerine geleceğinden endişe duymaya başladılar. Bir ülkede demokrasinin yerleşmesi için medya en önemli unsurdur. Bizim medyamız ise genelde kendine demokrattır. Özgürlük talep ederken bu talebin beraberinde sorumluluklar da getirdiğini ne yazık ki bilmeyen ya da bilmezden gelen medya patronları, genel yayın yönetmenleri, gazeteci ve köşe yazarlarının olduğu bir medyadan söz ediyorum. Siyasetçi ile mefaat ilişkisi içinde, asker ile haşır neşir, toplum mühendisliği yapmakta en uzman, halkı korku, kin ve nefrete sevkeden bir medya ile demokrasi ne kadar savunulabilir ki? Hal böyle olunca medyanın basın özgürlüğü diye sokaklara dökülmesi de çok komik ve anlamsız geliyor bana.

Elbette medya demokrasi adına eleştiri yapacak ancak bizzat siyasetle uğraşırsa işte böyle kötü sonuçlarına da hazır olacak. Kendini polis, asker, savcı, hakim yerine koyan medya mesupları hiç yok mu aranızda…istemediğiniz kadar var!.

Medya, demokrasinin gelişiminin ve ilerlemesinin temel kaynağıdır. Sen kendini her noktandan politikaya, devlete eklemlemişsen, demokrasi ne yapsın, nasıl yeşersin? Basın özgürlüğü için önce demokrasinin ilerlemesine katkıda bulunacaksın. Demokrasiyi herkes için değil, sadece kendi menfaatlerin için talep etmişsen, şimdiye kadar sadece yazıları ve düşünceleri nedeniyle hapislerde çürüyen yazarlara ve gazetecilere bir kere olsun kamu vicdanı oluşturmaya çalışmamışsan, düşünceleri için mağdur durumda olanlara şimdiye kadar arka çıkmamışsan, kusura bakmayın ama bu basın özgürlüğü size çok bile.

Hangi basın özgürlüğünden bahsediyorsunuz siz? Sorumsuz özgürlük olur mu?

Bir yanda yaptığınız her haberde, yazdığınız her yazıda iftira atacak, yalan söyleyeceksiniz, darbelere katkıda bulunup muhtıraları destekleyeceksiniz, toplumu kendi çıkarlarınız doğrultusunda yönlendirip birbirlerinizi suç örgütlerine hedef gösterecek, devlet ihalelerinden pay kapmaya çalışacaksınız, diğer yanda basın özgürlüğü diye sesinizi yükselteceksiniz! Sizi bu kamuoyu ciddiye alır mı? Önce prensip ve sorumluluk sahibi olacaksınız… basın özgürlüğü sadece sloganlarla talep edilemeyecek kadar önemli çünkü.

Basın özgürlüğü ile ilgili olarak Ergenekon ya da son tutuklanmalara hiç girmeyeceğim. Zira yaşananların seçim öncesinde “Türkiye’de basın özgürlüğü yoktur” sloganının atılması için tamamen bir manüplasyon olduğunu düşünüyorum. Sonuçta yargı da işini yapacak.

Sonuç olarak “demokrasi için basın özgürlüğü mü yoksa basın özgürlüğü için demokrasi mi gerekli” diye sorarsak basın özgürlüğü için önce demokrasi gereklidir. Demokratik olmayan bir ülkede basın özgürlüğünden bahsetmek abesle iştigaldir. Ancak demokratik bir ortamda özgür gazeteci olunabilir.

Bizim “sorunlu” medyamız artık biraz da “sorumlu” olsa, diyorum…

Ortadoğu’daki isyanlar yoksulluğun kader olmadığını söylüyor

2011-02-21T07:49:00.001+02:00

Yıllardır var olanla yetinen, rehavet içinde yaşayan ve bir türlü “gelişmekte olan” ya da “az gelişmiş” ülke halkı statüsünden bir adım daha ileriye gidemeyen Afrika ve Ortadoğu halkları bir bir isyan ediyorlar.

Tunus’ta başlayan halk isyanları Kuzey Afrika ve Ortadoğu’da dalga dalga yayıldı. Ne oldu da bu halklar yıllar sonra rehaveti bırakıp sokaklara döküldüler? Neydi onları canları pahasına meydanlarda toplayan, yönetimlere ve yıllardır hüküm süren baskıcı iktidarlara baş kaldırtan nedenler?

Tunus, Mısır, Yemen, Cezayir, Lübnan ve Libya gibi ülkelere baktığımızda görünen tablo; yıllardır değişmeyen despot ve katı devletçi iktidarlar, toplumu dışlayan, halka hep tepeden bakan devlet başkanları, biat kültürüne alıştırılmış halklar, kısıtlanan özgürlükler, hapishanelerde binlerce düşünce suçlusu ve anti-demokratik çadır devletleri…

Bu tabloya eklenecek diğer ve de bence en önemli neden; yoksulluk, işsizlik ve gelir dağılımındaki adaletsizlikler…İşte Arap halklarının canına tak dedirten ana nokta bu.

Bu ülkelerde nüfusun yüzde 30’u yoksulluk sınırın altında yaşıyor. İşsizlik oranı ise neredeyse yüzde 40 larda. Üniversite mezunlarının yarısı iş bulamıyor. 82 milyonluk Mısır’da toplumun yüzde 40’ı günde 2 doların altında kazanıyor. 42 yıldır Muammer Kaddafi’nin çadır devleti yönetimindeki Libya’da halkın üçte biri fakir ve bu fakir halk biat zihniyeti ile terbiye ediliyor.

Küresel ekonomik krizden çok fazla etkilenmeyen bu ülkelerde, petrol tarlalarının gelirleri baskıcı iktidarlar ve yandaşları arasında paylaşılıyor, yolsuzluk kurumsallışmış, ekonomik büyümeler sokağa yansımıyor. İstihdam yaratmayan ekonomik büyüme, halkın cebine yansımayan milli gelir artışları tabii ki gelir adaletsizliğini de beraberinde getiriyor. Gücü elinde bulunduran iktidar sahipleri ve yanlarındakiler zenginleşirken halk gitgide yoksullaşmış.

Arap halkı günümüzün vazgeçilmez teknolojisi internet ile tanışmış, dünyayı izliyorlar ve kendileri ile üst tabaka arasındaki korkunç uçurumun farkına varıyorlar…işte rehaveti üstlerinden atmalarının ana nedeni bu. Bence demokrasi talebi ikinci sırada geliyor. Zira insanın karnı açsa düşüneceği ilk şey önce karnını doyurabilmektir. Karnı tok olan insan insanlık onuru için daha kolay mücadele edebilir.

Tunus’ta kendini yakarak isyanları fitilleyen kişi de yoksuldu, açtı. Baskıcı rejimlere direniş bilincinde bile değildi henüz. Bilmiyordu ki yoksulluğunun nedeni yıllardır ekonomik büyümüme sağlıyoruz diye ceplerini dolduran despot iktidarlardı.

İnsanın doğasında vardır, kendini hep bir üstündeki ile kıyaslar. Düşünün ki; bir ülkede nüfusun %20’si toplam gelirin yaklaşık %50 sine sahip. O ülke halkı ki yıllarca sosyal adaletsizliğin ve adil olmayan gelir dağılımının girdabında boğulmuş kalmış. İşte bu çürük sosyal yapı elbet bir gün patlak verecekti!

Sonuçta olan oldu, Arap halkları rehavetten sıyrıldı, biat zihniyetini ayaklarının altına aldı ve kendi dinamizmini farketti. Kitlesel olarak kollektif tavır sergileme cesaretini gösterdi. Değişimin dinamiğinin kendisinde olduğunu fareketti. Bugüne kadar umutları yoktu ancak bugünden sonra yoksulluğun kader olmadığını anladı.

Dünya da gördü ki; artık Ortadoğu ve Afrika’da hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. İsyan nedir bilmeyen halk toplulukları yok artık. Halk isyan etmeyi biliyor, hakkını aramayı biliyor. Yıllardır süren baskıcı rejimler bir bir çatırdıyor. Özgürlük, iş, aş telepleri için insanlar günlerce meydanlarda yattılar.

Teknolojinin gücünü unutmayalım…İnsanlar sadece devlet otoritesi altında örgütlenmiyorlar, bağımsız örgütlülük teknoloji sayesinde yayılıyor. Bu demektir ki artık daha özgürlükçü, daha demokratik sistemlerin kurulabilmesi için internette bir kıvılcım yeterli olabiliyor.

“Oryantalizmin sonu geldi” diyebilmek için henüz erken. İsyanların sonucunda oluşan yeni yapılanmaların sadece bir makyaj yenileme mi yoksa kesin bir değişim mi getireceği henüz net değil, bunu zaman gösterecek. Ancak görününen o dur ki bundan böyle batı dünyası artık “doğulu toplumlar” olarak küçümseyici bir nitelendirme yaparken bir kez daha düşünmek zorunda kalacaklar.

Birey odaklı yönetimler er ya da geç devlet merkezli iktidarların yerini alacaktır.

Yeter ki birey kendisine her dayatılanı kader olarak görmesin!

Facebook, Twitter, Google insanları salaktivist mi yapıyor?

2011-01-27T19:25:00.002+02:00

Sosyal ağlardaki “kalabalık etkisi” ile oluşan kollektivist sanal yaşamın toplumsal gücü artıracağı düşünülürken tam tersi toplumu iyice ayrıştırdığı ve bireyleri yaşamdan izole ettiği görüşü ağırlık kazanmaya başladı.

Son günlerde dünyada bazı etkin sosyologların tartışma konusu haline gelen “siber şüphecilik (cyber-scepticism)” ve “birlikte yalnız(together alone)” kavramları ile ilgili olarak yayımlanan makaleler ve kitaplarda artış gözlemlenmekte.

Guardian’da Paul Harris tarafından kaleme alınan yeni bir makalede “sosyal ağlardaki insanların siber-şüphecilik eğilimlerindeki artışın, insanları birleştirme yerine daha da ayrıştırdığına” dikkat çeken görüş ve kitaplardan söz edilerek, Facebook ve Twitter’in insanları yalnızlaştırıcı, gerçek yaşamdan izole edici etkileri konusunda sosyal ağlara karşı akademik atakların hızlandığından bahsedilmiş. (Paul Harris, Guardian 22.01.2011)

Sosyologlar, Twitter, Facebook ve anlık mesajlaşma servislerindeki yoğunlaşmayı bir çeşit “modern delilik” olarak nitelendirerek, insanların bu çılgınlıktan ne şekilde etkilendiklerini ve bu etkilerin sonuçlarını yorumluyorlar. MIT profesörü Sherry Turkle, “Together Alone (Birlikte Yalnız)” isimli kitabında sosyal ağlara karşı bir savaş başlatmış durumda. Modern deliliğin bir patolojik bulgu halinden çıkarak insanların tipik davranışları haline dönüştüğünü, teknolojinin insan yaşamını ele geçirdiğini ve sosyal ağlardaki paylaşımların “insanları daha az insan” yaptığı görüşünü savunuyor. Siber-gerçeklik içinde insanların gerçek yaşamda sadece kötü bir taklidinin kaldığını, insanların gerçek yaşamdan izole olduğunu ifade ediyor.

Sosyologların üzerinde durduğu diğer bir konu ise; Google’ın insanları aptallaştırması ve düşünme gücünü yok etmesi. Google üzerinden bilgiye bunca kolay ulaşım, insanların araştırmacı yönünü yok ediyor, düşünme tembeli haline getirerek aptallaştırıyor.

“Slacktivist”…sosyal ağlarda yeni insan tiplemesi. “Slactivist bir nesil yetişiyor” diyor uzmanlar. Biz buna “salaktivist” de diyebiliriz. Facebook, Twitter gibi sosyal paylaşım sitelerinde oturduğu yerden dünyayı kurtaracağını sanan insanlar topluluğu! Gruplara katılımlar ve paylaşımlar ile neyin ne olduğunu anlamadan, bilmeden bir fikri ya da görüşü savunan “kalabalık etkisi” altında kalmış insanlar. Tüm bunlar “modern delilik” kapsamında değerlendirilmekte. Ayrıca slactivizm insanları beyin tembeli yaparken, slactivistlerin tıkları devasa bir sosyal ağlar ekonomisi yaratıyor.

Tamam, sosyal ağlarla iletişim, internet, bunların hepsi olması gereken şeyler ancak bizler sosyal ağlardaki iletişimlerin bizi azaltmasına daha fazla izin vermemeliyiz. Modern deli olmak istemiyorsak daha ilham verici, geliştirici, kalabalıkların içinde yalnızlaştırıcı değil bireysel olarak gücümüzü daha çok hissettiren iletişimlere ihtiyacımız olduğunu eni konu düşünmeliyiz.

Sosyal ağlarda iyi bir paylaşımcı olmak değil, gerçek yaşamda iyi bir insan olabilmek daha önemli. Bilgili görünmek yerine gerçekten bilgili olmak entelektüel geleceğimiz için gerekli.

Bir cafede oturup laptopundan ya da iPhonundan sosyal paylaşım sitelerinde üleşerek sosyal olmaya çalışan bir insan, ne içtiği kahvenin tadına varır ne de etrafındaki insanların ne de sahici yaşamın…Keza evde de aynı şey söz konusu!

Sahiden var olanın peşinden gitmek yerine bir camın arkasından görünene koşmak bizi azaltıyor, insanlığımızı yok ediyor, sanal zombi yapıyor…üstüne de “salaktivisit” oluyoruz.

Modern deliliğe dikkat…!

Yılbaşı'nda çöp toplayan adamla birlikte çöpten nefes topladım

2011-01-03T07:45:00.004+02:00

Ne mutlu, ne güzel, ne hoş bir görüntü, ne kadar medeni! …Nişantaşı’na kırmızı halılar serilmiş, Abdi İpekçi Caddesi boydan boy kırmızı halı, her yer ışıl ışıl, her yerde yılbaşı süslemeleri. Nişantaşı pür makyaj, yılbaşı makyajı. Yakışmış doğrusu, hakkını vermek lazım, Paris’in Şanzelize’sinin tıpkısının aynısı olmuş.

Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül, bu yılbaşı makyajı için açmış kesenin ağzını, diyor ki “arkadaşları sırf inceleme yapsın diye Paris’e gönderdim”, arkadaşlar da hakkını vermiş, abartının dibine vurmuşlar…güzel, güzel.

Yok, seçkin elitistler diye sosyolojik irdeleme yapmayacağım… derdim Nişantaşı’ndaki yılbaşı makyajı ve yılbaşı eğlenceleri değil, sonuçta severiz debdeyi, şaşayı, gösterişi. İstanbul’u böyle göstermek isteriz, siyah üstüne taktığı kırmızı kaşkolü ile afralı, tafralı.

Bir arka sokağına, hadi üşenmeyin biraz daha ilerisine gidin, o afra tafra aniden tuhaflaşır, neşeli çığlıkların yerini ritmik bir sessizlik, şıkırtının yerini solgun bir beniz alır, grilik kol gezer yılbaşının arka sokaklarında. Evlerden portakal, mandalina kabuklarının kokusu, belki de bir beyaz leblenin ağızlardaki tıkırtısının sesi gelir.

Normaldir !… bu dünyada her yerin bir seçkini bir de düşkünü vardır, İstanbul’da da vardır, Şanzelize’de de.

Ortak yanları yok mudur, elbette vardır…hepsi de “yeni yılda sağlık ve mutluluk” dilerler birbirlerine, seçkin de sevinir, düşkün de…niye sevinilir onu da anlamış değilim, bir yıl bitti yeni bir yıl geldi diye. Sonrada serzenilir “Ne zaman yaşadım bunca yılı, ne zaman tükettim?”, tuhaf doğrusu…

Derdim ne Nişantaşı, ne yılbaşı makyajı, ne de portakal kabuklarının kokusu. Derdim başka…

Yılbaşı gecesi yani dün gece, biraz da sıkıntılıyım, hatta birazdan da öte…bir dolu sorun, bir dolu düşünce beynimin içinde cirit atıyorlar. Zaten 2010’a çok kötü girdim, öyle de sürdü. Şükür yani nefes alıyoruz, tamam da, nefes alabiliyor olmakla hallolmuyor işte, nefesin yanında moral de lazım insana. Bir gün sonrasında neyle karşılacağının belirsizliği içinde olunca dar geliyor bazen evin de yaşantın da. Ortada uzayıp giden dar ama taşlı bir yol, sonunu göremiyorsun, haliyle endişe modunda yaşıyorsun.

Tam da böyle bir ruh halindeyken dışarıda birden bire havai fişekler patlamaya başladı, 2011’e giriyor insanlar. Ben bu sıfır noktasında kalayım istiyorum, bir saniye bile geçmesin ne olur.

Kopuk, havai fişeklerin patırtısından yaprak gibi titriyor balkonda. Zavallı hayvan, o kocaman kapkara cüssesine bakan da korkar. Korkunun cüsse ile alakası yok tabii ki, korktun mu korkuyorsun işte…ne kadar güçlü görünsen de endişelere engel olamadığın gibi. Zaten iyice birbirimize benzemeye başladık.

Kendimizi sokağa attık, biraz hava alalım, daralan nefesimizi genişletelim diye. Karşıdaki parkta birkaç genç bira içiyorlar, müzik dinliyorlar, kendilerince eğleniyorlar. Sokak ıssız, evlerde portakal yemeye devam ediyor insanlar, yılbaşı portakalları, yanında beyaz leblebi de vardır belki.

Bir karartı var çöp konteynırının yanında, eski püskü bir bisiklet, her yanından torbalar, bişeyler sallanıyor. 30-35 yaşlarında suratını seçemediğim bir adam, çöpten kağıt, plastik şişe v.s topluyor.

- iyi geceler hemşehrim…

Mutlu yıllar diyemiyorum, çünkü tepkisiz duruyor ve çöp ayrıştırmaya devam ediyor. Saat yarımı geçiyor ! Sonra birden bire bire sesleniyor,

- abla köpeği tut, salma sakın!

Kopuk haliyle hareketlenmiş durumda, karanlıkta beni koruyor, içgüdüsel.

- yok salar mıyım hiç yaa, bereketli mi bari?

- var abla işte bişiler...

- ya sana mutlu yıllar dicem de tırstım valla, öyle sessiz kalınca...

- sana da mutlu yıllar abla... (ilk defa çöp karıştırmayı bıraktı, bana baktı)

- kusura bakma, gecenin bu saatinde ne işin var kardeşim çöplerin içinde, tamam anlıyorum ekmek paran da, yani, bu saatte?

- sen ne arıyon abla sokakta, köpekle bi başına!

- hiiççç, nefes almaya çıktık, bunaldıkta...

- ben de nefes topluyom abla, aç kalmamak için nefes topluyom...

(!!!)

- hımm anladım, topla topla hadi, bin nefes olsun sana...

- sağol ablam, hadi sen de evine dön, iti uğursuzu dolanır bu saatte...

- sen de sağol...

Eve döndüm, televizyonda dünyanın her yerinden yılbaşı görüntüleri vardı, İstanbul’dan da…eğlenen insanlar, ışıltılar, havai fişek gösterileri, alkolün dozunu kaçıranların hali, şarkılar, çümbüşler, kırmızı halıların üzerinde zıplayanlar.

Behey insanoğlu, insankızı!

Bildikleriniz yanıldıklarınıza yetmiyor…bi kendinize gelin!

Yattım, uyuyamadım tabii…

(Çöp toplayan adama selam olsun)

Frida Kahlo ve sevmekten vazgeçiş

2010-12-30T07:55:00.003+02:00

Resim sanatına çok özel bir ilgim yok, koşa koşa müzelere giden birisi de değilim, çok ünlü bazılarının haricinde. Resme baktığımda, öyle ressamın hangi duygularla, hangi ruh haliyle figürleri çizdiğini, renklerin ne ifade ettiğini anlamam, tablonun karşısında bir saat oturup, sanatçı ile de bir türlü bütünleşemem…hani derler ya "resim sanki beni içine alıyor”, hiç öyle bir his duymadım. Resimden hiç anlamadım gitti velhasıl…çöp adamı bile zor çizerim, bir yeteneksizlik var bu konuda.

Lakin; Şu satırları buldum, tesadüfen, internette…altında “Frida Kahlo” yazıyordu.

“Sevmekten Ne Zaman Vazgeçtim… Kötü günümde yanımda olmadığın zaman vazgeçtim. Canın sıkıldığında benimle paylaşmadığını, kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğini anladığım zaman vazgeçtim. Bana yalan söylediğini anladığım zaman vazgeçtim. Gözlerime baktığında kalbinle bakmadığını ve bana hala söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim. Her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmediğini anladığım zaman vazgeçtim. Düşüncelerime ve değerlerime değer vermediğin için vazgeçtim. Ağrılarımı dindirecek sıcak sevgiyi bana vermediğinde vazgeçtim. Sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek beni hiçe saydığın için vazgeçtim. Tablolarımda artık kendimi mutlu çizemediğim ve tek neden "sen" olduğun için vazgeçtim. Bencil olduğun için vazgeçtim. Bunlardan sadece bir tanesi senden vazgecmem için yeterli değildi, çünkü sevgim yüceydi.Ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım. Bu yüzden ben de senden vazgeçtim.”

Frida Kahlo’nun ünlü ve yaşarken sanatı ile ünlenebilen nadir ressamlardan olduğunu, Selma Hayek’in oynadığı bir sinema filmi ile öğrenmiştim. Bir de işin magazinel yönü olarak, Madonna’nın bir Frida Kahlo hayranı olduğunu ve tablolarının çoğunun Madonna’nın koleksiyonunda bulunduğunu duymuştum.

Ancak; Frida Kahlo, beni, resimleri ile değil “Sevmekten Ne Zaman Vazgeçtim” sorusu ve yanıtları ile kendine çekti…ne tuhaf, bu kadar ünlü bir ressamın resimleri ile değil de sözcükleri ile beni etkilemesi, bütünleştirmesi...

Deflarca boşanıp yeniden evlendiği, yine çok ünlü bir ressam olan kocası Diego’ya yazmış bu dizeleri. Öyle tutkulu bir aşkla sevmiş ki; “Başlangıç Diego, Yapıcı Diego, Çocuğum Diego, Ressam Diego, Babam Diego, Oğlum Diego, Sevgilim Diego, Kocam Diego, Dostum Diego, Anam Diego, Ben Diego, Evren Diego” diyerek tanımlıyor O’nu…

Fırtınalı bir evlilikleri olmuş ancak acılar ve fırtınalar asıl Frida’nın kendisinde …

Frida, altı yaşındayken çocuk felci geçirmiş, bir bacağı özürlü kalmış, kendisine "Tahta Bacak Frida" denilmiş. Daha sonra 19 yaşında okuldan eve dönerken bindiği otobüsün tramvayla çarpışması sonucu çok kişinin öldüğü kazada, trenin demir çubuklarından birisi Frida’nın sol kalçasından girip leğen kemiğinden çıkmış. Kazadan sonra hayatı korseler, hastaneler ve doktorlar arasında geçmiş, omurgası ve sağ bacağında acılarla yaşamış, 32 kez ameliyat geçirmiş. Ailesinin teşviki ile sıkıntı ve acıdan kaçmak için resim yapmaya başlamış, annesi yatağının tavan kısmına bir ayna yaptırmış ve o aynaya bakarak oto-portreler yapmış. Sonra yürümeye başladığında sanat ve politika çevreleri ile yakınlaşmaya başlıyor, sosyalistlerin tartışmalarına katılıyor, 1929’da Meksika Komünist Partisi’ne üye oluyor. Resim yapmaya devam ediyor ve bir gün Meksikalı Michalangelo olarak anılan ünlü ressam Diego Rivera ile evleniyorlar.

Eşinin aldatmalarına inat, Frida da Diego’yu pek çok kez aldatmış, zaten çocukluğu da genç kızlık dönemi de hep sıra dışı imiş. Sanatçı kişilikler genelde absürd olur, sıra dışı olmasalar zaten üretemezler dersem çok da haksız sayılmam. Pablo Picasso bile "Biz onun gibi insan yüzleri çizmeyi bilmiyoruz" demiş.

Ama resimlerinden sözcükleri kadar etkilenmedim…resimden anlamadığım için galiba.

Frida, Diego’dan vazgeçme nedenlerini sıralıyor ve sonunda diyor ki “Bunlardan sadece bir tanesi senden vazgecmem için yeterli değildi, çünkü sevgim yüceydi. Ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım. Bu yüzden ben de senden vazgeçtim.” …

Yaşamını okudum ve bunca satır yazdım, Frida’nın resimleri ile değil de sözcükleri ile beni etkilemiş olması…ilginç!

Son döneminde Frida'nın bir bacağı kangrenden kesilmiş. 47 yıllık yaşamının çoğu acılarla geçmiş, sıra dışı yaşamış, yaşamındaki acıları, hüzünleri, tutkuları ve eksiklikleri sanatına yansıtmış…

Bence önce sözcükleri ile sonra da o sözcükleri resmederek acılarını dindirmeye çalışmış…

Ve; Ölmeden önceki son eserinin adını da 'Viva la Vida- Yaşasın Hayat' koymuş…

* İstanbul’da tarihi Pera Müzesi'nde Frida Kahlo ve kocası Diego Rivera'nın eserleri sergileniyor. 20 Mart’a kadar da açık.

* Frida Kahlo’nun biyografisi

* Frida Kahlo’nun resimleri

Demokratik Özerklik mi? PKK totalitarizmine teslimiyet mi?

2010-12-24T07:46:00.005+02:00

Dağlarında halen silahlı PKK militanlarının kol gezdiği, TSK’nın kobra helikopterlerinin uçtuğu bir bölgede siz hangi “demokratik” özerklikten bahsediyorsunuz?…önce silahlarınızı ebediyen susturun!

“Demokratik Özerklik” yeni bir fikir değil… Demokratik Toplum Kongresi (DTK)’nin Diyarbakır’da düzenlendiği Çalıştay her ne kadar ilk olsa da, fikrin 4-5 yıldır konuşulduğu daha doğrusu ilk defa Abdullah Öcalan tarafından mahkeme aşamalarında açık açık dile getirildiği biliniyor.

Ancak bu konunun neden birden bire alevlendirildiğini anlamak zor. Zamanlamadaki bu telaş neden? Fikrin içeriği neden alalacele gündeme servis edildi ?

Tamam, tabiiki tartışılması en elzem konu, hem de tüm boyutları ile, ancak Cuma günü Genel Kurmay iki dillilik konusunda ulus devletten yana taraf olduğunu (yine kapsama alanı dışına taşarak ama bu sefer hemen hemen hiç kimsenin önemsemediği) bir e-muhtıra ile ilan ediyor, bakıyorsunuz aynı günlerde DTK Çalıştay’a başlıyor ve ertesi gün “Demokratik Özerklik” şimşek hızıyla gündeme oturuyor, Meclis Başkanı’nın karşı çıkışı da durumu soslandırıyor.

Türkiye’deki bu politik salvoların hızına şaşırmamak mümkün değil…keşke aynı hızı çözüm üretmekte gösterebilseler!

Abdullah Öcalan’ın bir zamanlar şöyle bir şeyi savunduğunu hatırlıyorum; “toplum buna hazırlıklı değilse, özerklik demokrasi getirmez, totaliter yapıyı daha da güçlendirir”…şimdi birden bire özerkliği demokratik bir yapıya büründürmüş, İmralı’dan emri vermiş, DTK ve BDP de uygulayıcıları olarak düğmeye basmışlar…tabii ki seçimler öncesinde zamanlama onlar için çok uygun, ama Kürt halkı için aynı uygunlukta mı bakalım? Ya da özerkliğin, demokrasi boyutu yeteri kadar hazır mı?

Öyle ya, daha ana dil gibi en insani, en demokratik hak bile açıklığa kavuşmuş değilken sen yirmi milyon Kürt nüfüsunun adına Kürt halkının neyi isteyip neyi istemediğini sormadan, demokratik talepleri tamamen halletmiş gibi, şimdi çıkıp siyasi bir yapılanmadan söz ediyorsun? Üstelik bir zamanlar özerklik fikrinin totaliter yapıyı da beraberinde getireceğini savunmuştun? Bir zamanlar “demokratik cumhuriyet” derken, ne oldu da özerkliğe döndün? Doğu’daki ekonomik zemin yeteri kadar cazip gelmedi galiba!

Özerklik konusu her boyutu ile tartışılmalı, sonuna kadar da merkezi yönetimin daraltılarak, yerel yönetimlerin güçlendirilmesi gerektiğini savunuyorum. Ancak ne Türk ne de Kürt, halkların üzerinde dayatmacı bir vesayet ile kaderlerini tayin etmeye kimsenin hakkı olmadığını da savunuyorum.

Demokratik özerklik, federasyon ya da ayrılma, tüm bunlar ancak ve ancak barışın dili ile konuşulduğunda ifade özgürlüğü kapsamına girer, aksi takdirde Kürt halkını PKK totalitarizmine teslim eder…bence Abdullah Öcalan’ın da istediği bu, sadece “güç”, yoksa Kürt halkının demokratik hak ve özgürlükleri değil…Demokrat Kürt aydınlarının da bu PKK totalitarizmine karşı olduklarını biliyorum.

Gelelim demokratik özerklik meselesine; Türkiye 200 yıldır merkeziyetçi bir idari yapı ile yönetiliyor ve bu idari sistemin güncellenmesi şart. Çünkü haklar ve kaynaklar adil bölüştürülemediği gibi, artık fiziki sınırların önemini yitirdiği küresel düzende merkezi yönetimli ulus yapılanmalarının adil ve hakça bir düzen sağlamaları da imkansızlaşıyor. İnsan odaklı yerel yönetimlerin mutlaka güçlendirilmesi gerekiyor. Devlet için var olan toplum yerine, insan için var olan yerel yönetimlere dönüşmek artık kaçınılmaz.

Adem-i merkeziyetçi yapı denilen bu sistemde, merkezi hükümetin yetkileri azaltılarak, yerinden yönetim ve bireysel girişim ilkeleri esasına dayalı bir yönetim tarzı söz konusu. Örneğin şu anda Almanya’da, Fransa ve İspanya’da uygulanıyor, bölgelere ayrılmışlar ve mümkün olduğu kadar her bölge kendilerini ilgilendiren kararları kendileri alıyor. Bölge meclisleri var, seçimle iş başına geliyorlar ve genel seçimlerle de merkezdeki ana meclise milletvekili olarak girebiliyorlar. Türkiye’de bu sisteme geçilmesi elzem ve zaten AB uyumu için de şart.

AKP iktidarı 2004 yılında “Kamu Yönetiminin Yeniden Yapılandırılması Kanunu” taslağı hazırladı, kanunlaştırmak için yeteri imzayı topladı ancak dönemin Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer ulus devlet yapısına uymuyor diye veto etti! Milliyetçi, ulusalcı reflekslerle verilmiş bu yanlış kararlar çözüm getirdi mi? Hayır…bakın şimdi demokratik özerklik yeniden gündemde. Ancak bu defa Kürt halkının talebiymiş gibi bir siyasi dayatma ile.

Ancak DTK ve BDP tarafından ısıtılıp ısıtılıp öne sürülen demokratik özerklikten bu kastedilmiyor. Bana göre kendilerince doğuda bir Kürt alanı belirliyorlar ve bu alanda kendi siyasi güçelerini empoze etmek ve denetim altına alabilmekten başka bir amaca da hizmet etmiyor.

Devleti artık beklemeyeceklerini, tek taraflı olarak demokratik özerklik ilan edeceklerini bildirmeleri de Kürt halkının demokratik hak ve özgürlük taleplerinden ne kadar uzak olduklarını, yine aynı telaşla bayrak, sembol v.s önermeleri ile seçim öncesi ortamı provake etmekten başka bir amaçları olmadığını ortaya koyuyor.

Bazı kendinden habersiz solcular da buna çanak tutuyorlar, yine PKK ile aynı düzlemde buluşmaktan hiç gocunmuyorlar, tıpkı derin devletin PKK ile aynı düzlemde buluşması gibi!

Kürt halkının demokratik hakları ve bölgenin kalkınması için özerk yerel yönetim projelerinin hayata geçirilmesine acilen ihtiyaç var, bu konuda AKP’nin yavaşlığını da anlamak mümkün değil.

Onca acı tecrübe yaşadık, binlerce insan öldü, milyarlarca dolar heba oldu. Tabiii demokratik özerklik her yönü ile tartışılmalı, Türkiye için en uygunu model ne ise ve her iki halkın da ortak mutabakatı ile uygulanmalı. Halkların onayını almadan uygulanacak her tür model dayatmacı ve vesayetçi olmaktan öte bir anlam ifade etmeyeceği gibi, ne kürt ne de Türk halkına bir fayda sağlamayacaktır.

Şahinlerin “güç ve iktidar ” hırsına alet olmayalım…

CHP iktidarı mümkün mü? “Endişeli modern” haliyle hayır

2010-12-21T07:35:00.004+02:00

Futbol ve siyasette sahada attığın çalım sayısına değil kaleye attığın gol sayısına bakılır…bizim memlekette skor önemlidir, yani sonuç!

Kemal Kılıçdaroğlu, Kurultay’da sadece parti liderliğini sağlamlaştırdı, şimdi iki ayağı birden yere basıyor denilebilir. Önemli olan bundan sonra adımlarını nasıl atacağı. Seçime 6 ay kala, çok kısa bir sürede emeklemeden direk yürüyebilmek, bilmem bana pek olası gelmiyor, gerçekçi olmak lazım.

Şimdilik medya Kılıçdaroğlu’nun adım atacağı yolları temizlemekle meşgul…Kurultay sonrası yorum ve haberlere bakılırsa, Kılıçdaroğlu’nun söylemlerinden 41 hedef çıkarılmış ve yolun kenarına dizilmiş, coşkulu ve umutlu yorumların yanı sıra ketum söylemler de var…Görünen o dur ki medya, Kılıçdaroğlu’na bir yol hazırlıyor ama bu Kılıçdaroğlu’nun “3. yol” una uyar mı uymaz mı, seçim sonrasında belli olacak.

Baykal ve Sav’ın da bu yolda engel olmaya pek niyetleri yok gibi ancak pusuda bekliyorlar, ne de olsa bugüne bugün onlar statükonun muhafızları!

Peki, CHP’nin Kılıçdaroğlu ile iktidar olma şansı nedir?

Önümüzeki seçimler için bence şansı yok, sadece mevcut oy oranını belki 4-5 puan artırabilir, ama 276 milletvekili çıkarmak için gerekli yüzde 44'e ulaşması neredeye imkansız. “Gelecek maçlara bakacağız” diyeceklerdir, şimdiye kadar ettikleri veya edecekleri içinde en akıllı söylem de bu olacaktır. İşte o gelecek maça kadar ki sürede ne kadar “halk” olacaklar, ne kadar kimi kucaklayacaklar, hani lafını bile etmiyor dedikleri Kürt, türban, ekonomi v.s ciddi sorunlarda ne kadar başarılı olacaklar ve iktidara kesin aday haline gelebilecekler, işte o zaman belli olacak.

Çözümlerin ayağa yere basıyor ise, altı üstü dolu ise, Kılıçdaroğlu da yürümeye başlar. “Adım Kemal, her sorunu çözer” gibi farazi bir yaklaşım gerçekten komik değil, komik ötesi olur. Tıpkı “arkadaşlar daha hazırlanıyorlar” yaklaşımı gibi bir komiklikte yani.

Dünyada sadece hayallerin pazarlanması aşaması çoktan bitti, dünya somut değişimler, elle tutulur gözle görülür hedefler peşinde, teknoloji de bu hedefleri çok görünür kıldı. Türkiye’de herkes her konuda artık bilgi sahibi. Kılıçdaroğlu’nun uzanmaya çalıştığı köylü de, sermaye sahibi de, işveren de, öğrencisi emeklisi de, Kürdü Alevisi, türbanlısı türbansızı, işçisi memuru…herkes her şeyin farkında, hayallerin karın doyurmadığını dünya ile birlikte biz de anladık…inanın CHP’nin bunu görüyor ve farkediyor olmasını canı gönülden istiyorum. Zira çifte standartlı AK Parti iktidarı, nabızlara şerbetin dozunu gerçekten de kaçırmış durumda. Neden? Adam gibi muhalefetsizlikten…

Ama şu da var; AKP bu işi çok iyi öğrendi, tv de kim ağlayacak, kim hesap soracak, medyada kim manüplasyon yapacak, vizyon nedir, liderlik nasıl olur, bu işleri öğrendiler…iktidar kalabilmenin yöntemlerini deneye yanıla buldular, dünyadaki değişim rüzgarını da arkasına alarak yürüdüler…ama yoruldular, bunun gözden kaçar bir yanı yok.

CHP’nin iktidar olabilmesi için AKP’nin üstünde bir performans göstermesi gerekiyor, AKP’nin 8 yıl önceki başladığı noktada bile değil CHP. Devletin resmi partisi imajı ve bu imajın getirdiği tüm olumsuzluklar, CHP’nin en az 30 yılını aldı götürdü…ondandır samimi, halkın içinden bir lidere bunca coşkuları. Kemal Kılıçdaroğlu’nun liderliğini CHP tabanına kabul ettirebilmesi bile ne kadar zor oldu, aylardır dün dediğinden bugün vaz geçirttiler adamcağızı…neyse böyle böyle öğreniyor, öğrenecek.

İktidar ile kavga hallerinden vazgeçmeliler…çünkü rakip kavgaya tecrübeli. Yolsuzluk, yoksulluk iddiaları ile muhalafet etmek AKP nin ekmeğine yağ sürmekten öte bir şey değil. Daha ciddi yaklaşımlar lazım, Kürt sorununda, baş örtüsü konusunda, ekonomi de ayağı yere basan projelerle gelerek halkı inandırmaları lazım…Kentliyi köylüyü kaynaştırmak, refahı tabana yaymak lazım.

Velhasılı kelam; CHP nin iktidar olabilmesi için bir fırın ekmeği önce üretebilmesi sonra da yemesi lazım, arkasından da hazmetmesi tabii ki…

Ha bir de “endişeli modern” kavramından bir an önce uzaklaşabilirse ne ala…Sn. Binnaz Toprak, CHP ile halkı kaynaştırmak için daha uygun bir kavram üretebilir, mesela…

“endişesiz birey”…olabilir mi?

Yumurtacı gençliğin bireysel varoluş sorunu

2010-12-10T12:36:00.002+02:00

Bireysel olarak varoluşunun farkında olamayan gençlik, yumurta ile bireysel duruş sergiliyor!

Bireysel duruş sergileyebilmek için önce ne olduğumuzu, bireysel varoluşumuzun ne ifade ettiğini kavramış olmak lazım…Eğer ki gençlik bunu kavrayabilirse, bireysel duruşlar sergileyebilmek için argumanlarının ve protestolarının haklılığını da savunabilirler.

Aksi takdirde, “yumurtacı gençlik” olmaktan bir adım öteye gidemezler, haklı iken haksız konuma düşerler, siyasiler arasında pin pon topu olmaları da cabası.

Görüyorsunuz; gençlerin protestoları için ‘demokratik haklarını kullanıyor’ diyenler, kendileri protesto edilince hemen ‘faşist’ damgasını yapıştırdılar. Dün ‘türbanla üniversiteye girebilmek en tabii demokratik haktır’ diyenler, bugün gençlerin hak talebi için protestolarını şiddetle kınayıp orantısız güç uygulayabildiler.

Elbette örnekler genişletilebilir, demokratik hak ve özgürlükler konusunda iktidar ya da muhaliflerinin çifte standartları bunlarla da sınırlı değil.

Egemen güç olabilme hırsının gözü çok kara…iktidar olabilmek ya da iktidarda kalabilmenin yegane yöntemini tek tip, biat eden insan üretmekte gören bir zihniyetin gençleriydik bizler de, şimdikilerin de bizden farkı yok.

Dün, egemen olma hırsına kurban edilenler bizlerdik, bugün ise gündemdeki protestocu gençlik!

Neden? Çünkü hiçbir zaman bireysel olarak varoluşumuzun ne ifade ettiğini bir türlü kavrayamadık. Ne idik, amacımız ne idi, nerden gelip nereye gidiyorduk,yolumuzun sonunda ne vardı?...bunları hiçbir zaman bilemedik. Bilmemiz istenmedi!

Dünün de bugünün de gençliği resmi ideolojinin tek tip insan üreten fabrika okullarında eğitildi. Resmi tarih her tür yanlışı ile hap gibi yutturuldu. Her zaman iç ve dış düşmanlar vardı, Donkişot gibi hep hayali düşmanlarla savaştırıldık. Tükiye’nin jeopolitik önemi ile şişirildik, işimize yaramayan bir sürü lüzümsuz bilgi ile uyutulduk…

Bireysel varoluşunun farkına varabilmek için gençliğe ne verildi ki şimdi ne bekleniyor?

Yumurta fırlatmışlar, pankartların sopaları ile saldırmışlar, seslerini duyurabilmek adına hepi topu üçbeş slogan atmışlar. Protestocu gençlerin bireysel duruş ve tavır mı sergiledikleri yoksa derin odakların yeniden egemen güç olabilmek ve ara rejim yaratabilmek için yine gençleri mi kullandıkları konusu ayrıca tartışılır.

Meydanlardan ve çok seslilikten korkan bir zihniyetin gençleriydik biz de…bu zihniyet değil miydi meydanlarda her an orantısız güç kullanabilen! …İşte yine varlar!

Egemenlik kurma ihtiyacı, her nereden gelirse gelsin "özgürlükçü" hedefi hiçleştirir. Tek tipleştirmeye, totaliter anlayışlarlara, vesayetçi sistemlere karşı durmak her özgürlükçünün hedefi olmalıdır. Özgürlükçü anlayışın "iktidar yanlısı" ya da "muhalefet yanlısı" olmaz...Özgürlükçü olmak demek, yansız olmak ve bireysel varoluşunun farkına varabilmek demektir.

Gençler üzerinde yeniden bir oyun kurgulanıyor, bu oyuna gelmemeli, eğer ki bireysel duruş belirleyeceklerse önce bireysel olarak var olduklarını ispatlamaları şart.

Aksi takdirde, bugün “yumurtacı gençlik” olarak yaftalanır, yarın yine unutulurlar…

Yumurtacı gençlik olarak anılmak istemiyorlarsa eğer; düzenin ve zihniyetin ne olduğunu iyi kavrayıp, yönlendirmeler ile değil bireysel varoluşları ile kollektif tavır sergilemeleri gerekiyor.

Bilmem anlatabildim mi?

Facebook ile Twitter arasına sıkıştık kaldık, sanal zombi olduk

2010-12-06T20:11:00.003+02:00

Hiç düşündünüz mü bizim neden dünya çapında ses getiren bir bilişim hizmetimiz yok? Neden Facebook gibi bir marka yaratamadık?

Facebook’un kurucusu Mark Zuckerberg, Harward Üniversitesinde öğrenci iken, sadece üniversitedeki öğrencileri bir ağ üzerinde toplamayı düşünmüştü, şu anda geldiği noktaya bakın…marka değerine paha biçilemiyor, tüm dünya Facebook üzerinden sosyalleşme çılgınlığına kapıldı.

Bir garajda Google’ı yaratan iki kafadardan daha mı az akıllıyız yoksa düşünme tembeli miyiz?

Teknolojiyi kullanabilme konusundaki üstün becerimizi neden o teknolojiyi yaratabilme konusunda kullanamıyoruz?

İnternette geçirdiğimiz süre olarak dünyada ikinciyiz, bu süreyi de Facebook, Twitter gibi sosyal ağlarda geçiriyoruz. Dünyada Facebook kullanımında dördüncü sırada olmanın, sosyal medyada bunca yoğunlukla var olmanın Türkiye’de bilişim sektörüne ne anlamda faydası olduğunu hiç anlamış değilim. Çok az bir kesim sosyal ağlarda bilgi paylaşımı yapıyor, insanların çoğu video, şiir, müzik v.s üleşerek sosyalleşeceğini sanıyor.

Evet, belki bunlar da gerekli, ama bize hazır olarak sunulan bu teknolojilere o denli hızla adapte olurken, “ben de yeni bir şeyler öğrenmeliyim ya da üretebilmeliyim” diyen bir gençlik ne yazık ki göremiyorum. Varsa da kesinlikle birilerinin “başıma icat çıkarma” sözleri ile karşılaşıyordur.

Hiç farketmeden kalıplaştırdığımız düşüncelerimiz, alışkanlıklarımız, karakterimiz yaşantımızın her noktasında yeni kararlar almamıza, yeni fikirler üretmemize engel oluyor.

Belki de kültürümüz, aile yapımız, dayatmacı yönetim anlayışımız ve de en önemlisi eğitim sistemimiz bizi kalıplara yerleştiriyor. Ezbercilikten, kopyacılıktan kurtulup bir türlü vizyonumuzu, bakış açımızı ve kendimizi geliştiremiyoruz. Analitik, araştırmacı, yeniliğe açık bireyler olamayınca da bu kalıplaşma ve ezbercilik, ülkenin siyasi ve ekonomik tüm alanlarında da hissediliyor ve bir adım öteye gidemiyoruz.

Hazır olanı çok seviyoruz, tembeliz…Geleneksel statükocu yapımız da yeniliğe, değişime uyum sağlamamıza engel oluyor. Bizim insanımız için “yeni” her zaman soru işaretleri ile dolu, çekiniyoruz. Özgüven eksikliğimiz nedeniyle yaratıcı bir fikrimiz olsa bile öne süremiyoruz.

En iyi yaptığımız şey bol bol lak lak yapmak…lüzumsuz muhabbete hemen dalıyoruz, bir de Facebook ve Twitter gibi aracılar elimizde hazır olunca beyinler iyice dumura uğruyor.

Tüm hayatımız sosyal paylaşım siteleri oldu… Google, Türkiye’de en çok ziyaret edilen 100 siteyi yayınlamış. Listenin en başındaki adres tabii ki Facebook. Onun arkasından live.com ve msn.com geliyor, mynet.com ve video sitesi olan izlesene.com ilk beşe yerleşiyor. Listede Wikipedia 10. sırada, Twitter is 38. Bunun anlamı şu; insanımız sosyal medyaya sıkıştı kaldı, habire üleşiyor, ne paylaşımcı bir milletmişiz diyeceğim ama o da değil zira dışarıda insanlar nerdeyse birbirini boğazlayacaklar.

Facebook ile Twitter arasına sıkışan insanımız, düşünme yeteneğini yitirdi. Zaten düşünce tembeliyiz, iyice sanal zombi olduk çıktık.

Hepimiz internet çağında yaşıyoruz, çoğumuz Facebook üyesi. Ancak çok azımız internet geleceği üzerine kafa yoruyor. İnternetin çok yakın bir zamanda yaşayacağı temel dönüşümlerin içinde teknolojik anlamda üretici olabilecek, ‘benim de bir fikrim var’ diyebilecek kaç insanımız vardır? Haliyle Türkiye’de bilişim sürecine katkıda bulunmak mümkün olmuyor. Katkıda bulunacak birileri çıksa bile, ona sahip çıkacak zihniyet yok!

Zaman zaman Türk bilim adamlarının başarılarını okuyoruz ancak bunların çoğu yurt dışında. Neden yurt dışında? Çünkü orada teşvik ediliyorlar, ortamlar ve olanaklar çok daha iyi, yaratıcılıklarına prim veriliyor. Türkiye’de olsalar kösteklendikleri ile kalmazlar bir dolu da bürokratik engellerle karşılaşırlar.

Devir artık “farklıya ve en iyiye ulaşabilme” devri. Ancak biz hala bilgiyi, yeniliği kopyalayarak kolay yolu tercih ediyoruz, yeni olanın yerine bir başka yeniyi koyabilmek gibi bir çabamız hiç olmuyor.

Biz bu gidişle sosyal ağların ve bilişim sistemlerinin sadece kullanıcısı olmaya daha uzun bir süre devam edeceğiz gibi görünüyor.

Her Facebook’a,Twitter’a girişinizde bir de işin bu yönünü düşünün derim…

Wikileaks’ten Mega-sızıntı...sıradaki hedef finans sistemi

2010-12-01T07:06:00.003+02:00

Sırada ekonomi var… Yeni hedef ABD’nin finans sistemi, Wikileaks gözünü şimdi de Wall Street’e çevirdi.

Amerikan Forbes dergisinin haberine göre; Julian Assange'ın yeni hedefi çok büyük bir ABD bankasının iç yazışmaları. Bu yazışmaların açıklanması ile bazı büyük bankaların ve çok uluslu dev şirketlerin batma durumuna gelebileceği iddia ediliyor.

Küresel ekonomik krizin, ABD’li finans devi Lehman Brothers’ın iflası ile başladığı düşünüldüğünde, açıklanacak belgelerle dünya yeniden bir ekonomik krizle karşı karşıya gelebilir mi?

Ayrıca Wikileaks’in Türkiye ekonomisine yönelik yeni iddialarda bulunabileceği de ileri sürülüyor.

Julian Assange kapitalizmin daha özgürlükçü ve etik olmasını hedeflediklerini, ABD finans sistemindeki suistimaleri, yolsuzlukları 2011 yılı başında açıklayacaklarını bildirmiş…

Bir günde dünyadaki tüm borsaların Wikileaks açıklamalar nedeniyle dibe vurduğunu görmek olasıdır. Zira dünya finans sistemi o kadar birbirinin içindedir ki ABD de büyük bir bankanın batması ya da çok uluslu bir şirketin karıştığı yolsuzlukların açıklanması tüm ekonomileri etkiler. Bankacılık sisteminiz ne kadar dayanıklı olursa olsun bu durumdan çıkış çok zor.

Wikileaks deccal mi? Bir günde dünyayı yok edebilecek güçte mi? Wikileaksin gücü, bilgi ve belge sızdırma kapasitesi dünyayı karıştırmaya yeter mi?...henüz kesinlik yok ancak kesin olan tek şey dünyanın artık “siber savaşlar” gerçeği ile karşı karşıya gelmiş olduğudur.

Wikileaks’in açıkladığı bilgi ve belgeler “siber tehdit” örneğidir. Bu tehdit zaten var olan siber savaşların gün yüzüne çıkmasına sebep olabilir. İnsanlığın kaderini artık siber savaşların belirleyeceğini söyleyebiliriz.

Yakın geçmişte Hindistan hükümetine ait bilgisayar sistemleri Çin kaynaklı olduğu ileri sürülen bir virüsle kolayca çökertilmişti. Estonya’nın, başta devlet daireleri ve finans sektörü ile medya gibi toplumsal iletişim merkezlerine Rus siber savaşçıları denilen bir grup tarafından eşzamanlı olarak 50 ayrı yönden gelen 2 binden fazla saldırı yapılmış, bu karmaşa nedeniyle birçok devlet dairesi ve finans grubunun kapatılmış ve ülkede hayat durmuştu. Aslında Wikileaks açıklamalarının da aynı doğrultuda olduğunu düşünüyorum. Dijital platformlarda bilgiler giderek daha hassas ve risk taşır hale geldi. Olası siber saldırılara karşı sanal tatbikatlarla devamlı olarak güvenlik sistemlerini kontrol edilse bile işte Wikileaks’in açıklamalarına engel olunamadı.

Ekonomik hedefler de siber savaşların saldırı alanı içerisinde yer alıyor. Dünya finans sistemi o kadar küreselleşti ki, bilgi otobanlarını kullanılarak ve siber güvenlik açıklarından faydalanarak bir enerji şirketini veya çok uluslu bir bankayı çökme noktasına getirebilirsiniz.

Bilginin artık mekanı yok…bir siber saldırı ile (Wikileaks’in gündemdeki açıklamalarını bir siber saldırı olduğunu düşünüyorum) dünyada milyonlarca kişi iş yapamaz hale gelebilir, e-devlete, sağlık ve enerji kurumlarına yönelik saldırılar otoriteye karşı güvensizlik yaratabilir, mali sistem bir tuşla çökertilebilir ve tüm bunlar toplumsal krizlere sebep olabilir.

Dünya’da savaşlar artık kansız ama daha etkili olacak. Dünyanın herhangi bir yerinde internete bağlanan bir siber terörist çayını ve sigarasını içerken istediği ülkenin toplumsal yaşamına alt-üst edecek eylemlerini kendi yaşamını hiç tehlikeye atmadan gerçekleştirebilir.

Türkiye açısından ise bugüne kadar meydana gelmiş en büyük tehdit kısa sürede dünya çapına yayılan virüs saldırılarından ibaret olarak görünüyor ve siber savaş tehlikesinin üzerinde çokta düşünülmediğini sanıyorum. Biz daha hala internetin Youtube, Facebook,Twitter modundayız.

11 Eylül günü, Amerika’nın ikiz kulelerine yüzlerce tonluk bir fuel-oil tankının inebileceğini kimse kestiremezdi. Bir siber savaşın da tüm dünyayı nasıl allak bullak edeceğini insanlık henüz kestiremiyor.

Ama bazıları fare ve tuşlarını “siber savaş” için hızla çalıştırmaya devam ediyorlar.

Kim bilir Julian Assange Wikileaks ile belki de tüm dünyaya bir “Cyber Storm (siber fırtına)” tatbikatı yaptırıyordur…

Ben bugün hüzünlenmeyi öğrendim

2010-11-21T20:57:00.002+02:00

Aslında herşey bir yazar arkadaşımızın “sizde hiç kadın hissiyatı yok” diye bir yazıma yorum bırakmasıyla başladı. Önce şaşırdım, sonra çok az kızdım. Ama kafama da takılmadı değil.

Düşündüm, haklı olabilir miydi? Epeyi bir zamandır “hiç” olabilmek uğruna bir mücadele veren ben, acaba bırakın kadın ya da erkek hissiyatı diye cinslendirmeyi, “hissiyatımı” yitirmiş olabilir miydim?

Kimi zaman duygusal yazılar yazan arkadaşlara gıpta ediyorum. Hatta zaman zaman da bunu itiraf ediyorum, diyorum ki “ben neden böyle yazılar yazamıyorum, ya da yazmak istesem bile çok zorlanıyorum, neden hissiyatımı ifade etme konusunda yeteneksizim?” Halbuki yazmayı seviyorum, konuşmayı da…ama çıkan yazılar da sözler de his yoksunu gibi geliyor. Ben bunu “hat höt” yazılar ya da sözler diye tarif ediyorum.

Eskiden editörüm olan değerli bir gazeteci arkadaşımızın, düz ama gerçekten her kelimesi duygu ile anlamlandırılmış bir yazısını okuduktan sonra kendisine sordum “ben neden böyle yazılar yazamıyorum, arızalı mıyım neyim?”. Dedi ki “üslup meselesi, herkesin üslubu farklıdır”.

İçimden “hay benim üslubuma”, dışımdan da “bozacağım ben bu üslubu artık” dedim. Çünkü aklımın bir köşesinde de “hissiyatsız kadın” benzetmesi var ya, ha bire “hiçlikle” çarpışan. (Ağırıma gidiyor, racona ters).

Tabii ki hissiyatsız değilim, bunu biliyorum hatta çok eminim ancak gel gör ki dışa vurmada sorunum var galiba, arıza hali de buradan kaynaklanıyor zaten. İçeri ile dışarının iletişiminde tellerden bazıları kopuk, neysem oyum haliyle, samimi ve içten olsam da duygu yükümü boşaltmada sorunum var doktor bey…(ay ne doktoru yav, pardon).

Yazının bundan ötesinde cıvıtıp yine hat höt olmaya zorlansam da yapmayacağım bu sefer. Telleri onarıma almak gerekiyor.

Yıllar yılı dünyayı gezdim durdum, balta girmemiş ormanlara, güneş görmemiş buzullara ulaştım, her dinden, her dilden, her renkten beş yüz milyon insanla karşılaştım…yaşadım, yaşamaksa! Birikim binbeşyüzken, bir anda sıfırladım, kayaların altında kaldım, yerlere yapıştım, gün yüzü görmemiş üzüntülerle savaştım, ayağa kalktım ve yeniden nefes almaya başladım. Yavaşladım, yavaşlayabildiğim kadar. Bu nefes mücadelesine direnebilme gücü için de “hiç” olmaya sığındım.

Neyse bu acınaklı hikayeleri burada keseyim, hissiyata evrileyim…

Bugün bir blogger arkadaşımın şahsi blog sayfası ile tanıştım. İsmini kendisi izin verirse sonra eklerim. Bloğunun teması “hüzün”. Aslında bu bloğa ulaşmamdaki neden de “hız kesip duracak bir yer bulma ihtiyacı” idi.

Duracak yeri buldum…”hüznün tam ortasında”.

Ne güzel bir duyguymuş bu “hüzün”…yazıların, şiirlerin her kelimesi, her dizesinde ancak bu kadar naif taşınabilir.

Hüznü nasıl tarifleyebilirim?

Benim gözümün altındaki halkaların adı “hüzün”. Mesela, olabilir mi?

Ama bu somut bir tanımlama oldu, şöyle daha hissiyatlı, soyut bir tarife ihtiyacım var…hımm.

Sevgili Cansın Erol’un güftesindeki gibi;

“hüzün zaman zaman deli dalgalarla gelir
gönlümün kıyısına vurur
aşınan kayalar gibi ruhum
suskun yorgun öylece durur”

mu?

Arkadaşın yazılarını, şiirlerini okudukça sarhoş oldum, içki içmediğim için sarhoş olmayı da bilmiyorum ama sarhoşluk böyle bir şey olsa gerek…içimdeki hüzün nihayet dışarı çıktı. Deli dalgalarla gelmedi ama varmış demekki temeli, hüzün harcı sağlam yani!

Sıcak bir günde aniden bastıran sağnak yağmur gibiydi…ama kaçmadım, kaçacak yer de aramadım, hatta şemsiye bile açmadım…ıslandım, ıslandım iliklerime kadar hüzünle ıslandım. Hayır gözyaşlarım bu yağmura karışmadı, o kadar da değil, hatta gülümsedim…Hüzünle gülümsemenin tadına vardım…çünkü satırlar süzüldükçe imbiğimden, hüzünde kendime buldum.

“Artık kalan yolu sırtınızdaki hüzünle bitirmek zorundasınızdır"... diyordu. İşte bu satırdan sonra hiçliğime hüznü, nefes mücadeleme umudu katmam gerektiğini ve tüm bu duyguların bir şekilde konuşarak ya da yazarak ifade edilmesi gerektiğini daha iyi anladım.

Hüzün de, sevinç de hepsi bizler için, içimizde her an varlar… ne zaman hangisinin ön plana çıkacağını kestiremiyoruz. Ben bugün üzülmeden hüzünlenmeyi keşfettim.

Keşfettikten sonra da yokmuş gibi yapamazdım…yazdım.

Demek ki cinsli, cinssiz “hissiyatımı” henüz yetirmemişim diye de sevindim…hüznüm sevince dönüştü.

İşte böyle, arta kalan yoluma hüznümü ekliyorum artık…yeter artık gözlerimdeki açığa çıksın.

CHP’nin ekonomi politikasını merak ediyorum

2010-11-21T08:42:00.001+02:00

“CHP’nin bir ekonomi politikası var mı?”…sorusu sorulduğunda Kemal Kılıçdaroğlu “daha oralara henüz gelemedik” diyemezdi elbette, bu nedenle “arkadaşlar üzerinde çalışıyorlar” diyerek ortaya karışık bir yanıt vermişti.

Bu arkadaşlar, ki içlerinde Faik Öztrak gibi çok değerli bir ekonomistin başını çektiği bir ekipten bahsediyor, CHP'nin ekonomi politikası ile igili çalışmaları henüz bitiremediler galiba...

Yoksa parti içi alaboralardan sıra ekonomiye bir türlü gelmiyor mu?

CHP’den ekonomiye ilişkin olarak, şu anda iktidarın yaptıklarını kötülemekten, ekonomide karamsarlık yaratmaktan başka bir ses duydunuz mu? Ben şahsen duymadım. “Sosyal piyasa ekonomisi” diye bir şeyden bahsediyorlardı ancak bu ekonomi politikası çeşidi nedir, yöntemi ve uygulaması nasıldır, ben bilmiyorum. Ya da onlar tam olarak ne olduğunu anlatamıyorlar. Serbest piyasa ekonomisinin daha sosyal daha adil bir yaklaşımla yeniden irdelenmesi gibi bir şey mi acaba? Öyle ise çıkın açıklayın, ekonomi politikanız nedir?

Ancak öyle yapacağız, edeceğiz ile değil, önerilerin içi dolu olacak. Dayanakları, maliye ve para politikalarınızı, projelerinizi anlatın, halkı ikna edin. Ak Parti iktidarındaki ekonomi politikalarının üzerine neler koyabileceğinizi, neleri değiştirmek istediğinizi veya Türkiye’yi şu anda bulunduğu noktadan daha ileriye, refaha nasıl taşıyacağınızı anlatın.

Bakın işte size bir dizi sorular…

Kronik işsizlik sorunumuzu hangi plan ve projelerle artık kader olmaktan çıkartacaksınız? Gizli işsizlik, merdiven altı işsizliği, sosyal güvenliksiz işçilik gibi derin yaraları nasıl kapatacaksınız?

Dışarıdan sıcak para girişine karşı çıkıyorsunuz, haklı olduğunuz noktalar da var, paradan para kazanıp gidiyorlar. Peki siz bunun Türkiye’de yatırıma dönüşmesini, üretim ekonomisine entegrasyonunu, istihdama dönüşmesini nasıl sağlayacaksınız? İstihdam yaratmadan büyümeyi nasıl istihdam yaratan büyüme modeline çevireceksiniz? Ara malı ithalat bağımlılığımızı nasıl azaltacaksınız? Üretimimizi ithalata bağımlı olmaktan nasıl çıkaracaksınız?

Özelleştirmelere ve yabancılara satışa karşı çıkıyorsunuz. Yıllar yılı bir kuruş kar etmeyip, devletin sırtında yük olan hantal kurumların zararlarını nasıl kara dönüştüreceksiniz? Halka ağır vergi olarak geri dönen bütçe açıklarını kapatma yönteminiz nedir? Cari açık vermeden büyüyemeyen bir ekonomi yerine dengeli ve sürdürülebilir bir büyümeyi nasıl sağlayacaksınız?

Vergi affına karşı çıktınız, peki elinizde bir vergi reformu projeniz var mı? Dünyanın hiçbir ülkesinde bu kadar ağır vergiler söz konusu değil. Verginin kökenine inip nasıl tüm vergi sistemimizi dünyadaki gelişmiş örnekleri gibi rasyonel ve güvenilir hale getireceksiniz? Kayıt dışı ekonomiyi nasıl kayıtlı hale getireceksiniz?

Dünyadaki ekonomik gelişmelere, kur savaşlarına, yeni bir krize karşı reel sektörde ve finans sisteminde ne gibi önlemler alacaksınız? Dünyada 16. sıradaki ekonomimizi ilk ona nasıl sokacaksınız? Gelişmiş ekonomilerin ihracat atakları ile nasıl rekabet edeceksiniz?

Tüm bu sorulanlar için çözümünüz var mı? Varsa eğer neden bunu halkla paylaşmıyorsunuz da hala genel geçer laflarla, sadece eleştirerek ekonomiye köstek olmak yolunu seçiyorsunuz?

Öyle ya; halka, özel sektöre, yabancı sermayeye ekonomik açıdan daha güvende olacaklarını hissettirmelisiniz ki onlar da size güvensin, iktidara taşısın…

Ne çok yanıtlanması gereken soru, sorun var değil mi?

Arkadaşların biraz daha hızlı çalışması gerekiyor…seçim sathına girmeye şunun şurasında ne kaldı ki?

Varsa eğer tüm proje ve planlarınızı vatandaşa bir an önce açıklamak durumundasınız…

Ben hala şu “sosyal piyasa ekonomisi” nin merakı içindeyim, mesela…

Bloglarda çakarak mı farklı bir yazar olacaksınız?

2010-11-21T08:39:00.001+02:00

Bilmem kaç inçlik ekranlarınızın arkasından, kimbilir ne kadar isterdiniz falanca kişinin suratına şöyle okkalı bir yumruk çakmayı? Üzgünüm böyle bir teknoloji henüz yok? Egolarınızı tatmin etmek için yine klavyelerinize dokunup hakaretler yağdırmak, aşağılamak, alaycı yorumlarla idare etmek durumundasınız.

Ancak bu sizi kendinize getiriyor değil mi? Ancak hakaret edince rahatlayabiliyorsunuz!

Arkadaş yorumla tacizden hızını alamamış, yazısında koca bir paragraf ayırmış, sonunu da “sulukule dansözleri gibi kıvırmamalı” diye hakaretle bitirmiş!....ohhh, çaktı ya sonunda rahatladı! Üstelik sadece bana değil tüm Sulukule kadınlarına da giydiriyor, gibisi bana, öncesi ise tam bir kimlik soykırımı. Üstelikte” kimliksizim, benim insan kimliğim öndedir" gibi felsefik tanımların arkasına sığınarak.

Bir diğeri belli ki epeydir dolmuş, giydirecek yer arıyor; “Aşırı "tahıl" ağırlıklı beslenmenin beyinde yarattığı hasardan bahsediyorduk” diyerek sallıyor yazının tam da orta yerine.

Edep yahu!...

Soykırım sadece fiziksel değildir. İnsanların fikir ve zihinleri de işte böyle soykırıma tabi tutuluyor!

Yazıları ve yorumları okuduğumuzda ne yazık ki şu camın arkasında kişinin samimiyet derecesini, yazanın sevgi ve dostlukla mı, kin ve nefretle mi yazıyı kaleme aldığını, egosu fazla mi şişmiş yoksa şişirmek için çaba mı gösteriyor, bunları ölçümleyebilecek bir samimiyetmetre henüz keşfedilmemiş.

Ancak yazı ve yorumlarımızda kullandığımız kelimeler referans noktamız.

Yazıları ve yorumları, yorum yanıtlarını okurken öncelikle kötü niyetle kaleme alınmadığı ilk varsayımımdır. Bunun tersini ortaya koyan argümanlar oluştuğunda daha farklı yaklaşımlarda bulunabilirim. Ama yine de neden böyle bir ifade gereğini hissetmiş diye düşünürüm. Objektif değerlendirme yapmak için kendimi zorlarım.

Bir hayli blog yazdım, 4 yıldır yazıyorum...hiç bir ifademde hakaret veya aşağılama niyetim olmadı. Sadece üstü örtülü ya da açık alaycı ifadelerle üstüme çok gelindiğinde tamamen otomatik gelişen bir savunma duygusu ile belki aynı uslupla yanıt vermiş olabilirim. Bu tip yanıtlarımdan sonra genelde hayıflanmışımdır, ne gerek vardı diye düşünmüşümdür.

Tavrım; hangi konuda kim ne ne yazmış olursa olsun, yazanların kendini özgürce ifade edebilmelerinden yanadır. Yazdığı konu ile ilgili bilgisi varmı yok mu benim için çok ikincil değerlendirme kriteridir. O an öyle hissetmiştir, içinden onu yazmak gelmiştir, kaleme almıştır. Yazının konusunu ve yazma yeteneğini eleştirmek de haddim değildir.

Samiyet nedir? Benim için samimiyet, bir kişiye ve olaylara karşı hissedilen gerçek duyguların gösterilmesidir. Birini severseniz seversiniz, onunla paylaşırsanız bu her durumda devam eder, kızdığınızı da söylersiniz, endişenlediğinizi, gücendiğinizi, sevindiğinizi, bir şey hoşunuza gittiğinde de söylersiniz.

Samimiyet; iç olma halidir.İçimden geldi de onun için halidir. Kendin olma halidir. Maskelemediğimiz tavır ve duruşlarımızdır.

Sanal da olsa bloglarda bazılarına kapınızı sonuna kadar açarsınız ki bu benim için çok önemlidir, bir bakarsınız bu samimiyet ve iyi niyet kapılarınızı açtığınız andan itibaren, bu kapıdan ne samimiyet ne de iyi niyet geçer. Sadece içinde insan sevgisi ve saygısı olmayanların kişisel egoları, kompleksleri ve mutsuzlukları eşliğinde büyük bir gaz kütlesi geçmeye çalışır. Tabi siz yine de empati kurma yoluyla gördüklerinize, tecrübelediklerinize inanmak istemez ve hep daha anlayışlı olmaya çalışırsınız. Ta ki bu gaz kütlesi şişe şişe sizin o iyi niyet kapılarınızı zorlayıp orada sıkışına kadar.

Neden yazı ve yorumlarınızda, üstü örtülü ya da alen beyan insanlara hakaret ediyorsunuz? Bilen, bildiğini ifade edebilen, birikimli bir insan, hakaret sözlerine ihtiyaç duyar mı?

Ancak blogda “çakarak” mı farklı bir insan ya da farklı bir yazar olunur? Farklı olmaktan ya da iyi yazar olmaktan anladığınız bu mudur sizin? Yönteminiz bu mudur?

Nedir bu yazı ve yorumlarımızdaki samimiyetsizlik? Neden bunca hakaret etme ihtiyacınız? Adını koymakta ve nedenini bulmakta zorluk çekiyorum.

Sizinle aynı fikir ya da aynı düşüncede olmak zorunda mıyım? Fikirlerimiz çatıştı diye neden bu yumruklama, çakma ihtiyacı?

Yazı ve yorumlarınız kişiliğinizin aynası…ben de sizin kadar çirkin olabilirim, ben de üç beş hakaretle yazımı, yorumlarımı “farklı!” kılabilirim, ama yapmam, yapamam…

İnsan kimliğinize saygı duymaya devam ederim ancak kişiliğinize ve şahsınıza asla…

İthal anguslar, yerli boğalar, koçlar…birleşin ve kaçın kaçabildiğiniz kadar

2010-11-21T08:35:00.003+02:00

Şu anguslar ne kadersiz, Türkiye’nin yerli koyunları, koçları, danaları, boğalarına rakip olacağız diye sen binlerce kilometre yoldan gel, üstüne de onca rezilliği yaşa...

Taa Uruguay’dan, Avustralya’dan geldikleri yere bak…

Kurban satış yerine götürülmek üzere, ittire kaktıra, boynuna ipler bağlanarak kamyona bindiriliyorlar, bir anda ipinden kurtulan başlıyor kaçmaya. Hayvan kendi memleketinde hiç ipe bağlanmamış ki, çayırda bayırda özgür özgür dolaşıyor.

Bir tanesi köfteci dükanından içeri girmiş, zavallı ne yapsın, kimin aklında gelir benzin istasyonunda köfteci dükkanı…gitmiş elleriyle teslim olmuş gariban, kadersizliğin de bu kadarı. Koş çayıra bayıra, ne işin var senin benzin istasyonunda. Feleğini şaşırtmışlar, yazık.

Bir kısmı daha araçlara bindirilirken telef olmuşlar, kurban satış yerine bile ulaşamamış. Telef olunca doğru Et Balık Kurumuna, birkaç gün bile olsa Türkiye havası almak nasip olmamış kadersizlere…şöyle bir turistik İstanbul turu yapabilselerdi bari.

Bir tanesi daha bir gözü pek, Beylikdüzü’ne gelince, düzlük görmüş, “ulan battı angus yan gider, ya herro ya merro demiş” atlamış araçtan…arabaların ortasından, metrobüs yolundan 40 km…ohhh sefan olmuş.

Kurban satış yerine ulaşanlar da bin dert, bin cefa içinde…doğduğuna doğacağına pişman etmişler angusları. “Allahım ne çilem varmış, çek çek bitmedi”diye yakarıyorlar. İklim değişikliğinde olsa gerek bir kısmı hastalanmış. Bizim memleketde hastalanmayacaksın, sağlık sistemimiz bize yetmiyor diye görevliler hemencecik orada işlerini bitirmişler, hadi siz de yallah Et Balık Kurumu’na.

Bir de günahlarını alıyorlar, ne o anguslar hırçınmış, bizim yerli koyunlar, danalar munismiş…yahu bu memleketde psikopat, sosyopat olmayan mı kaldı…suyunu içsen yeter, anında psikopata bağlaman işten bile değil. Sen gel de hırçın olma. Onca sopayı, tekme tokadı ye bakalım da görelim seni daha ne kadar munis kalabileceksin.

İthal anguslar o kadar hızlı kaçıyorlarmış ki "Angus Yakalama Timi" kurulmuş…biz timler halinde örgütlenmeye nasıl da hemen hazırız, hem de tam donanımlı. Ellerinde bayıltıcı çubuk ve tabanca olan tim elemanları gerektiğinde etkisiz hale getirmek için bu silahlara başvurabilecekmiş. Anguslar için olağan üstü hal ilanı gibi bişi… ne de olsa alışkınız, baş edemedin mi time havale.

Angus’un biri kaçmış, ortadan yok olmuş…"Angus Yakalama Timi" ayak izlerini takip etmiş, bakmışlar ki ayak izleri bir inşaata gidiyor.Hemen operasyona hazırlanmışlar, sopalar, tabancalar, uçlarına bayıltıcı iğneler sürülmüş, ya allah ya bismillah deyip angus'a 5 uyuşturucu iğne atmışlar. Angus baygın, operasyon tamam!

İthal anguslardan alan bir vatandaş diyor ki “angus aldığıma bin pişman oldum, keşke bir koç kesseydim. Bu hayvan 6 saat bizi peşinden koşturdu. Anguslar'ın hepsi maratoncu herhalde”…

Angusların ilk günki şaşkınlığı geçiyor, siz onları bir de yarın sabah görün…dilerim bir tanesini bile yakalayamazsınız.

İthal anguslar, yerli boğalar, koçlar…zaman rakip olma zamanı değil, birleşin ve kaçın kaçabildiğiniz kadar.

Biz blog yazarları, sokaktan geliyoruz, yeni medyanın baş ağrısıyız

2010-11-21T08:29:00.002+02:00

Bu yazı Milliyet Blog'da "Blog yazarları tartışıyor" kategorisindeki "Blog yazarları mı, köşe yazarları mı? Günümüz medyasında hangisi daha güvenilir ve inanılır? Geleceğin medyasını oluşturmada hangisi daha etkili olacak?" konusu üzerine kaleme alınmıştır.

Yan kulvarda ilerliyoruz...haberiniz ola!

Medya siyasetten ekonomiye, spordan magazine, kültür sanattan teknolojiye kadar her alanda haber ve yorumları okuduğumuz, izlediğimiz ve bilgi edindiğimiz geniş kapsamlı bir alan.

Eskiden sadece izler ve okurduk, web teknolojileri ve sosyal ağlar sayesinde “benim de söylenecek sözüm var” diyen haber tüketicileri, artık içerik üretir ve yorumlayabilir hale geldi. Medya kavramı, “yeni medya” kavramına dönüşürken, bu aşamada, adına “blogcu” veya “blog yazarı” denilen bir kesim oluştu.

Blog yazarlığı, “bireysel” tabanlı yani yorum ve yazılarımızda tamamen kişisel fikir ve düşüncelerimizi ortaya koyuyoruz. Sokaktaki “bizim gibi” olana sesimizi duyurmaya çalışıyoruz. Sokaktan geliyor, sokağa hitap ediyor, cesaretli, farklı düşünebiliyor, söylenmemesi gerekeni söyleyebiliyor, eski köye yeni adet getirebiliyoruz.

Gazeteler ve global üretim devlerinin, kalabalalıkların ne öğreneceğine karar verme dönemi bitti. Bunca teknolojik gelişme ve internet denilen uçsuz bucaksız bilgi ağında artık buna olanak kalmadı. Zira kalabalıklar bilgiyi her yerden edinebilir ve bunu da bir tuşla yapabilir durumda.

İşte blog yazarlarının vasfı da bu noktada önem kazanıyor. “bireysel düşüncenin özgürce ifadesi ve kendin gibi olana ulaşabilme”… Hiç bir maddi kaygı gözetmeden, patron ne der çekincesi olmadan, yarın ne yazayım zorlaması yaşamadan, okuyucuyla yüzleşmekten korkmadan içerik üretebilen blogculara güven artıyor. Artık blogları takip eden önemli bir kitle söz konusu.

Kendini tanrı katında gören, halktan kopuk, yıllardır aynı şeyleri yazan, ahbap çavuş ilişkisi ile ya da torpille ya da bir diğer meslekdaşını karalayarak bir köşeye yerleşmiş köşe yazarı devri miadını doldurdu. Üretkenliği ve yorum gücü sınırlı, etkisini yitirmiş köşe yazarları, köşelerini Eyüp Can’ın deyimi ile “sokak yazarları” na bırakmak zorunda kalacaklardır.

Yeni medya düzeninin, bilgili, kalemi işlek, dünyayı anlayabilen ve anlamlandırabilen, cesur, objektif, ahkam kesmekten uzak, internet teknolojilerini, sosyal ağları kullanabilen, okurla yüzleşmekten korkmayan köşe yazarlarına ihtiyacı var.

Bizler profesyonel gazeteci ya da köşe yazarları değiliz, bizler “blog yazarıyız”…gücümüz yönetilemememizden geliyor. Sosyal ağlarda etkin bir şekilde varız, sokağın nabzıyız.

Medyada biz blogcuları “baş ağrısı” diye nitelendiriyorlar, doğrudur da.. çünkü başağrısı olmak blogculuğun ruhunda var.

Blog yazarlarının, geleceğin medyasını şekillendirmek olmasa bile, köşe yazarlarının ve medyanın kendine çeki düzen vermesinde etkili olacağı kesin…

Blogların kendine has bir evreni var, bunu algılayabilen köşe yazarları da kendilerini değişime uydurmak zorunda hissedeceklerdir.

Sokaktan geliyoruz, yan kulvarda ilerliyoruz...haberiniz ola!

New York mu? 5 Minare mi? Yoksa New York’ta 5 Minare mi?

2010-11-08T07:42:00.002+02:00

Mahsun, kendini sınav havasına kaptırmış, yönetmenliğini sanki sınava sokmuş gibi bir film...New York’ta 5 Minare.

Hani bu sınavı da geçerse, “benim yalnız ve güzel ülkeme hediye ediyorum” havasına girecek gibi bir sıkıntı, bir zorlama var bu filmde.

Peki film güzel değil mi? Kesinlikle güzel, izlenmeye değer… Bakmayın öyle “hiç olmamış Mahsun, hiç olmamış” diyenlere, göz var izan var şimdi, adam çalışmış çabalamış, haksızlık etmeyelim.

Amaç mesaj vermekse ki bir film illaki mesaj verecek diye bir şey de yok, böyle bir mesaj zorlaması hissettiğim için söylüyorum, eh işte, mesaj verilmiş!

Bilindik konular biraz eğreti bir şekilde birbirine eklemlenmiş ve sonuçta bilindik mesajlar art arda sıralanmış, “İslami kökten dinci terör asla gerçek İslam’la bağdaşmaz”, “Amerika sen İslam’a yanlış bakıyorsun, ikiz kulelerin devrildi diye her Müslümanı terörist sanma”, “Emniyet teşkilatı da yanlış yapabilir”, “işkenceci polis gerçeği”, “ cehalet ve kan davası gerçeğimiz”, “medeniyetler ittifakı ya da çatışması”, “tarikatlar da var”….

Ve benzer mesajlar…Eee, sonuç? Bu mesajlar kime? Bize ise zaten bilindik konular, değilse kime ne kadar etkisi var?

Zarf güzel; görseller, çekimler, efektler…tipik Amerikan aksiyon filmlerindeki gibi, hatta tıpkısın aynısı. Şok etkisi yapan sahneler, geçişler, manzaralar, oyuncular. Hepsi tamam.

Peki bu mudur? Bilmiyorum, bu filmde bir tuhaflık var, onca zarf görüntüsüne rağmen mazrufta bir basitlik var.

Mahsun’un bir önceki filmi “Güneşi Gördüm” sanki daha bir dolu idi, daha bir “film” di.

Zarfla mazrufun boyutlarında bir uyumsuzluk var…

Ya zarf büyük, mazruf içinde sallanıyor…ya da mazrufa çok şey sığdırılmaya çalışılmış, zarfın dışına taşmış gibi, zarfın ağzı kapanmıyor.

Mahsun, sınava girmiş, ortaya bir zarf atmış, ya tutarsa, ya sınavı geçersem hesabı…

Bu arada bilet almak için sinema gişesinde sıraya giren insanlar, gişe görevlisine diyorlardı ki “14:45 seansı, 5 minareye 2 bilet”… “New York’ta” yı eklemek uzun geliyordu, kestirmeden “5 minare”…

Film’in sonunda düşündüm ki; Mahsun “New York” ile “5 minareyi” bir arada söylemek istemiş ama hangisini söyleyeceğine tam karar verememiş gibi bir hal var bu filmde…

Anlayamadım gitti…

İzleyin bakalım, siz de aynı hisse kapılacak mısınız?